Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

H ταβέρνα του Κουμπούρα διηγείται ιστορίες από τον Καζαντζίδη μέχρι σήμερα

 

 

 

 

 

H ταβέρνα του Κουμπούρα διηγείται ιστορίες από τον Καζαντζίδη μέχρι σήμερα…

Πόσες ιστορίες μπορεί να έχει να σου διηγηθεί μια ταβέρνα που ξεκίνησε τη λειτουργία της 64 χρόνια πριν; Πολλές; Αρκετές; Αμέτρητες…

Η ταβέρνα του ”Κουμπούρα” ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1954 πίσω από το γήπεδακι της Προοδευτικής στη γωνιά Κύπρου & Σωκράτους. Η ταβέρνα στεγαζόταν αρχικά στο υπόγειο της ”Μακράς Στοάς”, εκεί το 1952 ο Παναγιώτης Θεοδορόπουλος έβαλε στο υπόγειο του σπιτιού του ένα χώρο με βαρέλια κρασιού κι άρχισε να πουλάει ρετσίνα στην περιοχή, λίγο αργότερα ξεκίνησε να τα συνοδεύει με μεζεδάκια. Το όνομα της το πήρε από τον παππού του ιδιοκτήτη ο οποίος κατασκεύαζε όπλα στη Δημητσάνα για τους πολεμιστές του ’21. Σήμερα το μαγαζί έχει αναλάβει πια η τρίτη γενιά και η ιστορία συνεχίζει να γράφεται στην ταβέρνα.

Για πολλά χρόνια ήταν καλλιτεχνικό στέκι. Θίασοι μετά από τις παραστάσεις τους στα γειτονικά σινεμά ”Έλλη” και ”Κορυδαλλός” μαζεύονταν εκεί, για να δειπνήσουν και να διασκεδάσουν με καλό κρασί.

Για επτά χρόνια υπήρξε και το στέκι του Καζαντζίδη. Για την ακρίβεια ο Καζαντζίδης πέρασε τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του στη Ταβέρνα του Κουμπούρα. Τα μεσημέρια πήγαινε νωρίτερα για τρώει μαζί με την Γιώτα  (σημερινή ιδιοκτήτρια μαζί με τα παιδιά  και συνεχιστές της ιστορίας, είπα η τρίτη γενιά γαρ) . Τα μεσημέρια κυλούσαν ήρεμα τα βράδια όμως ήταν μια διαφορετική ιστορία. Ιστορία από εκείνες που έχουν να σου διηγηθούν μόνο οι λαϊκές γειτονιές. Ιστορίες καημών και πόνων αλλά και διασκέδασης αυθεντικής. Τραγουδούσε τραγούδια του ο Καζαντζίδης και συναντιόνταν στους στίχους του πενήντα χρόνια λαϊκής ιστορίας.

Μάλιστα στους τοίχους του μαγαζιού υπάρχουν ακόμη φωτογραφίες του ”Στελάρα” όπως τον έλεγαν οι παλιοί, να ψαρεύει ή φωτογραφίες του μαζί με τη Μαρινέλα.

Σήμερα η γειτονιά έχει αλλάξει όπως και όλα τα πράγματα γύρω μας. Αυτό που παραμένει όμως ίδιο είναι η ζεστασιά που σου προσφέρει η ταβέρνα του Κουμπούρα. Τα εκλεκτά εδέσματα, τα παϊδάκια και η ποιότητα του μαγαζιού. Η ζεστή γωνιά του Κορυδαλλού συνεχίζει να γράφει ιστορία στην διασκέδαση και στην εστίαση λοιπόν για περισσότερο από μισό αιώνα!!!

Δημοσιεύτηκε στισ

Κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του

Κ. Καστοριάδης: Κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του

 

Μια παλιά συνέντευξη που είχε  παραχώρησε ο Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997).

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις.

Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης:  Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο.

Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο.

Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία.

Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης:  Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους.

Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες.

Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία.

Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε;

Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα.

Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση».

Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του.  Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».   -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Πηγή: nfognomonpolitics.blogspot.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Υγεία καρδιάς

Υγεία καρδιάς: Οι 7 αριθμοί που πρέπει να γνωρίζετε

Η γνώση είναι δύναμη όταν ο στόχος είναι να προστατεύσουμε την υγεία μας και να μειώσουμε τον κίνδυνο σοβαρών επεισοδίων, όπως είναι ένα έμφραγμα.

