Το ταλέντο πετυχαίνει έναν στόχο που κανένας άλλος δεν μπορεί να πετύχει. Η ιδιοφυΐα πετυχαίνει έναν στόχο που κανένας άλλος δεν μπορεί να δει.
Άρθουρ Σοπενχάουερ, 1788-1860, Γερμανός φιλόσοφος
8 μυστικά για την προσωπική σας ζωή που δεν πρέπει να εκμυστηρεύεστε σε κανέναν
Η προσωπική ζωή λέγεται προσωπική για κάποιο λόγο. Υπάρχουν συγκεκριμένες πτυχές της ύπαρξης μας και ευαίσθητα θέματα που πρέπει να κρατάμε για τον εαυτό μας.
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που προτιμούν να λένε τα πάντα στον οποιονδήποτε. Δεν τους νοιάζει να είναι ανοιχτό βιβλίο. Νιώθουν καλά με το να μοιράζονται την ζωή τους με τον καθένα.
Η αλήθεια είναι πως ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να αποφασίσει τι θέλει να κάνει, αλλά είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε γιατί θα πρέπει να είστε πολύ επιλεκτικοί με αυτούς που μοιράζεστε τα μυστικά σας. Γιατί ενώ κάποιοι θέλουν το καλύτερο για την ζωή σας, άλλοι θα ήθελαν πολύ να σας δουν να αποτυγχάνετε.
Παρακάτω βρίσκονται 8 πράγματα σχετικά με την προσωπική σας ζωή που θα πρέπει να κρατάτε για τον εαυτό σας:
1 Τους στόχους σας
Παρόλο που μπορεί να ακούγεται περίεργο θα πρέπει να ξέρετε πως αν θέλετε να πετύχετε τους μακροπρόθεσμους στόχους σας, δεν πρέπει να τους μοιράζεστε με άλλους. Δεν θέλω να σας κάνω καχύποπτους ούτε να υπονοήσω πως αυτό θα σας φέρει κακή τύχη.
Υπάρχει πραγματική εξήγηση γι αυτό. Η αλήθεια είναι πως με το να δέχεστε κοινωνική αναγνώριση και επαίνους για κάτι που δεν έχετε καν ξεκινήσει, θα είναι λιγότερο πιθανό να το πετύχετε.
2 Τις καλές σας πράξεις
Όλοι πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε καλές πράξεις αλλά πρέπει επίσης να μάθουμε πως το να καυχιόμαστε για κάτι ευγενικό είναι υπερβολή. Το να πείτε σε λίγους ανθρώπους την καλή σας πράξη είναι εντάξει αλλά το να αναζητάτε επιβεβαίωση επειδή κάνατε κάτι γενναιόδωρο δείχνει μόνο την ανάγκη σας για προσοχή.
3.Τα υπάρχοντα σας
Η μετριοφροσύνη είναι το πιο όμορφο χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου. Η αλήθεια είναι πως όλοι μας θέλουμε να περιβαλλόμαστε με υλικά πράγματα που μας αρέσουν. Αλλά μερικές φορές φτάνουμε σε μια συγκεκριμένη κατάσταση ικανοποίησης όπου θέλουμε όλοι να γνωρίζουν για το καινούργιο μας τηλέφωνο ή για την καινούργια ακριβή τσάντα.
Και ενώ δεν είναι λάθος να μοιράζεστε την χαρά σας με κάποιον άλλον, το να καυχιέστε για τα υλικά υπάρχοντα σας, σας κάνει να φαίνεστε αγενείς και πως έχετε εμμονή με την οικονομική αξία των πραγμάτων παρά με την ανεκτίμητη σημασία τους.
4 Την οικονομική σας κατάσταση
Ο λογαριασμός που έχετε στην τράπεζα είναι κάτι που δεν χρειάζεται να γνωρίζουν όλοι. Ο μόνος άνθρωπος που πρέπει να ξέρει πόσα χρήματα βγάζετε είστε εσείς. Το εισόδημα σας είναι ένα ευαίσθητο, προσωπικό ζήτημα που πάντα πρέπει να κρατάτε για τον εαυτό σας.
Τα χρήματα παίζουν βασικό ρόλο στον κόσμο αλλά επίσης μπορούν να καταστρέψουν τις σχέσεις. Σώστε τον εαυτό σας από αυτές τις αμήχανες και επιβλαβείς καταστάσεις και κρατήστε τις λεπτομέρειες για τον εαυτό σας.
5 Τα προβλήματα της σχέσης σας
Ό, τι και αν αντιμετωπίζετε στην σχέση σας, πρέπει πάντα να ξεκαθαρίζεται με τον/την σύντροφο σας. Τα προβλήματα της σχέσης και τα προσωπικά ζητήματα σας δεν είναι κάτι που πρέπει να γνωρίζει όλος ο κόσμος. Να δείχνετε σεβασμό σε αυτούς που αγαπάτε λέγοντας αυτά που θέλετε στους ίδιους και όχι πίσω από την πλάτη τους.
6 Τις αδυναμίες σας
Να προσέχετε σε ποιον μιλάτε για τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σας. Το να αποκαλύπτετε πολλές πληροφορίες στον καθένα μπορεί να σας έρθει μπούμερανγκ και να σας χτυπήσει εκεί που δεν το περιμένετε. Δεν θέλουν όλοι το καλύτερο για σας.
7 Τα οικογενειακά θέματα σας
Τα οικογενειακά προβλήματα είναι ζητήματα που πάντα πρέπει να αντιμετωπίζετε μόνο με την οικογένεια σας. Κανένας άλλος δεν πρέπει να εμπλέκεται σε αυτά. Αφορούν μόνο εσάς και τα οικογενειακά μέλη. Οπότε, πριν βιαστείτε και ανοίξετε το στόμα σας για τα οικογενειακά θέματα σας, σιγουρευτείτε ότι θα σταματήσετε για να αναλογιστείτε τις συνέπειες των πράξεων σας.
8 Τα λάθη του παρελθόντος
Όλοι μας έχουμε ιστορίες για ανθρώπους που απεχθανόμαστε. Είτε πρόκειται για κάποιον φίλο ή πρώην σύντροφο, όλοι νιώθουμε λίγη κακία για συγκεκριμένους ανθρώπους στην ζωή μας. Όμως, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ μισούμε κάποιον δεν είναι ποτέ καλή ιδέα να μοιραστούμε αυτό το μίσος με όποιον συναντάμε στον δρόμο. Η αρνητικότητα βρίσκεται παντού γύρω μας. Και είναι πολύ εξαντλητική για να την διαχειριστούμε.
Οπότε, γιατί να προσθέσετε κι άλλη τοξικότητα;
Οι άνθρωποι προτιμούν να περιβάλλονται από θετικά άτομα, όχι από αυτούς που συνεχώς γκρινιάζουν και μιλούν άσχημα για τους άλλους.
