ΟΡΕΙΝΟΣ

Η ομπρέλα, το μουλάρι και η κοιλάδα που δεν ξεχάστηκε (διήγημα)

Ένα κοριτσόπουλο της πόλης ανέβαινε για πρώτη φορά στην ορεινή Δωρίδα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Φορούσε λευκό φόρεμα που δεν ταίριαζε καθόλου με τα χώματα του μονοπατιού και κρατούσε μια τεράστια μαύρη ομπρέλα για να προστατευτεί από τον ήλιο. Σκαρφαλωμένη πάνω σε έναν υπομονετικό μουλάρι , ένιωθε πως έμπαινε σε έναν κόσμο άλλον, σαν να άνοιγε μια πόρτα που δεν ήξερε καν ότι υπήρχε.

Δίπλα της περπατούσε μια γυναίκα του χωριού, που σύντομα θα γινόταν η μέλλουσα πεθερά της. Με σφιχτό μαντήλι, χέρια δυνατά και μάτια που έδειχναν ότι ήξεραν από καλοκαίρια, χειμώνες και αγώνες. Δεν μιλούσε πολύ· μόνο χαμογελούσε κάθε φορά που το κορίτσι προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπία πάνω στο ζωντανό «κάθισμα» που τραμπαλιζόταν.

Το κορίτσι έβλεπε γύρω του τοπίο άγριο, σχεδόν τρομακτικό στην αρχή: πέτρες, αστάθμητα κατηφορικά, ξερολιθιές, σπίτια σκαρφαλωμένα σε πλαγιές, ράχες, λόγγους και ξέφωτα . Κι όμως, καθώς προχωρούσαν, κάτι μέσα της άρχισε να ξεκουμπώνεται – σαν να έμπαινε αέρας καινούριος. Η ησυχία του βουνού, που δεν είχε καμία σχέση με τον θόρυβο της πόλης, της φανερώθηκε σαν ευλογία. Για πρώτη φορά άκουσε τησαγινευτικη βουή ενός ποταμιού χωρίς μηχανή από πίσω, για πρώτη φορά ένιωσε το άρωμα του θυμαριού να μην το πνίγει το καυσαέριο.

Η γυναίκα του χωριού έδειξε ένα σημείο στο βάθος.

«Από κει θα δεις όλη την κοιλάδα» της είπε. «Εκεί καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει τόπος.»

Όταν έφτασαν, το κορίτσι κατέβηκε από τον μουλάρι με προσοχή, σχεδόν με δέος. Κάτω απλωνόταν η γη σαν ανοιχτό βιβλίο. Και τότε κατάλαβε πως ο κόσμος δεν χωρούσε μόνο στις μεγαλουπόλεις και στα τσιμέντα — υπήρχαν και μέρη όπου ο χρόνος περνούσε αλλιώς, πιο αργά, πιο ανθρώπινα.

Η γυναίκα στάθηκε δίπλα της. Δύο μορφές τόσο διαφορετικές, κι όμως για μια στιγμή τόσο ίδιες, μπροστά σε μια θέα που τις ένωνε.

Το κορίτσι γύρισε, χαμογέλασε πλατιά και έκλεισε την ομπρέλα.

Για πρώτη φορά στη ζωή της, άφησε τον ήλιο να την αγγίξει χωρίς φόβο.

Κι εκείνη η στιγμή —τόσο απλή, τόσο μικρή— έμελλε να μείνει μέσα της για πάντα.

Σήμερα που η κοιλάδα έχει γίνει η λίμνη του Μόρνου , το κοριτσόπουλο, που πλέον έγινε γιαγιά, βλέπει ακόμη την πανέμορφη κοιλάδα!

Ντουσκαριά Κοινότητα Κλειδίου Βοιωτίας

Η δουλειά του δημοσιογράφου όταν αναφέρεται σε γεγονότα είναι να είναι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει να μην κάνει κοπτοραπτική για να του βγει το αφήγημα που θέλει. Σημαίνει να μη παραποιεί τα γεγονότα ή τα στοιχεία που βρίσκει, να ελέγχει τις πηγές του, να εξετάζει τα γεγονότα απ’ όσες πλευρές μπορεί κλπ. Όταν τον καλούν να πει τη γνώμη του, μπορεί να είναι όσο υποκειμενικός θέλει….