 

 

Όσον αφορά συγκεκριμένα την υγεία της καρδιάς, η γνώση επτά δεικτών μπορεί να μας υποδείξει αν βρισκόμαστε σε ασφαλή επίπεδα ή αν πρέπει να κάνουμε άμεσα αλλαγές στις καθημερινές μας συνήθειες.

 

 

Παρακάτω θα δείτε ποιοι είναι οι αριθμοί που πρέπει να γνωρίζετε και ποια είναι τα επιθυμητά όρια για καθέναν από αυτούς.

 

1. Ολική χοληστερόλη: Υπολογίζεται προσθέτοντας την «καλή» HDL, την «κακή» LDL και το 20% των τριγλυκεριδίων. Η ολική χοληστερόλη που δεν ξεπερνά τα 200 mg/dL θεωρείται φυσιολογική, η τιμή 200-239 θεωρείται οριακή, ενώ από 240 mg/dL η ολική χοληστερόλη θεωρείται υψηλή.

 

2. HDL χοληστερόλη: Θεωρείται «καλή» επειδή απομακρύνει την LDL από τις αρτηρίες. Στόχος είναι τα επίπεδα της HDL να βρίσκονται πάνω από 60 mg/dL. Η τιμή 41-59 mg/dL θεωρείται οριακή, ενώ από 40 mg/dL και κάτω επικίνδυνη.

 

3. LDL χοληστερόλη: Η LDL δεν πρέπει να ξεπερνά τα 100 mg/dL, ενώ στις ομάδες υψηλού κινδύνου όπως οι καρδιοπαθείς και οι διαβητικοί το επίπεδο-στόχος είναι τα 70 mg/dL. Για τα άτομα που δεν παρουσιάζουν σοβαρούς παράγοντες κινδύνου για καρδιοπάθεια η LDL μπορεί να βρίσκεται μεταξύ 100 και 129 mg/dL, ενώ από 130 mg/dL και άνω (και ιδιαίτερα από 160 mg/dL και άνω) θεωρείται υψηλή.

 

4. Τριγλυκερίδια: Τα τριγλυκερίδια είναι λιπίδια του αίματος που συμβάλλουν στην καρδιοπάθεια. Στόχος είναι τα τριγλυκερίδια να μην ξεπερνούν τα 150 mg/dL. Οριακά υψηλή θεωρείται η τιμή 150-199 mg/dL και υψηλή η τιμή 200-499 mg/dL.

 

5. Αρτηριακή πίεση: Όταν η πίεση είναι ανεβασμένη, η καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία καταπονούνται για να διοχετεύσουν το αίμα σε ολόκληρο το σώμα, με αποτέλεσμα να προκαλούνται βλάβες στο καρδιαγγειακό σύστημα. Φυσιολογική θεωρείται η πίεση που δεν ξεπερνά το όριο 120/80 –συστολική/διαστολική ή «μεγάλη» και «μικρή», όπως είναι ευρύτερα γνωστή.

 

6. Σάκχαρο: Το αυξημένο σάκχαρο και η αντίσταση στην ινσουλίνη αποτελούν παράγοντες κινδύνου για τις παθήσεις της καρδιάς και των αγγείων. Για τους περισσότερους ενήλικες, η Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας συνιστά το σάκχαρο νηστείας να μην ξεπερνά τα 100 mg/dL.

 

7. Δείκτης μάζας σώματος: Ο δείκτης μάζας σώματος υπολογίζεται με βάση το ύψος και τα κιλά (κιλά/ύψος2). Ο υψηλός δείκτης μάζας σώματος (από 25 και άνω) θεωρείται βασικός παράγοντας κινδύνου για την καρδιοπάθεια.

 

Συμβουλευτείτε τον γιατρό σας ώστε να κάνετε τις απαραίτητες αιματολογικές εξετάσεις και να υπολογίσετε τον καρδιαγγειακό σας κίνδυνο, λαμβάνοντας υπόψη και άλλους σημαντικούς παράγοντες, όπως το οικογενειακό σας ιστορικό ή τα επίπεδα της σωματικής σας δραστηριότητας.

Πηγή: onmed.gr 

Κέρδος online  

Δημοσιεύτηκε στισ

το φλογοβόλο των Βοιωτών

Η μάχη του Δηλίου ( Δήλεσι ) : Οι Αθηναίοι και το φλογοβόλο των Βοιωτών 424 π.Χ.