Πηγή:awaken.gr
Οι επιστήμονες που βοηθούν τους μαθητές να ονειρεύονται!!
Την ώρα που ο επαγγελματικός προσανατολισμός στην Ελλάδα παραμένει ελλιπής, η πλατφόρμα Tipping Point φέρνει το δημόσιο σχολείο σε επαφή με επιστήμονες, που ως μέντορες δίνουν στους μαθητές συμβουλές για το πώς θα ανακαλύψουν αυτό που αγαπούν σε μία όλο και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Συνεδρία με το Tipping Point στο Θεοφράστειο Γυμνάσιο Ερεσού στη Λέσβο.
Τετάρτη 08 Ιανουαρίου 2020
Ο παππούς μου γεννήθηκε στην ιταλοκρατούμενη Λέρο. Λίγο μετά την Απελευθέρωση, αμούστακος ακόμα, άφησε τους γονείς του για να πάρει το πλοίο της γραμμής και να ταξιδέψει μόνος μέχρι τον Πειραιά. Τι έκανε ένα παιδί μόνο του στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια; Το προφανές: έψαχνε να βγάλει το ψωμί του και να στείλει δυο δραχμές πίσω στην οικογένειά του.
Ο μικρός Θοδωρής πέρασε τον επόμενο μισό αιώνα κατά κύριο λόγο στην οικοδομή: μπετά σε πολυκατοικίες στα χρόνια της αντιπαροχής, καλώδια στις εργολαβίες του ΟΤΕ στα χρόνια της ανάπτυξης των τηλεπικοινωνιών, άσφαλτο στους δρόμους στα χρόνια των ολυμπιακών έργων. Δεν χρειάζεται να σου διηγηθεί πολλά ο παππούς για να καταλάβεις πόσο πέτρινα ήταν τα χρόνια του. Όταν τελείωνε από τη δουλειά, όπου κι αν αυτή ήταν στην Αττική, έπαιρνε το αστικό λεωφορείο για το Μενίδι –που τότε ήταν ακόμη ένα μάτσο χωράφια– για να «ρίξει» παράνομα μια πλάκα και να χτίσει στη ζούλα, με τη βοήθεια του κουνιάδου του, ένα σπίτι, μπας και να γλιτώσει από το ενοίκιο στον Πειραιά και αφήσει στα παιδιά του ένα κεραμίδι.
Η λαχτάρα της ελληνικής κοινωνίας να σπουδάσει τα παιδιά της
Με τα χρόνια ο παππούς μου είχε έναν καημό: τα παιδιά του να μάθουν γράμματα, να σπουδάσουν, να μην πιάσουν τσιμέντα στα χέρια τους, να γλιτώσουν από τη βαρβαρότητα που ο ίδιος έζησε. Δεν είδε το όνειρό του να πραγματοποιείται, μια που και ο πατέρας μου και ο θείος μου έμειναν στην οικοδομή και την ηλεκτροκόλληση. Λίγο η βαρεμάρα, λίγο η έλλειψη ευκαιριών για την τάξη τους, δεν πρόφτασαν να ανέβουν στο τρένο της κοινωνικής ανέλιξης προς τη μεσαία τάξη, που εξασφάλιζε το κοινωνικό συμβόλαιο της ευημερούσας Ελλάδας του ‘80 και του ‘90.
Ο πατέρας μου όμως, καθώς πολλά βράδια δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τα μάτια του που πονούσαν λόγω της ηλεκτροκόλλησης, κληρονόμησε τον καημό του παππού: τα παιδιά του να σπουδάσουν.
«Κοιτάξτε να σπουδάσετε, γιατί αλλιώς θα ξυπνάτε από τις πέντε το πρωί και θα είστε όλη μέρα στην ψύχρα, τη βροχή και την ντάλα του ήλιου»
«Θα γίνετε ή δικηγόροι, ή γιατροί ή πολιτικοί μηχανικοί». Αυτή ήταν η ατάκα που ακούγαμε από τα γεννοφάσκια μας εγώ κι ο αδερφός μου, επαναλαμβανόμενη από τους γονείς μας κάθε λίγο και λιγάκι. Έγινε κάτι σαν αγωγή, σαν χάπι, μπας και χωθεί βαθιά στο κεφάλι μας και βάλουμε μυαλό.
«Κοιτάξτε να σπουδάσετε, γιατί αλλιώς θα ξυπνάτε από τις πέντε το πρωί και θα είστε όλη μέρα στην ψύχρα, τη βροχή και την ντάλα του ήλιου», έλεγε ο πατέρας μου και κάπως έπιανε η τακτική, μιας που το εγερτήριο στις επτάμισι για το σχολείο μας φαινόταν ήδη πολύ σκληρό και το πέντε ακουγόταν εφιαλτικό.
«Ναι, αλλά εγώ θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής», έλεγα συχνά στον πατέρα μου.
«Γίνε ό,τι θες, αλλά κακομοίρη μου θα σπουδάσεις κιόλας, δεν θα ζήσεις μόνο από την μπάλα», απαντούσε.
Τελικά με αυτά και με εκείνα σπούδασα νομικά, τα οποία ωστόσο ποτέ δεν άσκησα, μιας που αποφάσισα να πάρω τον δρόμο της δημοσιογραφίας.
Αν και τα χρόνια έχουν περάσει, στα ξεθωριασμένα λόγια των γονιών και των παππούδων μου βρίσκω σήμερα την πανταχού παρούσα λαχτάρα της ελληνικής κοινωνίας να «σπρώξει» με νύχια και με δόντια τα παιδιά της στο πανεπιστήμιο. Αυτή η προσπάθεια έχει κάτι το συγκινητικό, στον βαθμό που τροφοδοτείται από την ειλικρινή αγωνία των γονέων να έχουν τα παιδιά τους μια ζωή καλύτερη από τη δική τους. Χρειάζεται να τους αναγνωρίσουμε αυτήν την προσπάθεια, ειδικά στις περιπτώσεις που οι άνθρωποι δούλεψαν μέρα νύχτα και το μόνο που σκέφτονταν ήταν το πώς θα προσέφεραν τον μισό και πλέον οικιακό προϋπολογισμό, για να δώσουν δύο εφόδια παραπάνω στα παιδιά τους.
…και ο φετιχισμός των «ευυπόληπτων» επαγγελμάτων
Βέβαια, εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα και θα συμφωνήσω ευθύς εξαρχής με όσους σκέφτεστε τον προφανή αντίλογο, ότι η γονεϊκή στήριξη μετατρέπεται συχνά σε μέσο ελέγχου ή ακόμα και ποδηγέτησης των παιδιών. Πράγματι, είναι αρκετές οι περιπτώσεις όπου το «θα τα σπουδάσουμε» συνοδεύεται με το «τώρα θα τα παντρέψουμε» και πολλά ακόμη «θα τα…», τα οποία, ηθελημένα ή αθέλητα, εγκλωβίζουν τα παιδιά στα όνειρα και τα συμπλέγματα των γονέων, που τελικά καταλήγουν να ζουν μέσα από τα παιδιά τους.