Εδώ στην Ελλάδα συνήθως οι δημοσιογράφοι (όχι όλοι) κάνουν τους τροχονόμους. Δίνουν τον λόγο και δεν ελέγχουν τίποτε. Αυτό ουδεμία σχέση έχει με την αντικειμενικότητα.

νεανικές επισκέψεις

Συνηθισμένοι άνθρωποι, εξαίρετα αποτελέσματα.

Η επιχειρηματική αριστεία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των «ταλέντων». Αντιθέτως, πολλές κορυφαίες εταιρείες αποδεικνύουν καθημερινά ότι το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται όχι στους «τέλειους» ανθρώπους, αλλά στα συστήματα, τις διαδικασίες και την ηγεσία που τους πλαισιώνουν.

Οι εξαιρετικές επιχειρήσεις έχουν επίγνωση ότι η διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού δεν σημαίνει απλώς πρόσληψη των πιο ικανών, αλλά δημιουργία περιβάλλοντος υψηλής απόδοσης. Επενδύουν σε κουλτούρα ευθύνης, συνεργασίας και συνεχούς μάθησης· θέτουν ξεκάθαρους στόχους, μετρούν τα αποτελέσματα, παρέχουν ανατροφοδότηση και αναγνωρίζουν τη συνεισφορά. Έτσι, ακόμη και οι «μέσοι» εργαζόμενοι λειτουργούν με υψηλά πρότυπα.

Η ηγεσία παίζει καταλυτικό ρόλο. Ο ικανός μάνατζερ δεν εξαρτάται από τα αστέρια, αλλά δημιουργεί ένα λειτουργικό πλαίσιο πειθαρχίας και εμπιστοσύνης που ενισχύει τη συνοχή και την παρακίνηση. Η απόδοση τότε δεν βασίζεται στο ταλέντο, αλλά στο σύστημα: στην καθαρότητα των ρόλων, την ευθυγράμμιση με το όραμα και τη διαρκή βελτίωση.

Με λίγα λόγια, οι εξαιρετικές επιχειρήσεις δεν περιμένουν να βρουν τους «ιδανικούς» ανθρώπους· τους διαμορφώνουν. Δημιουργούν συνθήκες όπου ο καθένας μπορεί να αποδώσει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Και εκεί βρίσκεται το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα: στη συνδυαστική ισχύ μιας ομάδας συνηθισμένων ανθρώπων που δουλεύουν με ασυνήθιστα καλό και αποτελεσματικό τρόπο.

Οι αείμνηστοι Σπύρος Μπερτσιάς και ο Χρήστος Καραδήμας

🎵

«Το έγραψε η Μοίρα μου»

Ζεϊμπέκικο

Συνθέτης: Γιώργος Μητσάκης

Στίχοι: Γιώργος Μητσάκης

Ερμηνεία: Στέλιος Καζαντζίδης

Συνοδεία: Λαϊκής Ορχήστρας

Διεύθυνση Ορχήστρας: Γιώργος Μητσάκης

Εταιρεία: His Master’s Voice (HMV)

Αριθμός καταλόγου: A.O. 5365

Κωδικός μήτρας: OGA 4277

Χώρα: Ελλάδα

Χρονολογία ηχογράφησης: περίπου 1954

Πρόκειται για ένα από τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε ο Στέλιος Καζαντζίδης στη HMV, σε συνεργασία με τον Γιώργο Μητσάκη, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος του δάσκαλος και μέντορας στη δισκογραφία.

Το «Το έγραψε η Μοίρα μου» είναι βαρύ ζεϊμπέκικο, τυπικό της εποχής, και θεωρείται από τα εναρκτήρια δείγματα του ύφους που θα καθιερώσει τον Καζαντζίδη λίγο αργότερα στην Columbia.

Ο δίσκος αυτός είναι ιδιαίτερα συλλεκτικός, γιατί:

ανήκει στις πρώτες εμφανίσεις του Καζαντζίδη (περίοδος 1953–54),

φέρει το σήμα της HMV Ελλάδος, που λίγο μετά αντικαταστάθηκε από την Columbia,

και σώζεται σπάνια σε καλή κατάσταση λόγω του εύθραυστου υλικού (βακελίτης 78 στροφών).