Η μάχη του Δηλίου έλαβε χώρα το 424 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου μεταξύ των Αθηναίων και των συμμάχων των Σπαρτιατών Βοιωτών. Μετά τη μάχη ακολούθησε η πολιορκία του Δηλίου και η χρήση του περίφημου φλογοβόλου των Βοιωτών.

Οι Αθηναίοι είχαν σχεδιάσει να εκστρατεύσουν στη Βοιωτία προς υποστήριξη συμμάχων τους «δημοκρατικών» με δύο σώματα, ένα υπό τον στρατηγό Δημοσθένη και ένα υπό τον στρατηγό Ιπποκράτη. Ωστόσο οι στρατηγοί δεν κατάφεραν να συντονίσουν τις κινήσεις τους.

Παράλληλα το αθηναϊκό σχέδιο προδόθηκε στους πολεμίους και έτσι ο Ιπποκράτης βρέθηκε μόνος στη Βοιωτία. Στο Δήλιο, που ταυτίζεται με το σημερινό Δήλεσι, οι Αθηναίοι παρέμεινα πέντε ημέρες οχυρώνοντας τη πόλη. Αφού άφησε αθηναϊκή φρουρά ο Ιπποκράτης αποφάσισε να υποχωρήσει.

Οι Βοιωτοί, υπό τον Παγώνδα είχαν ήδη συγκεντρώσει, στο μεταξύ, τις δυνάμεις τους και βάδισαν κατά των Αθηναίων. Οι Βοιωτοί πλησίασαν την περιοχή όπου στάθμευε η αθηναϊκή-συμμαχική στρατιά, δυνάμεως 15.000 ανδρών του Ιπποκράτη.

Αντίπαλες δυνάμεις

Ο Παγώνδας είχε στη διάθεσή του 7.000 οπλίτες, 1.000 ιππείς, 500 πελταστές και 10.000 ψιλούς (ελαφρά οπλισμένους). Οι Αθηναίοι διέθεταν ανάλογο αριθμό οπλιτών και ιππέων αλλά υστερούσαν σε ελαφρύ πεζικό. Εξάλλου ο Παγώνδας σχημάτισε τους Θηβαίους οπλίτες του βαθιά φάλαγγα βάθους 25 ανδρών, χρησιμοποιώντας, ουσιαστικά, για πρώτη φορά, την τακτική της Λοξής Φάλαγγας.

Ο Παγώνδας έταξε τις δυνάμεις του ως εξής: Στο δεξιό πλευρό οι Θηβαίοι, στο κέντρο τάχθηκαν οι από τον Αλίαρτο, την Κορώνεια και τις Κώπες και στο αριστερό άνδρες από τις Θεσπιές, τη Τανάγρα και τον Ορχομενό μαζί με μερικούς Λοκρούς.

Όταν ο Ιπποκράτης πληροφορήθηκε την παρουσία του αντιπάλου στρατού αντί να επιμείνει στην απόφασή του για υποχώρηση, κινήθηκε να τον αντιμετωπίσει χωρίς να γνωρίζει τη δύναμή του. Ενώπιον των Βοιωτών ο Ιπποκράτης έταξε τις δυνάμεις του συμβατικά με την φάλαγγα των οπλιτών ανεπτυγμένη σε βάθος 8 ζυγών. Λόγω του μικρότερου βάθους η αθηναϊκή παράταξη, αν και διέθετε λιγότερους άνδρες, υπερκάλυπτε την αντίστοιχη των αντιπάλων.

Η μάχη

Ο Παγώνδας διέταξε επίθεση αμέσως μόλις οι άνδρες του ήταν έτοιμοι, τη ώρα που ο Ιπποκράτης εκφωνούσε εμψυχωτικό λόγο στους άνδρες του. Παρόλα αυτά ο Αθηναίος στρατηγός αντέδρασε άμεσα και οδήγησε προσωπικά, όπως ήταν τότε η συνήθεια, τους άνδρες του στη μάχη.

Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη σκληρή μάχη διεξήχθη στο κέντρο. Στο δε βοιωτικό αριστερό, το αθηναϊκό δεξιό, λόγω του μεγαλύτερου μήκους της παράταξης, κατάφερε να πιέσει τους αντιπάλους, να τους υπερκεράσει και να τους απειλήσει με ολοκληρωτική συντριβή. Το βοιωτικό αριστερό σώθηκε χάρη στο θάρρος των Θεσπιέων που άντεξαν την πίεση.