Αυτή η γονεϊκή πίεση συχνά ακολουθείται από ένα ακόμη ελάττωμα της ελληνικής κοινωνίας: τον φετιχισμό μίας χούφτας επαγγελμάτων και το σνομπάρισμα όλων των υπολοίπων. Πράγματι, οι γονείς δεν μας προέτρεπαν μόνο «να σπουδάσουμε», αλλά συνήθως μας έλεγαν και «τι να σπουδάσουμε».
Στο μυαλό του μέσου Έλληνα γονέα των περασμένων δεκαετιών, υδραυλικοί, αγρότες και ηλεκτρολόγοι γίνονταν μόνο οι μετανάστες.
«Δικηγόρος, γιατρός ή πολιτικός μηχανικός», έλεγε ο δικός μου. Και σας διαβεβαιώνω: οι περισσότεροι τα ίδια έλεγαν. Πολύ σπανίως έμπαιναν στον κόπο να μας ρωτήσουν το απλό μα δύσκολο: «τι γουστάρεις να κάνεις στη ζωή σου;». Και δεν το ρωτούσαν, γιατί αν κάποιος από εμάς τους έλεγε ότι θέλει να γίνει υδραυλικός, η απάντηση ήταν: «καλά, τόσα επαγγέλματα, υδραυλικός θα πας να γίνεις;». Και για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, στο μυαλό του μέσου Έλληνα γονέα των περασμένων δεκαετιών, υδραυλικοί, αγρότες και ηλεκτρολόγοι γίνονταν τα παιδιά των μεταναστών.
Βλέπετε, το ακαδημαϊκό μέλλον των παιδιών της Ελλάδας περνούσε και περνάει όχι τόσο μέσα από το κριτήριο του ποια δραστηριότητα κάνει το παιδί χαρούμενο, αλλά τι «πουλάει» στη γειτονιά και στα οικογενειακά τραπέζια. Όλοι είχαμε έναν συμμαθητή στο σχολείο, του οποίου οι γονείς καυχιόντουσαν για τους βαθμούς ή για το ότι το καμάρι τους «πέρασε στη νομική» με ένα αστρονομικό ποσό μορίων. Και παρότι η παγκοσμιοποίηση και η κρίση ήρθαν να συντρίψουν τα άγια και τα όσια του μικροαστισμού μας, τα πανεπιστημιακά τοτέμ της κοινωνίας μας άντεξαν, βαθιά ριζωμένα στις συνειδήσεις που έπλασε η ελληνική ταινία, στα σκηνικά της οποίας σημείο αναφοράς ήταν ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο αρχιτέκτονας, άντε και ο δημόσιος υπάλληλος, που έχοντας το «ατού» της μονιμότητας, ήταν και πολυπόθητος γαμπρός. Όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι έρχονταν δεύτεροι, για να μην μιλήσουμε για τα τεχνικά επαγγέλματα, τα οποία θεωρούνταν οικοδομή πολυτελείας.
Μία πρωτοβουλία πολιτών για πιο συνειδητοποιημένες αποφάσεις
Σε αυτό το πλαίσιο το ελληνικό σχολείο έχει υπάρξει διαχρονικά απόν σε σχέση με την ανάγκη των παιδιών για επαγγελματικό προσανατολισμό, ώστε να τα ενισχύσει με τις γνώσεις που χρειάζονται για να ακολουθήσουν επαγγέλματα που αφενός αγαπούν, αφετέρου θα τους προσφέρουν ευκαιρίες αποκατάστασης σε μία όλο και πιο απαιτητική αγορά εργασίας.
Για την αντιμετώπιση ακριβώς αυτού του κενού ιδρύθηκε το Tipping Point μία οργάνωση με στόχο μέντορες και επιστήμονες από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους να προσφέρουν σε μαθητές δημόσιων σχολείων τις γνώσεις και την πείρα τους, από την επαγγελματική και ακαδημαϊκή τους πορεία, ώστε να λάβουν όσο το δυνατόν πιο συνειδητοποιημένες αποφάσεις για το μονοπάτι που θα ακολουθήσουν στο μέλλον.
Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου, ιδρύτρια του Tipping Point.
Το σχολείο αδυνατούσε να με φέρει σε επαφή με ειδικούς που θα μπορούσαν να με κατευθύνουν σε μία επιλογή που αφενός θα με ενθουσίαζε, αφετέρου θα είχε πραγματικό «χώρο» στην αγορά εργασίας.
Η Αμαλία Κωνσταντακοπούλου με την ομάδα της δημιούργησαν αυτό που θα ήθελαν να έχουν όταν ήταν στο σχολείο. Η ίδια είπε στο inside story: «Πήγα σχολείο στο Ευηνοχώρι, ένα πεδινό χωριό του Μεσολογγίου. Όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσω για τον επαγγελματικό δρόμο που θα ακολουθούσα, αισθανόμουν ότι δεν είχα κάποια σημαντική συμβουλευτική στήριξη και όλα γίνονταν κάπως τυχαία. Το σχολείο αδυνατούσε να με φέρει σε επαφή με ειδικούς που θα μπορούσαν να με ακούσουν και να με βοηθήσουν, για μία επιλογή που αφενός θα με ενθουσίαζε, αφετέρου θα είχε πραγματικό “χώρο” στην αγορά εργασίας. Έτσι κατέληξα να σπουδάσω στο οικονομικό της Νομικής, χωρίς αυτό να συνδυάζεται με μία βαθύτερη συνειδητοποίηση του τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου».
Για πολλά χρόνια η κ. Κωνσταντακοπούλου εργάστηκε στον χώρο των επικοινωνιών, ωστόσο μέσα στην κρίση κατάλαβε ότι η δουλειά της δεν την ικανοποιούσε και πήρε την απόφαση να παραιτηθεί. Λίγο αργότερα δημιούργησε με την ομάδα της το Tipping Point, η λειτουργία του οποίου βασίζεται σε μία απλή σύλληψη: προσπαθώντας να περιορίσει την τυχαιότητα με βάση την οποία οι μαθητές αποφασίζουν σε ποια σχολή θα σπουδάσουν, ή γενικότερα το ποιο θα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον, η ομάδα δίνει τη δυνατότητα σε μαθητές και ολόκληρες τάξεις να έρθουν σε επαφή με επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων από όλον τον κόσμο, οι οποίοι συζητούν μαζί τους και τους δίνουν συμβουλές μέσω εξ αποστάσεως συνεδριών. Η επιλογή του μέντορα με τον οποίο θα γίνει η συνεδρία γίνεται από τους καθηγητές με βάση τα ενδιαφέροντά των μαθητών, ενώ στη συνέχεια ακολουθεί διαδικασία αξιολόγησης του μέντορα από όλους τους συμμετέχοντες. Μέχρι σήμερα έχουν συμμετάσχει στο πρόγραμμα 289 δημόσια σχολεία και περισσότεροι από 15.000 μαθητές.
