Μαρκούζε συνέχεια …

Μια μικρή συμβολή στην επίλυση της “επαναστατικής” απορίας…

Διότι κατά βάθος οι συμμετέχοντες στην “επανάσταση” δεν επιδιώκουν να ανατρέψουν κάτι ή να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, αλλά απλά να αντικαταστήσουν τα πρόσωπα στις θέσεις εξουσίας και να απολαύσουν (οι ίδιοι και η κλίκα τους) τα αντίστοιχα προνόμια.

Και δεν χρειάζεται να γίνει επανάσταση. 

Απλά παρακολουθείστε τα πολιτικά μηνύματα / συνθήματα, με τα οποία μια αντιπολίτευση διεκδικεί από το εκλογικό σώμα την ψήφο του και τί κάνει – εάν και όταν – κατακτήσει μέσω εκλογών την κυβερνητική εξουσία…

Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα (γιατί ασχέτως κυβερνώντων, λίγα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο για τις κοινωνίες ??), καλό είναι ν’ αναζητηθεί σε επίπεδο ατομικής ηθικής και κοινωνικής υπευθυνότητας.

Χριστός Ανέστη !

Γ.Λ.

Κωστῆς Παπαγιώργης*: Τὰ μεγάλα βιβλία τῆς ανθρωπότητας εἶναι γραμμένα ὅλα πρὸ Χριστοῦ.

*Κωστής Παπαγιώργης υπήρξε από τους σπουδαιότερους έλληνες δοκιμιογράφους. Έγραψε για τη μέθη, τη ζηλοτυπία, τη μισανθρωπία, τους νεκρούς, τη μνησικακία, τη φιλία και τον πόλεμο.

«Πόση γῆ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος;»

Ο τίτλος τοῦ περίφημου διηγήματος τοῦ Τολστόι. Σ’ αὐτὸ ὁ ἥρωας, ἕνας ἄπληστος γαιοκτήμονας, βρίσκει ὄντως τελικὰ τὴν ἀπάντηση, πεθαίνοντας πάνω στὴν προσπάθεια νὰ αὐξήσει τὸ ἔχει του: δυὸ μέτρα ὅλη κι ὅλη.

Η επιχείρησή σου θα μεγαλώσει μόνο όταν σταματήσεις να τη διαχειρίζεσαι σαν μικρή.

Η επιχείρησή σου θα μεγαλώσει μόνο όταν σταματήσεις να τη διαχειρίζεσαι σαν μικρή.

Οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν μένουν μικρές επειδή δεν μπορούν να μεγαλώσουν. Μένουν μικρές γιατί οι άνθρωποί τους συνεχίζουν να τις σκέφτονται μικρές.

Με την ίδια ανάγκη ελέγχου.

Με την ίδια δυσπιστία απέναντι στην ανάθεση.

Θέλεις να τα ελέγχεις όλα.

Να περνούν όλα από το χέρι σου.

Να μη γίνει λάθος.

Και έτσι… δεν γίνεται τίποτα μεγάλο.

Η ανάπτυξη ξεκινά από μια εσωτερική απόφαση:

να εμπιστευτείς, να μοιράσεις, να αφήσεις χώρο.

Να πάψεις να είσαι ο άνθρωπος για όλα —

για να μπορέσει η επιχείρηση να γίνει κάτι περισσότερο από σένα.

Γιατί τελικά οι περισσότερες επαναστάσεις καταλήγουν σε αυτό που ήθελαν να ανατρέψουν…

Ένα ακόμη βιβλίο από τα παλιά της βιβλιοθήκης μου (1977).

Όταν η εξέγερση γίνεται σύστημα και πιστό αντίγραφο αυτού που ήθελε να ανατρέψει..

Το «Αντεπανάσταση και Εξέγερση» του Marcuse δεν μιλά μόνο για επαναστάσεις.

Μιλά για κάτι πιο ύπουλο:

πώς κάθε εξέγερση κινδυνεύει να απορροφηθεί, να εξημερωθεί, να γίνει μέρος του ίδιου του συστήματος που θέλησε να ανατρέψει.

Σ’ έναν κόσμο όπου η αντίσταση γίνεται μόδα

και η αμφισβήτηση προϊόν,

το ερώτημα παραμένει ενοχλητικά επίκαιρο:

Μπορεί η εξέγερση να μείνει ζωντανή ή είναι καταδικασμένη να μετατραπεί σε «αντεπανάσταση»;

Μια χαραμάδα αρκεί για να ανθίσει !

Μια μικρή μαργαρίτα ξεπροβάλλει ανάμεσα στις άγριες πέτρες τις φθαρμένες από την πολυκαιρία..

Και όμως στέκεται όρθια.

Δεν έχει χώμα, δεν έχει άνεση, δεν έχει «συνθήκες». Έχει μόνο επιμονή.

Αν το δεις λίγο πιο βαθιά, είναι μια εικόνα σχεδόν συμβολική:

η ζωή δεν ζητά το τέλειο περιβάλλον· ζητά μια χαραμάδα.

Κι εκεί σε μια σχισμή ανθίζει!