Οι Αθηναίοι όμως σχεδόν κύκλωσαν τους Θεσπιείς το τέλος των οποίων ήταν προδιαγεγραμμένο. Με τον τρόπο αυτό όμως η συνοχή της αθηναϊκής γραμμής διασπάστηκε, ενώ οι Αθηναίοι στρατιώτες, κατά λάθος αλληλοσκοτώθηκαν, θεωρώντας τα φίλια τμήμα απέναντί τους εχθρικά.

Βλέποντας την κατάσταση ο Παγώνδας έστειλε το ιππικό του από το δεξιό πλευρό στο αριστερό, προς υποστήριξη των εκεί μαχόμενων φίλιων δυνάμεων. Την ίδια ώρα η βαθιά βοιωτική φάλαγγα είχε επιπέσει κατά του αθηναϊκού αριστερού πλευρό διαλύοντάς το. Οι Βοιωτοί ιππείς επέπεσα στο μεταξύ στους εν συγχύσει ευρισκομένους Αθηναίους που μάχονταν ακόμα με τους ακατάβλητους Θεσπιείς και τους έτρεψαν σε φυγή.

Με τις δύο του πτέρυγες εν διαλύσει, ο αθηναϊκός στρατός υποχώρησε. Στη μάχη έπεσαν 1.200 του αθηναϊκού στρατού, μεταξύ των οποίων και ο Ιπποκράτης. Οι Βοιωτοί είχαν 500 νεκρούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι μεταξύ των Αθηναίων που πολέμησαν στο Δήλιο ήταν και ο φιλόσοφος Σωκράτης.

Καταδίωξη, πολιορκία, φλογοβόλο

Οι νικητές Βοιωτοί καταδίωξαν τους Αθηναίους, οι οποίοι υποχώρησαν στο Δήλιο όπου πολιορκήθηκαν. Ο Παγώνδας δεν διέθετε αρκετούς άνδρες για να επιχειρήσει έφοδο. Έτσι περίμενε την άφιξη ενός σώματος 2.000 Κορινθίων πριν κινηθεί.

Κατόπιν αυτού ετοιμάστηκε να επιτεθεί. Όπως καταγράφει ο Θουκυδίδης οι Βοιωτοί επιτέθηκαν στο Δήλιο χρησιμοποιώντας μια παράξενη, πρωτόφαντη, συσκευή, ένα είδος φλογοβόλου. Η συσκευή διέθετε ένα επίμηκες σωλήνα με έναν φυσητήρα στο οπίσθιο άκρο, ενώ εμπρός ήταν κρεμασμένο στο κάτω μέρος του σωλήνα ένα καζάνι στο οποίο έκαιγε θειάφι, πίσσα και κάρβουνα.

Με τη χρήση του φυσητήρα η παραγόμενη φλόγα έφτανε στις ξύλινες ενισχύσεις των τειχών και τις κατάκαιγε, μαζί με τους υπερασπιστές τους. Φέρεται να χρησιμοποιήθηκε και για τη προσβολή των λίθινων τειχών τα οποία, λόγω της υψηλής θερμοκρασίας και της χρήσης διαβρωτικών ουσιών, έσπαζαν. Τρομοκρατημένοι οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν το Δήλιο αφήνοντας πίσω τους 200 νεκρούς.

Το φλογοβόλο ων Βοιωτών. Μοντέλο υπό κλίμακα από το Τεχνικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Δημοσιεύτηκε στισ

Τελικό σκορ 2- 0

Με δυο γκολ του Γιώργου Αντωνίου η ΑΟ Σκούρτων νίκησε την ΑΟ Μελισσοχωρίου .

Η ομάδα των Σκούρτων είχε σχετική υπεροχή και σε γενικές γραμμές ήλεγχε το παιγνίδι, είχε μάλιστα και τρία δοκάρια .Στο δεύτερο ημίχρονο η κόπωση των παικτών ήταν εμφανής και η ποιότητα του παιγνιδιού έπεσε . Ηλιόλουστο το απόγευμα στα Σκουρτα και η φίλαθλοι απόλαυσαν ήλιο και γκολ .