Για να καταλάβω καλύτερα πώς λειτουργεί το Tipping Point, μίλησα με εκπαιδευτικούς και επιστήμονες που συμμετέχουν σε αυτό.
Ο Δρ. Θωμάς Μπίσμπας.
Ένας από αυτούς είναι ο αστροφυσικός Δρ. Θωμάς Μπίσμπας, ο οποίος από μικρός γοητεύτηκε από ένα όχι και τόσο κλασικό ελληνικό μάθημα: την αστρονομία. Ο ίδιος είπε στο inside story σχετικά με το Tipping Point: «Όταν με ρωτούν για το τι προσφέρει το πρόγραμμα και ποια είναι η σημασία των συζητήσεων που κάνουμε με τα παιδιά, διηγούμαι την προσωπική μου περιπέτεια από τα παιδικά μου χρόνια. Από μικρός ήθελα να γίνω αστρονόμος, ωστόσο εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν πολλά ερεθίσματα γι’ αυτήν την επιστήμη, μιας που ο φυσικός που μας παρέδιδε το μάθημα περιοριζόταν σε ό,τι υπήρχε στο βιβλίο. Όταν κατάλαβα ότι το σχολείο δεν μπορούσε να μου δώσει περισσότερες πληροφορίες, άρχισα να ψάχνω συλλόγους ερασιτεχνικής αστρονομίας».
Ο Δρ. Μπίσμπας πρόσθεσε ότι «χάρη στην αναζήτησή μου βρήκα μέσα από τους συλλόγους αστρονόμους και άρχισα να τους παίρνω τηλέφωνο και να τους κάνω ερωτήσεις για το πώς είναι να είσαι αστρονόμος στην καθημερινότητά σου. Όταν μιλάω με τους μαθητές, προσπαθώ να τους δώσω όλες αυτές τις πληροφορίες και τις συμβουλές που εμένα μου έλειψαν στα μαθητικά μου χρόνια. Στόχος δεν είναι τα παιδιά να βρουν απλώς επαγγέλματα που θα έχουν ανταπόκριση στην αγορά εργασίας, αλλά –κυρίως– να βρουν αυτό με το οποίο θα τους αρέσει να κοιμούνται και να ξυπνούν. Σε αυτήν την προσπάθεια, κάθε επιστήμονας δίνει συμβουλές για τον κλάδο του και την επιστήμη του, δηλαδή για έναν κόσμο που ο ίδιος ξέρει καλά».
Επαφή με «άγνωστες» επιστήμες
Η σημασία των συζητήσεων μεταξύ μεντόρων και μαθητών γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν μιλάμε για επιστημονικούς κλάδους που παραμένουν άγνωστοι στους μαθητές, αν και παρουσιάζουν μεγάλο φάσμα εφαρμογών που θα μπορούσαν να γοητεύσουν πολλούς από τους αυριανούς σπουδαστές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο περιβαλλοντολόγος Λουκάς Κατίκας. Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ότι οι περιβαλλοντικές σπουδές δεν ήταν η πρώτη επιλογή του κ. Κατίκα. «Στόχος μου ήταν να γίνω μηχανικός ή αρχιτέκτονας, ωστόσο δεν κατάφερα να περάσω στις αντίστοιχες σχολές και μετά από μία προσεκτική μελέτη του μηχανογραφικού, κατέληξα ότι η καλύτερη επιλογή που είχα ήταν οι σπουδές περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου», είπε ο ίδιος στο inside story.
Συνεδρία με μέντορα του Tipping Point σε σχολείο της Κρήτης.
Το σημαντικότερο κομμάτι των συνεδριών είναι να εξηγήσω ότι οι περιβαλλοντικές σπουδές δεν σημαίνουν ότι κάποιος παρακολουθεί τα βουνά, τη θάλασσα και τα ζωάκια, ούτε ότι η μοναδική επαγγελματική αποκατάστασή βρίσκεται σε κάποια ΜΚΟ.
Ο κ. Κατίκας μου μίλησε για το περιεχόμενο των συγκεκριμένων σπουδών, το φάσμα των οποίων σίγουρα παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστο σε γονείς και μαθητές. «Μέσα από τις συζητήσεις με τους μαθητές προσπαθώ να τους φέρω σε επαφή με το πραγματικό αντικείμενο της επιστήμης μας», είπε στο inside story. «Το δύσκολο και σημαντικότερο κομμάτι των συνεδριών είναι να εξηγήσω ότι οι περιβαλλοντικές σπουδές δεν σημαίνουν ότι κάποιος παρακολουθεί τα βουνά, τη θάλασσα και τα ζωάκια, ούτε ότι η μοναδική αποκατάστασή του περιβαλλοντολόγου βρίσκεται σε κάποια ΜΚΟ. Το αντικείμενο του περιβαλλοντολόγου είναι κάτι πολύ περισσότερο και βαθύτερο. Για παράδειγμα, ένας περιβαλλοντολόγος μπορεί μέσα από τις γνώσεις του να αναπτύξει εφαρμογές που συνδέονται με την καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων, όπως είναι αυτές της αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών». Η «τριβή» των μαθητών με λιγότερο γνωστά επαγγέλματα τους επιτρέπει να «ξεκλειδώσουν» ακαδημαϊκούς δρόμους που μέχρι πρότινος δεν ήξεραν καν ότι μπορεί να τους γοητεύσουν.
Ωστόσο, πέρα από τις συγκεκριμένες συμβουλές σε επίπεδο επαγγελματικού προσανατολισμού, η επικοινωνία των μαθητών με τους επιστήμονες τούς φέρνει σε επαφή με ένα ευρύ φάσμα γνώσεων και πρακτικών εφαρμογών, οι οποίες μπορούν να τους δώσουν εφόδια για να γίνουν καλύτεροι πολίτες στην αυριανή κοινωνία. Με άλλα λόγια οι κουβέντες με τους μέντορες επιτελούν τον ίδιο σκοπό με αυτόν των κλασικών μαθημάτων, με μία διαδικασία μάλιστα που δεν θυμίζει μάθημα και παραμένει μακριά από βιβλία συχνά παρωχημένα λόγω των ταχύτατων αλλαγών που συντελούνται στον κόσμο.
Ο περιβαλλοντολόγος Λουκάς Κατίκας.
