Εξουσία πνευματική και καλλιτεχνική κυρίως άσκησε η θεωρούμενη πιο όμορφη απ’ όλες τις εταίρες, η Φρύνη. Είχε μάλιστα λένε τέτοια σωματικά χαρίσματα, ώστε κάποια στιγμή θεωρήθηκε από τους συμπατριώτες της ότι δεν ήταν μια κοινή θνητή, αλλά η ίδια η θεά Αφροδίτη!

Φυσικά, έγινε πολύ διάσημη και αξιόλογη εταίρα στην Αθήνα. Ήταν όμως πάρα πολύ φιλοχρήματη, γι’ αυτό πολλοί την παρομοίαζαν με τη Χάρυβδη, που καταβρόχθιζε τα σκάφη και τα πληρώματα τους – έτσι, έλεγαν, καταβρόχθιζε η Φρύνη τα χρήματα των εραστών της.

Υπήρξε ερωμένη του Πραξιτέλη, του μεγάλου γλύπτη, τα σημαντικότερα έργα του οποίου οφείλονται στη Φρύνη. Ήταν αυτή που τον ενέπνεε, καθώς δεν υπήρχε όμοια της στην ομορφιά του προσώπου και στην εκπληκτική αρμονία του σώματος.

Λέγεται ότι ο Πραξιτέλης δοξάστηκε χάρη στη μοναδική ομορφιά της Φρύνης και ότι η Φρύνη πέτυχε τόσους ερωτικούς θριάμβους (που την έκαναν πάμπλουτη) χάρη στον Πραξιτέλη. Ασκούσε δε τέτοια εξουσία πάνω του, ώστε εικάζεται πως χωρίς αυτήν ο Πραξιτέλης δεν θα είχε φτάσει ποτέ την τέχνη του στα ύψη όπου την έφτασε.

Είχε μάλιστα τόσο πολλά χρήματα, ώστε ήθελε να ανοικοδομήσει τα ερειπωμένα τείχη των Θηβών αποκλειστικά από τη δική της περιουσία, με τον όρο να υπάρξει επιγραφή που να λέει: –Αλέξανδρος μεν κατέστρεψεν, ανέστησε δε Φρύνη η εταίρα». Κάτι τέτοιο όμως οι Θηβαίοι δεν το δέχτηκαν κι έτσι η Φρύνη δεν προχώρησε στο σχέδιό της.

Ενδεικτικό της σπάνιας ψυχολογικής εξουσίας που ασκούσε, όχι μόνον πάνω στους καλλιτέχνες (που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι απέναντι στο ωραίο), αλλά σε μεγάλα πλήθη λαού, είναι το περιστατικό που συνέβη σε κάποια γιορτή των Ελευσινίων και Ποσειδωνίων στην Ελευσίνα.

Όταν λοιπόν το πλήθος είχε κατακλύσει την παραλία της Ελευσίνας και οι γιορτές είχαν αρχίσει με κάθε μεγαλοπρέπεια, η Φρύνη έβγαλε τα ρούχα της, έλυσε τα μαλλιά της και προχώρησε τελείως γυμνή μέσα στη θάλασσα.

Το πλήθος την επευφημούσε με αλαλαγμούς ενθουσιασμού, οι οποίοι γρήγορα μετατράπηκαν σε ιερή έκσταση, καθώς άρχιζαν να φωνάζουν ότι πρόκειται για την Αφροδίτη και όχι για κάποια θνητή. Μάλιστα γονάτισαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στη θεά, μέσα σε κλίμα θεϊκής και ερωτικής φρενίτιδας.

Η φήμη μάλιστα ότι δεν ήταν θνητή, αλλά θεά είχε διαδοθεί τόσο, ώστε αυτή την έσωσε σε μελλοντικό δικαστήριο που έγινε εις βάρος της, κατηγορούμενη για ασέβεια (όπως η Ασπασία και πολλοί άλλοι). Όλο το συντηρητικό δικαστήριο ήταν εναντίον της, μέχρι που ο δικηγόρος της μεταχειρίστηκε το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε καταδικαστική απόφαση θα προκαλέσει τη μήνη των θεών, αφού θα τολμήσουν οι θνητοί να καταδικάσουν μια θεά!

Για να τους πείσει μάλιστα, την οδήγησε στο πιο εμφανές σημείο της Ηλιαίας (ανώτατου δικαστηρίου της εποχής) και ξέσκισε τα ρούχα της για να δουν όλοι ότι το λαμπρό κάλλος της ήταν τόσο τέλειο, ώστε δεν μπορούσε παρά να είναι θεϊκό. Έτσι, η Φρύνη αθωώθηκε. Η σαρκική εξουσία πολλές φορές αποδεικνύεται δυνατότερη από οποιαδήποτε άλλη, πολιτική ή δικαστική…

Για το τέλος της ζωής της δεν έχουμε στοιχεία, το μόνο γνωστό είναι ότι εξακολούθησε να είναι εταίρα, μέχρι τα γεράματά της.