ΟΡΕΙΝΟΣ

Last Battle, Παλαιωμένο Τσίπουρο, Lost Lake

Ποικιλίες: Ασύρτικο, Μούχταρο, Sauvignon Blanc, Κουντούρα, Μαλαγουζιά
Περιοχή: Πέτρα, Βοιωτία
Αλκοολικός τίτλος: 43%
Τιμή: ~ 38 €

Η οικογένεια Ζαχαρία από την Άσκρη Βοιωτίας έχει μακρά παράδοση στην παραγωγή κρασιού και αποσταγμάτων. Ο Θανάσης Ζαχαρίας ήταν εκείνος που έβαλε τον πρώτο μεγάλο θεμέλιο λίθο, με την παραγωγή τόσο κρασιού όσο και τσίπουρου. Ο μεγαλύτερος όμως θεμέλιος λίθος –για να μην πω βράχος– ήταν τελικά η ανατροφή και το «μπόλιασμα» στη δουλειά των τριών παιδιών του. Ένα δυναμικό τρίδυμο που, από τη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της επιχείρησης, κάνει θαύματα.

Αναβίωσαν την τοπική ποικιλία σταφυλιού Μούχταρο, έκαναν κρασάρες και αναβάθμισαν το αποστακτήριο της «χαμένης λίμνης» σε ναό αμπελοοινικών αποσταγμάτων. Τι τσίπουρα, τι αποστάγματα σταφυλιού, τι αποστάγματα οινολάσπης! Και φυσικά, δεν θα μπορούσαν να μην παράγουν και παλαιωμένο τσίπουρο – μια φυσική συνέχεια της ποιοτικής τους αναζήτησης.

Η βάση του αποστάγματος αποτελείται από σταφύλια των ποικιλιών Ασύρτικο, Sauvignon Blanc, Μούχταρο, Κουντούρα και Μαλαγουζιά. Κάθε ποικιλία παλαιώνεται ξεχωριστά, σε γαλλικά δρύινα βαρέλια δεύτερης και τρίτης χρήσης από κρασιά του ίδιου παραγωγού. Όταν κάθε απόσταγμα αντλήσει τα χαρακτηριστικά που επιθυμούν από το βαρέλι, ακολουθεί το τελικό blending και η ρύθμιση του αλκοολικού τίτλου στους 43% vol.

Το χρώμα του είναι έντονο και βαθύ κεχριμπαρένιο. Στη μύτη, όταν δεν ξέρεις ότι έχεις στο ποτήρι σου παλαιωμένο τσίπουρο, νομίζεις ότι πρόκειται για συνδυασμό ουίσκι με ρούμι. Γλυκά αρώματα μελιού, καραμέλας, γαρίφαλου και φλούδας εσπεριδοειδών συνδυάζονται με πιο «στεγνά», όπως αυτό του μαύρου τσαγιού ή της πίσσας. Ογκώδες, βελούδινο και με τη γλύκα των κονιάκ στη γεύση.

Ένα απόσταγμα που μπορώ να απολαύσω τόσο on the rocks σε κάποιο μπαρ όσο και στο σπίτι, χαλαρώνοντας το βράδυ με μια ταινία.

Ρωτήσαμε τον Στέλιο Ζαχαρία, Co-Owner του Lost Lake:

Από πού εμπνευστήκατε το όνομα του Last Battle και ποια θα θέλατε να είναι ο πορεία του αποστάγματος αυτού τα επόμενα 10 χρόνια;

Η έμπνευση για το όνομα Last Battle προέρχεται από την ιστορική Μάχη της Πέτρας το 1829, η οποία έλαβε χώρα ακριβώς δίπλα στο αποστακτήριό μας, στη Βοιωτία. Ήταν η τελευταία μάχη της Ελληνικής Επανάστασης, το γεγονός που ουσιαστικά σφράγισε την ελευθερία της χώρας. Με αυτό το όνομα θέλαμε να τιμήσουμε τόσο τον τόπο μας όσο και την ιστορική μνήμη και την αξία της ελευθερίας.

Ο στόχος μας για την πορεία του αποστάγματος την επόμενη δεκαετία είναι να καθιερωθεί ως ένα εμβληματικό ελληνικό aged spirit, αντάξιο να σταθεί δίπλα σε διεθνώς αναγνωρισμένα αποστάγματα, όπως το κονιάκ ή το ρούμι. Θέλουμε να ταξιδεύει στο εξωτερικό και να αναγνωρίζεται όχι μόνο ως ένα εξαιρετικό τσίπουρο, αλλά και ως πρεσβευτής του ελληνικού πολιτισμού – μια γεύση που κουβαλά μνήμη, γη και ιστορία.

Γενέθλιος τόπος, γενέθλια κατοικία !!

Μαθήματα μουσικής από το αείμνηστο μαέστρο…

5. Σωστοί άνθρωποι, ευημερούσα επιχείρηση

Κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως μεγέθους ή κλάδου, είναι τόσο δυνατή όσο οι άνθρωποί της. Η επιλογή, ανάπτυξη και διατήρηση των σωστών στελεχών αποτελούν τον πυρήνα της διοικητικής επιτυχίας.

