ΟΡΕΙΝΟΣ

Το ποίημα της εβδομάδας 

από dimartblog

Η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»

—Αλέξανδρος Μπάρας—

Ένα κάθε βδομάδα,

στην ορισμένη μέρα,

πάντα στην ίδιαν ώρα,

τρία βαπόρια ωραία,

η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

ανοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Μπρίντιζι και το Τριέστι,

πάντα.

Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς

και δισταγμούς

κι’ ανώφελα σφυρίγματα,

στρέφουνε στ’ ανοιχτά την πρώρα,

η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι

που φεύγουν από ένα σαλόνι

χωρίς ανούσιες χειραψίες

και περιττές.

Ανοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Μπρίντιζι και το Τριέστι,

πάντα –και με το κρύο και με τη ζέστη.

Πάνε

να μουντζουρώσουν τα γαλάζια

του Αιγαίου και της Μεσογείου

με τους καπνούς των.

Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια

τα φώτα τους μέσ’ στα νερά

τη νύχτα.

Πάνε

πάντα μ’ ανθρώπους και μπαγκάζια…

H «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

χρόνια τώρα,

κάνουν τον ίδιο δρόμο,

φτάνουν την ίδια μέρα,

φεύγουν στην ίδιαν ώρα.

Μοιάζουν υπάλληλοι γραφείων

που γίνανε χρονόμετρα,

που η πόρτα της δουλειάς,

αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν

από κάτω της,

μπορεί να πέσει.

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος

τι τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Μεσόγειο

ή απ’ το σπίτι σ’ άλλη συνοικία;)

H «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»

είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα

του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,

να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,

να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια.

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,

ναι –si j’étais roi!–

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

στην «Κλεοπάτρα», τη «Σεμίραμη», τη «Θεοδώρα»,

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

με τέσσερα χρυσά γαλόνια

κι αν μ’ άφηναν στην ίδια αυτή γραμμή

τόσα χρόνια,

μια νύχτα σεληνόφεγγη,

στη μέση του πελάγου,

θ’ ανέβαινα στο τέταρτο κατάστρωμα

κι ενώ θ’ ακούγουνταν η μουσική

που θα ‘παιζε στης πρώτης θέσης τα σαλόνια,

με τη μεγάλη μου στολή,

με τα χρυσά μου τα γαλόνια

και τα χρυσά μου τα παράσημα,

θα ‘γραφα μιαν αρμονικότατη καμπύλη

από το τέταρτο κατάστρωμα

μέσ’ στα νερά,

έτσι με τα χρυσά μου,

σαν αστήρ διάττων

σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων.

* * *

«Μήτε νέος τις ων μελέττω φιλοσοφείν, μήτε γέρων υπάρχων κοπιάτω φιλοσοφών. Ούτε γαρ άωρος ουδείς  εστίν ούτε πάρωρος προς κατά την ψυχήν υγιαίνον”. Που σημαίνει: Όσο είναι νέος κανείς να μην αργοπορεί να φιλοσοφήσει κι όταν γεράσει να μην καταπονείται φιλοσοφώντας. Γιατί κανείς δεν είναι ανώριμος ούτε υπερώριμος για εκείνο που φέρνει την υγεία της ψυχής.

Ο Έλληνας που πουλούσε φιστίκια έξω από τον Λευκό Οίκο

Ο δαιμόνιος Νικόλας Βασιλάκης, ο οποίος κατά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο δώρισε όλες τις εισπράξεις του στον Ερυθρό Σταυρό για την φροντίδα των Ελλήνων τραυματιών

27/01/2020

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Ο Νικόλας Βασιλάκης έξω από τον Λευκό Οίκο

Στην «ιεραρχία» των επαγγελματιών του δρόμου εξέχουσα θέση τα παλαιότερα χρόνια καταλάμβανε ο φιστικάς. Το επάγγελμα αυτό διέγραψε μακρά πορεία στη σύγχρονη ιστορία των Αθηνών και απασχόλησε τις αστυνομικές Αρχές αλλά και τη λογοτεχνία μας. Όπως εξάλλου συνέβη και με τους λαχειοπώλες, τους πωλητές γιασεμιών, τους πλανόδιους με τους φωνογράφους και τόσους άλλους που πάσχιζαν να επιβιώσουν. Αλλά απ’ όλες τις κατηγορίες οι φιστικάδες ήταν εκείνοι που είχαν την τιμή να εκπροσωπηθούν ακόμη και στα πρόθυρα του Λευκού Οίκου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής!