«Βασική προτεραιότητα είναι να κάνουμε τις συνεδρίες να μην θυμίζουν μάθημα», συμπλήρωσε ο κ. Κατίκας. «Γι’ αυτόν τον λόγο, πέρα από την κουβέντα μας για το τι είναι οι περιβαλλοντικές σπουδές, με τα παιδιά μελετάμε –μέσα από εφαρμογές που χρησιμοποιεί η επιστήμη μας– την περιοχή όπου βρίσκεται το σχολείο τους, ώστε να ενισχύσουμε την πρακτική πλευρά των γνώσεων και να μην καταλήξουν αποστεωμένες θεωρητικές προσεγγίσεις. Σε ένα πρόγραμμα που αναπτύξαμε στα πλαίσια του Tipping Point, δουλέψαμε πλάι πλάι με τους μαθητές σχετικά με ένα πρότζεκτ χωροθέτησης φωτοβολταϊκών στο σχολείο τους, ώστε να προσφέρεται ρεύμα σε σπίτια με οικονομικές δυσκολίες. Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, είδαμε μαζί με τους μαθητές πώς γίνεται η παραγωγή και διανομή ρεύματος μέσα από ένα φωτοβολταϊκό σύστημα, πώς πραγματοποιείται η εγκατάστασή του, μάλιστα για την προσφορά ενέργειας προς αυτούς που έχουν λιγότερα».
Ένα παράθυρο στην κοινωνία για τα παιδιά της περιφέρειας
Αν το δημόσιο σχολείο γενικά έχει μεγάλη ανάγκη για επικοινωνία με επιστήμονες από όλον τον κόσμο, στην επαρχία αυτή η ανάγκη γίνεται επιτακτική, αφού τα παιδιά της δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τα παιδιά της πόλης.
Μία από τις καθηγήτριες που συμμετέχουν στο Tipping Point είναι η Έλενα Βασιλειάδου, οικονομολόγος που διδάσκει εδώ και 10 χρόνια στο Λύκειο του Φουρφουρά, ενός ορεινού χωριού στο Ρέθυμνο της Κρήτης.
Η κ. Βασιλειάδου μεγάλωσε στην Κατερίνη, ωστόσο όταν ήρθε η στιγμή να διδάξει σε δημόσιο σχολείο, η απόφασή της ήταν να βοηθήσει τα παιδιά της ελληνικής περιφέρειας. «Από την αρχή ήθελα να διοριστώ σε κάποιο σχολείο μακριά από τα αστικά κέντρα, καθώς ένιωσα ότι οι μαθητές της επαρχίας έχουν πάντα περισσότερες ανάγκες για στήριξη και ερεθίσματα από εκείνους που μεγαλώνουν στις πόλεις και ως εκ τούτου ο ρόλος του δασκάλου στην περιφέρεια είναι πολύ κομβικός», είπε η ίδια στο inside story. «Γι’ αυτό δήλωσα να διοριστώ σε απομακρυσμένα μέρη, όπως το Καστελλόριζο, η Λέρος και η Νίσυρος. Τελικά πήγα στα Κύθηρα και στη συνέχεια, όταν ερωτεύτηκα κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μου στην Κρήτη, διορίστηκα στον Φουρφουρά, ένα μικρό χωριό ακριβώς κάτω από τον Ψηλορείτη».
Μαθητές του Λυκείου στον Φουρφουρά, στο Ρέθυμνο της Κρήτης, κατά τη διάρκεια συνεδρίας με μέντορα.
Η κ. Βασιλειάδου είπε στο inside story ότι μέσα από τις συζητήσεις με τους μέντορες οι μαθητές ικανοποιούν την ανάγκη τους να έρθουν σε επαφή με μία γνώση πλουσιότερη από αυτήν που προσφέρει σήμερα το ελληνικό σχολείο, το οποίο συνεχίζει να μην δίνει πολλά στον τομέα του επαγγελματικού προσανατολισμού.
«Καταρχάς, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η ελληνική επαρχία δεν έχει τα ίδια αντανακλαστικά στην ανανέωση κοινωνικών αντιλήψεων με εκείνα που συναντάμε στις μεγάλες πόλεις. Θυμάμαι ότι, όταν πρωτοπήγα στον Φουρφουρά, ένιωσα πως έκανα ταξίδι στο χρόνο, κάπου στην Ελλάδα της δεκαετίας του ‘60. Ρωτούσα τα κορίτσια “τι θα σπουδάσετε;” και μου απαντούσαν “δεν θα σπουδάσουμε, κυρία, εμείς θα παντρευτούμε” ή “δεν θέλουμε να πάμε στη χώρα να χάσουμε τα μυαλά μας”. Πολλά από τα παιδιά δεν είχαν επαφή ούτε με τις πόλεις της Κρήτης. Σε αυτό το πλαίσιο, σε περιοχές όπως οι δικές μας όπου πρακτικά υπάρχει μόνο το κλασικό καφενείο, όπου τα παιδιά αφήνουν το σχολείο για να πάνε στα ζώα ή τις ελιές, καταλαβαίνει κανείς πόσο μεγάλη σημασία έχει για τους μαθητές να συζητούν με ανθρώπους που είναι πρωτοπόροι στον κλάδο τους και έχουν ανοίξει τα φτερά τους σε όλον τον κόσμο».
To Λύκειο του Φουρφουρά.
Οι συνεδρίες με τους μέντορες είναι κάτι παραπάνω από μερικές συμβουλές επαγγελματικού προσανατολισμού. Είναι ουσιαστικά ένα παράθυρο στην κοινωνία, την αγορά εργασίας και τη ζωή».
Έλενα Βασιλειάδου, οικονομολόγος και καθηγήτρια στο Λύκειο του Φουρφουρά
«Η επικοινωνία τους με τους επιστήμονες βοηθάει όλους τους μαθητές, ακόμη κι αυτούς που έχουν ήδη αρχίσει να εργάζονται στον πρωτογενή τομέα ή τον τουρισμό, για να στηρίξουν τους γονείς τους», λέει η κ. Βασιλειάδου και διευκρινίζει: «Τα παιδιά της βιοπάλης, που ίσως δεν θα σπουδάσουν με τη στενή έννοια του όρου, μπορούν να πάρουν πρακτικές γνώσεις που αργότερα θα εφαρμόσουν στις δραστηριότητές τους. Για παράδειγμα, ένας τυροκόμος ή ένας αγρότης μπορούν να έρθουν σε επαφή με επιστήμονες αυτού του κλάδου και να μάθουν πώς γίνεται η καλλιέργεια βιολογικών προϊόντων ή η τυποποίηση και η συσκευασία του ελαιολάδου, γνώσεις που θα προσφέρουν στον επαγγελματικό τους χώρο. Ακόμη, όποιο κι αν είναι το μέλλον ενός παιδιού, μαθαίνει πώς θα αντιμετωπίσει διαφορετικές καταστάσεις που σίγουρα θα συναντήσει στην αγορά εργασίας, όπως είναι η σύνταξη βιογραφικού ή ο τρόπος παρουσίασης σε συνέντευξη. Όλα αυτά κάνουν τις συνεδρίες με τους μέντορες κάτι παραπάνω από μερικές συμβουλές επαγγελματικού προσανατολισμού. Είναι ουσιαστικά ένα παράθυρο στην κοινωνία, την αγορά εργασίας και τη ζωή».
