Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Well~Being

της Αλεξίας Εμμανουλοπούλου

Σε έναν κόσμο γεμάτο ερεθίσματα και πειρασμούς, συχνά ξεχνάμε να πατήσουμε στοπ. Όσο πιο απασχολημένοι είμαστε, τόσο πιο σημαντικοί νιώθουμε. Τις σπάνιες στιγμές ηρεμίας, αντί να χαλαρώσουμε, σπεύδουμε να ψυχαγωγηθούμε με οποιονδήποτε τρόπο – συνήθως μπροστά στην οθόνη. Έτσι χάνουμε ένα πολύτιμο διάλειμμα απ’ τη συνεχή εγκεφαλική διέγερση και κουραζόμαστε περισσότερο.

Γιατί επιλέγουμε να είμαστε τόσο πολυάσχολοι; Πιστεύουμε πως είναι ο μόνος τρόπος να αντεπεξέλθουμε στην απαιτητική μας καθημερινότητα; Νιώθουμε ότι έτσι αξιοποιούμε καλύτερα την ημέρα; Δουλεύουμε σκληρά για να πετύχουμε τους στόχους μας σε μια αναζήτηση ευτυχίας; Ή πρόκειται απλά για μια κακή συνήθεια;

Η συνέχεια του άρθρου, εδώ.

Δημοσιεύτηκε στισ

Η υπέροχη αχρηστία

Εκτός από τους Έλληνες σκεπτικιστές και τους Ρωμαίους αυτοκράτορες της παρακμής, όλα τα πνεύματα φαίνονται υποδουλωμένα σε έναν κοινωνικό προορισμό. Μόνο αυτοί χειραφετήθηκαν, οι μεν με την αμφιβολία, οι άλλοι με την παραφροσύνη, από την ανούσια ιδεοληψία να είναι χρήσιμοι.

Σιοραν

Δημοσιεύτηκε στισ

Ασκητική

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός, κάθε στιγμή πεθαίνουμε.

Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιόμαστε.

Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία

β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο……..