Συγκεκριμένα, μπροστά από τα κιγκλιδώματα του Λευκού Οίκου από τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα, εγκαταστάθηκε ο διασημότερος ίσως φιστικάς της Αμερικής, ο Νικόλαος Στεφάνου Βασιλάκης. Ήταν ίσως ο μοναδικός μικροπωλητής που είχε το προνόμιο να δηλώνει ως διεύθυνση της εργασίας του τον αριθμό 1732 της λεωφόρου Πενσιλβανία. Μπορεί να περιγράφεται ως ένας εύσωμος και άγριος Έλληνας με μουστάκι, αλλά οι φωτογραφίες του, αντιθέτως, δείχνουν έναν καλοκάγαθο άνθρωπο.

Εξάλλου, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε γνωστός διότι δώρισε όλες τις εισπράξεις του στον Ερυθρό Σταυρό για τη φροντίδα των Ελλήνων τραυματιών. Από την αυγή μέχρι αργά το βράδυ, με κρύο, ζέστη ή βροχή και χιόνι, ο Βασιλάκης ήταν εκεί διαθέτοντας το προϊόν του. Πώλησε φιστίκια σε πολλούς προέδρους, από τον Γουίλιαμ Ταφτ, τον Γούντροου Γουίλσον και τον Γουόρεν Χάρντινγκ μέχρι τον Κάλβιν Κούλιτζ, που ήταν ο καλύτερος πελάτης του. Μάλιστα ο τελευταίος, αναφέρθηκε στον Έλληνα μικροπωλητή, λέγοντας πως ήταν ο άνθρωπος μέσω του οποίου είχε επαφή με τον αμερικανικό λαό!

Σκίτσο δημοσιευμένο στον Τύπο τέλη 19ου αιώνα

Στις αρχές της δεκαετίας 1930 φαίνεται ότι το επάγγελμα βρισκόταν σε κατάσταση απαξίωσης. Στην Ελλάδα ο Κλέαρχος Νεάρχου, δηλαδή ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης που έγραφε με το ψευδώνυμο Κώστας Ουράνης, παρουσίαζε τους φιστικάδες ως πληγή της υπαίθρου, «κάτι που ελλοχεύει σαν ανωφελής κώνωψ, με τον ίδιο μονότονο και εκνευριστικό βόμβο»! Την ίδια περίπου εποχή αντιμετώπισε σωρεία προβλημάτων και ο φιστικάς του Λευκού Οίκου. Ήταν το 1934, όταν η μητροπολιτική αστυνομία θέλησε να απομακρύνει τον φιστικά από το πόστο του, επικαλούμενη την πρόκληση κυκλοφοριακής συμφόρησης. Αλλά παρενέβη η… γειτόνισσα και πελάτισσά του, η Ελινορ Ρούσβελτ. Διάβασε την είδηση σε εφημερίδα και έστειλε το απόκομμα στο γραφείο του συζύγου της με την ερώτηση: «Πρέπει πράγματι να εκδιωχθεί ο άνθρωπος αυτός;» Ταυτοχρόνως και άλλοι ανώτατοι υπάλληλοι είχαν ενοχληθεί αφού ήταν πελάτες του και θεωρούσαν τον φιστικά μία από τις πλέον γραφικές και όμορφες εικόνες στον περίγυρο του Λευκού Οίκου. Οπότε το πρόβλημα λύθηκε αυθημερόν.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου φαίνεται πως αναδείχθηκε και το δαιμόνιο πνεύμα του Ν. Βασιλάκη. Εκμεταλλεύθηκε τη δημοσιότητα που είχε αποκτήσει και πούλησε δι’ αλληλογραφίας ομόλογα αξίας 50.000 δολαρίων. Πρώτος πελάτης του φέρεται ότι ήταν ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Σαμ Ράιμπαρν, ενώ κάθε πελάτης έπαιρνε και μία τσάντα με φιστίκια! Μνημειώδες έμεινε και το σύνθημα που έριξε στις 28 Οκτωβρίου 1942, στη δεύτερη επέτειο της κήρυξης του πολέμου από τους Ιταλούς στην πατρίδα του: «Make a monkey out of Mussolini» ήταν η δηκτική φράση που έμεινε ιστορική και χρησιμοποιείται όταν κοροϊδεύουν κάποιον ή τον εμφανίζουν ως ηλίθιο.

Ο Νικόλαος Βασιλάκης έφυγε από τη ζωή το 1943 και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Σένταρ Χιλ. Με τον δικό του διακριτικό τρόπο τον τίμησε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ με τη σύζυγό του, στέλνοντας ένα μπουκέτο κόκκινα γαρίφαλα. Μετά τον θάνατό του δεν δόθηκε πλέον άδεια για εγκατάσταση φιστικά στον Λευκό Οίκο.

Πηγή: newsletter ιστοσελίδας Τα Αθηναϊκά