Σε μία εποχή όπου εκπαιδευτικά συστήματα σε όλον τον κόσμο προσαρμόζονται στις διεθνείς εξελίξεις της τεχνολογίας και της αγοράς εργασίας, το ελληνικό σχολείο έχει εν πολλοίς παραμείνει αμετάβλητο και μάλλον παρωχημένο, με τις αλλαγές να επικεντρώνονται κυρίως σε βραχύβιες μεταρρυθμίσεις του εξεταστικού συστήματος και το άνοιγμα νέων τμημάτων σχολών, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από πραγματική ανάγκη ύπαρξής τους. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συνειδητοποιημένοι δάσκαλοι είναι η μόνη σανίδα σωτηρίας των παιδιών. Μία πρωτοβουλία που στοχεύει στον επαγγελματικό προσανατολισμό των μαθητών σίγουρα δεν μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα του ελληνικού σχολείου. Μπορεί, ωστόσο, να είναι μία καλή αρχή για καλύτερη σύνδεση του σχολείου με την οικονομική πραγματικότητα και, κυρίως, για επιλογή επαγγελμάτων που θα κάνουν τους αυριανούς εργαζομένους πιο ευτυχισμένους στην καθημερινότητά τους.
Θοδωρής Χονδρόγιαννος
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε το δημοσιογραφικό βάπτισμα του πυρός στην Popaganda. Εργάστηκε στο γερμανικό κανάλι Offener Kanal και το Vice και συνεργάζεται ως fixer/producer με διεθνή ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ. Έχει ασχοληθεί με το βίντεο και τη φωτογραφία.
Χόρχε Μπουκάι
Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου
τέλος εποχής!
Ο κ.Μητσοτάκης μετά τη συνάντηση του με τη Γενική Διευθύντρια του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, ανακοίνωσε την κοινή απόφαση να κλείσουν τα γραφεία του Ταμείου στην Αθήνα. Ενώ έβαλε στην ατζέντα και το θέμα της μείωσης των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασμα, στην οποία η Ελλάδα έχει σύμμαχο το ΔΝΤ.
Στης εκκλησιάς την πόρτα !
Ο “χρησμός” των Καναδών για την Τέλεια Καταιγίδα στην οικονομία το 2020
Του Γ. Αγγέλη
Όταν οι οικονομικοί αναλυτές προειδοποιούν για τους κινδύνους είναι κάτι σοβαρό. Όταν όμως προειδοποιεί η Κεντρική Τράπεζα του Καναδά (ΚΤΚ), της χώρας που διαθέτει μία από τις ισχυρότερες και πλέον υγιείς οικονομίες στην τρέχουσα συγκυρία, τότε κανείς δεν μπορεί να… κοιτάζει αλλού.
Σε δύο πρόσφατες ομιλίες τους λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά (ΚΤΚ) Στέφεν Πόλοτζ και η αντιπρόεδρος Κάρολιν Γουίλκινς, που αφορούσαν την τρέχουσα διεθνή οικονομική συγκυρία, περιγράφουν τις συνθήκες που οδηγούν στην “τέλεια καταιγίδα”, όπως την αποκαλούν.
Αυτή προκύπτει, σύμφωνα με τα δύο ανώτατα διοικητικά στελέχη της ΚΤΚ, από τον εκρηκτικό συνδυασμό της οικονομικής επιβράδυνσης διεθνώς με το αυξημένο σε πρωτοφανή επίπεδα χρέος (δημόσιο και κυρίως ιδιωτικό).
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται και έχουν την εγκυρότητα της Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της “ΚΤΚ”, το παγκόσμιο χρέος μέσα στη δεκαετία 2010-2020 έχει αυξηθεί κατακόρυφα και έχει φτάσει να υπερβαίνει τρεις φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ.
Ιδιαίτερα το ιδιωτικό χρέος νοικοκυριών και επιχειρήσεων, εφόσον η οικονομία –όπως φαίνεται ήδη– οδηγείται σε οικονομική επιβράδυνση, θα είναι ολοένα και περισσότερο δύσκολο να αποπληρωθεί και αναπόφευκτα θα προκαλέσει νέα χρηματοπιστωτική κρίση.
Αυτό οφείλεται επιπλέον και στο γεγονός, όπως επισημαίνουν τα στοιχεία της ΚΤΚ, ότι η αύξηση του ιδιωτικού χρέους συνοδεύεται από μία σοβαρή επιδείνωση της ποιότητάς του.
Σημειώνεται δε ότι το 50% του εταιρικού χρέους στις οικονομίες των ΗΠΑ και της Ευρωζώνης είναι διαβάθμισης ΒΒΒ, ήτοι το τελευταίο σκαλοπάτι πιστοληπτικής αξιοπιστίας πριν αυτή χαρακτηρισθεί ως “non investment grade” (“σκουπίδι”). Πράγμα που σημαίνει ότι η οικονομική επιβράδυνση θα “σπρώξει” αυτόν τον όγκο χρέους κάτω από τη βαθμίδα αυτή με συνέπεια βίαιες κινήσεις ρευστοποίησης και χρεοκοπίες.
Ανάλογη είναι η κατάσταση και στις αναδυόμενες αγορές στις οποίες το ιδιωτικό χρέος, κυρίως το εταιρικό, έχει αυξηθεί κατακόρυφα και τα 2/3 του χρέους αυτού με επίφοβη διαβάθμιση βρίσκονται στην Κίνα.
ΗΠΑ-Κίνα
Χαρακτηριστικό του κατεπείγοντος της κατάστασης είναι ότι το Πεκίνο την πρώτη ημέρα του 2020 ανακοίνωσε την παροχή ενός τεράστιου ποσού που ξεπερνά τα 115 δισ. δολ. για την “κάλυψη” των αναγκών αναχρηματοδότησης του χρέους των επιχειρήσεων.
Πάνω σ’ αυτή την παγκόσμια “φούσκα” χρέους οι επιχειρήσεις… εκδίδουν νέο χρέος με την μορφή των τιτλοποιήσεων. Κάτι σαν τα “σύνθετα ομόλογα” του 2006-2008 στα οποία οι επενδυτικές τράπεζες “πακετάριζαν” χρέη υψηλής και… χαμηλής διαβάθμισης και τα οποία πουλούσαν στις αγορές με νέα διαβάθμιση, στο εσωτερικό της οποίας “δούλευαν” τα περιβόητα subprime loans που διέλυσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα το 2008.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΚΤΚ παγκοσμίως υπάρχουν 700 δισ. δολ. σε τέτοια τιτλοποιημένα δάνεια τα οποία και συνεχίζουν να αυξάνονται.