1. Επιλογή – Hiring for attitude, training for skill

Οι σωστοί άνθρωποι δεν επιλέγονται μόνο βάσει γνώσεων ή εμπειρίας. Η κατάλληλη νοοτροπία, η ακεραιότητα, η προσαρμοστικότητα και η διάθεση για συνεργασία αποτελούν πιο κρίσιμα κριτήρια από τα τυπικά προσόντα. Ο έξυπνος manager αναζητά ανθρώπους που ενστερνίζονται τις αξίες της επιχείρησης, μπορούν να λειτουργήσουν ομαδικά και διαθέτουν εσωτερικό κίνητρο. Η τεχνική εκπαίδευση μπορεί να δοθεί∙ ο χαρακτήρας όχι.

2. Ανάπτυξη – Continuous learning culture

Η επένδυση στην εκπαίδευση είναι επένδυση στη βιωσιμότητα. Οι σωστοί άνθρωποι χρειάζονται περιβάλλον που ενθαρρύνει τη μάθηση, την ανάληψη πρωτοβουλιών και την καινοτομία. Η διοίκηση οφείλει να δημιουργεί πλαίσιο εμπιστοσύνης, σαφών στόχων και αξιολόγησης βάσει αποτελέσματος, όχι παρουσίας.

3. Διατήρηση – Motivation, recognition, purpose

Οι ικανοί εργαζόμενοι δεν κρατιούνται μόνο με τον μισθό, αλλά με το νόημα. Θέλουν να ξέρουν ότι η δουλειά τους έχει αντίκτυπο, ότι αναγνωρίζονται και ότι υπάρχει δίκαιη μεταχείριση. Ο manager οφείλει να προσφέρει ξεκάθαρη κατεύθυνση, ελευθερία δράσης και άμεση αναγνώριση της προσπάθειας.

4. Κουλτούρα – The invisible contract

Η εταιρική κουλτούρα είναι το άυλο συμβόλαιο που ενώνει ανθρώπους και στόχους. Οι σωστοί άνθρωποι ευδοκιμούν σε περιβάλλοντα που έχουν σαφείς αξίες, ειλικρίνεια στην επικοινωνία και συνέπεια λόγων και πράξεων.

Στην τελική ανάλυση, ο ρόλος της διοίκησης δεν είναι απλώς να προσλαμβάνει ή να επιβλέπει, αλλά να χτίζει ένα οικοσύστημα εμπιστοσύνης και απόδοσης.

Γιατί οι σωστοί άνθρωποι δεν είναι απλώς “ανθρώπινο δυναμικό” — είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται την επιχείρηση – είναι η επιχείρηση που χρειάζεται τους σωστούς ανθρώπους.

*Από την συλλογή δοκιμίων του Κ. Μπερτσιά με τίτλο: Εμπειρίας αποστάγματα και κατακάθια
Σκέψεις για τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους και το χρόνο.

Μικρό ιστορικό για τον δίσκο “Θα σου φύγω με καιρό” – Columbia DT 244

Ο δίσκος Columbia DT 244 ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο του λαϊκού τραγουδιού, τότε που η δισκογραφία προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα η τουρκική Columbia λειτουργούσε ως σημαντική αγορά για έλληνες καλλιτέχνες. Οι ηχογραφήσεις διακινούνταν συχνά παράλληλα σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη.

Το τραγούδι “Θα σου φύγω με καιρό”, σε σύνθεση Γιώργου Μητσάκη, είναι χαρακτηριστικό δείγμα του ύφους της εποχής: ένα κασαπίκο με καθαρή μελωδική γραμμή, από εκείνα που μιλούν για τον έρωτα, το πείσμα και τον χωρισμό – θέματα που συναντάμε συχνά στον Μητσάκη, έναν από τους πιο ευαίσθητους αλλά και στιβαρούς δημιουργούς του λαϊκού ρεπερτορίου.

Η ηχογράφηση αποκτά ξεχωριστή αξία χάρη στη συμμετοχή δύο θρύλων:

της Ιωάννας Γεωργακοπούλου, από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της δεκαετίας του ’40, και του Στελλάκη Περπινιάδη, ενός από τους πιο χαρακτηριστικούς ερμηνευτές του ρεμπέτικου – ευγενής φωνή, καθαρότητα, ακρίβεια.

Ο ίδιος ο Μητσάκης παίζει μπουζούκι, κάτι που προσδίδει γνησιότητα και προσωπικό ύφος στη συνοδεία. Την ορχήστρα διευθύνει ο Σαλονικίου, από τους πιο έμπειρους μαέστρους του μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε στην Κωνσταντινούπολη από την Columbia – Alamet Farika (Türk Malı), μια σειρά που προόριζε τις ελληνικές λαϊκές ηχογραφήσεις για την εκεί ελληνόφωνη και μικρασιατική αγορά, κάνοντάς τον σήμερα σχετικά σπάνιο.

Έτσι, το “Θα σου φύγω με καιρό” δεν είναι μόνο μια ωραία λαϊκή στιγμή του Μητσάκη, αλλά και ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας των ελληνοτουρκικών μουσικών ανταλλαγών, της δισκογραφίας 78 στροφών και της εποχής που το λαϊκό τραγούδι πέρασε από το ρεμπέτικο στο πιο σύγχρονο ύφος.