Στο σημείο αυτό πρέπει να προσθέσουμε και την ελληνική ιδιαιτερότητα που θα βγει στις αγορές φέτος μέσω των τιτλοποιήσεων του “Ηρακλή”.
Οι ελληνικές τράπεζες με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου θα εκδώσουν ομόλογα με βάση τριών ειδών “κόκκινα” δάνεια, εκείνα που αναμένεται να εξυπηρετηθούν και για τα οποία θα υπάρχει εγγύηση Δημοσίου, εκείνα που κρίνεται ότι θα έχουν προβλήματα να εξυπηρετηθούν και εκείνα που θα είναι δύσκολο να εξυπηρετηθούν. Οι ομολογιακοί τίτλοι που θα εκδοθούν θα βγουν στις αγορές και θα γίνουν αντικείμενο ανάλογης διαχείρισης σε πακέτα “σύνθετων ομολόγων” σαν μέρος της ευρύτερης διεθνούς αγοράς…
Η έκδοση χρέους (εταιρικά ομόλογα) ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις διεθνώς και με τη στήριξη των μηδενικών έως και αρνητικών επιτοκίων έχει επιτρέψει την επιβίωση επιχειρήσεων οι οποίες σε συνθήκες φυσιολογικού κόστους του χρήματος (επιτοκίων) δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Ο όγκος των επιχειρήσεων-“ζόμπι” είναι τεράστιος και στα 4 σημεία του ορίζοντα. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πρώτη πράξη της κινεζικής κεντρικής τράπεζας για το 2020 ήταν μία πράξη διάσωσης για τέτοιες επιχειρήσεις με την παροχή 115 δισ. δολ. σε ρευστότητα αναχρηματοδότησης του χρέους τους.
Το εντυπωσιακό στοιχείο εδώ είναι, όπως επισημαίνεται από τα στελέχη της ΚΤΚ, ότι οι επιχειρήσεις-“ζόμπι” δεν επιβιώνουν απλώς, αλλά με τη βοήθεια του περιβάλλοντος μηδενικών επιτοκίων συνεχίζουν να εκδίδουν και να πολλαπλασιάζουν το χρέος τους…
Αυτά είναι τα “συστατικά” της “τέλειας καταιγίδας” σύμφωνα με τους επιτελείς της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά.
Εκρηκτικός “τζίρος” στις… αόρατες (OTC) συναλλαγές (παράγωγα)
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η BIS (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) τον Δεκέμβριο και τα οποία βασίζονται σε μία έρευνα από το 2016 μέχρι και το 2019, έχει σημειωθεί μία εκρηκτική αύξηση των εκτός χρηματιστηριακής αγοράς (εξού και ο χαρακτηρισμός “αόρατες”) συναλλαγών σε παράγωγα. Και κυρίως παράγωγα με κεντρικό “στοίχημα” τα επιτόκια.
Ο όγκος τους το 2019 έχει αυξηθεί τόσο που σε όγκο εμπλοκής κεφαλαίων αφορά το 46% του συνόλου των συναλλαγών μέσα στο 2019.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας της BIS, “η διαπραγμάτευση παραγώγων επιτοκίων σε εξωχρηματιστηριακές αγορές υπερδιπλασιάστηκε μεταξύ του 2016 και του 2019, ξεπερνώντας σημαντικά την ανάπτυξη των συναλλαγών σε χρηματιστήρια…”.
Η συγκυρία της νομισματικής πολιτικής που ασκείται από τις κεντρικές τράπεζες κατά την έρευνα της BIS είναι μάλλον βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη επέκτασή τους…
Τα στοιχεία της έρευνας επιβεβαιώνουν ότι “Τα τελευταία χρόνια, έχει αυξηθεί η διαπραγμάτευση παραγώγων επιτοκίων (IRDs) σε εξωχρηματιστηριακές αγορές (OTC). Μεταξύ Απριλίου 2010 και Απριλίου 2016, ο μέσος ημερήσιος κύκλος εργασιών της OTC αυξήθηκε σταθερά από 2,1 τρισεκατομμύρια δολάρια σε 2,7 τρισεκατομμύρια δολάρια, και στη συνέχεια τον Απρίλιο του 2019 αυξήθηκε απότομα σε 6,5 τρισεκατομμύρια δολάρια – αύξηση 143% σε σύγκριση με το 2016…”.
Στο ίδιο διάστημα αυξήθηκαν επίσης και οι συναλλαγές σε χρηματιστήρια, αλλά όχι τόσο (53% μεταξύ 2016 και 2019), με συνέπεια, ενώ οι συναλλαγές εκτός χρηματιστηριακών αγορών (OTC) αντιπροσώπευαν μόλις το 21% της IRD το 2010, έφθασαν το 2019 να αντιπροσωπεύουν το 46%.
Νίκος Καζαντζάκης
Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο
ο CEO που γράφει 9200 κάρτες !
Ο Sheldon Yellen, CEO της εταιρείας BELFORHoldings Inc., που μετρά 9.200 υπαλλήλους, δεν είναι ένας συνηθισμένος διευθύνων σύμβουλος, καθώς έχει βρει έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε να επικοινωνεί και να ευχαριστεί το προσωπικό του.
Ο εν λόγω κύριος στέλνει, από το 1985, σε κάθε έναν υπάλληλό του μία χειρόγραφη εορταστική κάρτα. Όταν ταξιδεύει με το αεροπλάνο έχει μαζί του μία βαλίτσα με γραφική ύλη, για να γράψει κάρτες για να τους ευχαριστήσει, για επετείους, γενέθλια, γιορτές, ακόμα και για πιο ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως όταν το παιδί ενός υπαλλήλου είναι άρρωστο.
Σύμφωνα με έρευνες, οι πετυχημένοι μάνατζερ είναι αυτοί που έχουν βρει έναν αυθεντικό τρόπο ώστε να ενθαρρύνουν και να ευχαριστήσουν τους ανθρώπους τους – ουκ ολίγες φορές, οι καλοί υπάλληλοι φεύγουν από την εταιρεία αν οι κόποι τους δεν αναγνωρίζονται. Και, στην (ηλεκτρονική) εποχή μας, μια χειρόγραφη επιστολή είναι αναμφίβολα μια αυθεντική (και ασυνήθιστη) πράξη.
Ο Yellen ξεκίνησε αυτή τη συνήθεια το 1985, όταν προσλήφθηκε στην εταιρεία από τον αδερφό της συζύγου του, καθώς οι υπόλοιποι υπάλληλοι δεν είδαν με καλό μάτι την «προνομιακή» πρόσληψή του. Με τον τρόπο αυτό, θα ενθάρρυνε τους εργαζομένους να περάσουν από το γραφείο του, έχοντας παραλάβει την κάρτα, για να πουν ευχαριστώ. Το κόλπο έπιασε, με το προσωπικό να πιάνει κουβέντα με τον Yellen, τον πάγο να σπάει και τον ίδιο να κερδίζει το σεβασμό τους.
Όπως επισημαίνει ο Yellen, έχει παρατηρήσει ότι η εργασιακή κουλτούρα μέσα στην επιχείρηση έχει βελτιωθεί αισθητά προς το καλύτερο, ενώ δεν παραλείπει να πει ότι δεν θα πρέπει να εστιάζουμε στα κέρδη και στους στόχους, αλλά στο σημαντικότερο κεφάλαιο μιας εταιρείας, τους ανθρώπους της, χάρη στους οποίους μια εταιρεία θα ευημερήσει.
Πηγή: protopapadakis.blogspot.com
Να περάσουμε πρώτα από τον ψυχίατρο
Του Δημήτρη Καμπουράκη
Είναι γνωστό ότι το καλοκαίρι του ’15 ο Στουρνάρας πήρε τηλέφωνο τον Παυλόπουλο και τον προειδοποίησε ότι οι Συριζαίοι ετοίμαζαν παράλληλο νόμισμα, άρα ήταν έτοιμοι να βγάλουν την χώρα από το ευρώ. Ο Πρόεδρος τότε του απάντησε ότι «θα κάνει το καθήκον του», υπονοώντας δεν θα υπογράψει τέτοιο πράγμα και ότι ως έσχατη λύση ήταν έτοιμος να παραιτηθεί.
Το ρεπορτάζ αυτό έχει γραφτεί και ξαναγραφτεί, ενώ το τηλεφώνημα έχει επιβεβαιωθεί απ’ τον Στουρνάρα δίχως να έχει δώσει λεπτομέρειες της συνομιλίας. Η Προεδρία επισήμως ουδέποτε το επιβεβαίωσε ή το διέψευσε (και ορθώς), αν και ανεπισήμως διαρρέεται ότι ο Πρόεδρος είχε καθοριστική συμβολή στην παραμονή της χώρας στην ζώνη του ευρώ, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.
Δεν είναι πρόθεση του σημερινού κειμένου να κρίνει την στάση Παυλόπουλου εκείνη την κρίσιμη περίοδο. Δεν διαθέτω πρωτογενές ρεπορτάζ ούτε από το Προεδρικό, ούτε από την Τράπεζα της Ελλάδας, ούτε από τα τότε ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης Σύριζα που διαχειρίστηκε την κρίση του πρώτου εξαμήνου του ’15 (αφού πρώτα την δημιούργησε). Άρα δεν έχω κάτι περαιτέρω να συνεισφέρω σε επίπεδο πληροφοριών.
Αν όμως θέλετε επιγραμματικά την εκτίμηση μου, πιστεύω ότι ο Παυλόπουλος πράγματι εναντιωνόταν σε σενάρια ή σχέδια εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Όμως αμφιβάλω σφόδρα αν είχε καν ενημερωθεί από την τότε κυβέρνηση για την πιθανότητα τέτοιας εξέλιξης, εξάλλου οι Συριζαίοι διέψευδαν μετά βδελυγμίας ότι σχεδιάζουν ή προετοιμάζονται για κάτι τέτοιο. Το πιθανότερο είναι ότι κι αυτός, κλεισμένος στο Προεδρικό άκουγε διάφορα ανεπιβεβαίωτα από δω κι από κει, όπως όλοι μας.
Άρα, δίχως να αμφισβητώ την πρόθεση του Παυλόπουλου, αυτή η «καθοριστική συμβολή» του στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη είναι λίαν συζητήσιμη. Ο Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα πιεσμένος από την μελέτη των επιπτώσεων μιας εξόδου που είχε στα χέρια του και από τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες. Η δεκαεπτάωρη διαπραγμάτευση, ο έρπις στα χείλια και η τελική υπογραφή του, ήταν προϊόντα της συνειδητοποίησης του ότι δεν υπήρχε άλλη λύση.
Άντε να αναγνωρίσω ότι ο Αλέξης συνυπολόγισε μέσα σ’ όλα τα υπόλοιπα και μια πιθανή διαφωνία Παυλόπουλου, αλλά αυτό απέχει πολύ από όσα διατείνονται σήμερα κάποιοι στενότατοι φίλοι του Προέδρου. Ότι δηλαδή ο Τσίπρας πήγαινε ντουγρού για έξοδο, αλλά είδε το οδόφραγμα Παυλόπουλου και έκανε αναστροφή. Αυτά είναι παιχνίδια υποψηφιότητας για την δεύτερη Προεδρική θητεία και όχι αντανάκλαση της ιστορικής αλήθειας.
Παρά ταύτα, την οπτική των φίλων του Παυλόπουλου στην συγκεκριμένη ιστορία την αντιλαμβάνομαι. Αυτοί που συνεχίζουν να με αφήνουν άναυδο, είναι οι ίδιοι οι Συριζαίοι. Οι οποίοι στα τηλεοπτικά πάνελ, όταν ακούν για την «καθοριστική συμβολή του Προέδρου στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη», σηκώνουν το δάκτυλο προς τους νεοδημοκράτες και τους Πασόκους και τους εγκαλούν επειδή ενδέχεται να καταψηφίσουν έναν Πρόεδρο με τόσο καθοριστική συμβολή στην σωτηρία της χώρας.
Για μισό λεπτό, διότι εδώ τα πράγματα παραμπερδεύονται. Δηλαδή, ο Σύριζα υπερψηφίζει τον Παυλόπουλο, επειδή αυτός όρθωσε το ανάστημα του απέναντι στον… Σύριζα. Επειδή εναντιώθηκε στην καταστροφική επιλογή της εξόδου από το ευρώ, την οποία έξοδο ετοίμαζε ο Αλέξης. Έτσι ο Προκόπης μας διέσωσε από μια εθνική καταστροφή και γι αυτό εκείνοι που ήταν έτοιμοι να μας καταστρέψουν, τον υπερψηφίζουν για δεύτερη φορά ακριβώς επειδή δεν τους άφησε να μας καταστρέψουν.
Εντάξει λοιπόν, αν είναι έτσι να τον ψηφίσουμε άπαντες, δεν λέω. Αλλά να περάσουμε πρώτα κι από έναν ψυχίατρο να μας ρίξει μια ματιά
Θουκυδίδης .
Με την ευκαιρία συνάντησης Τραμπ και Μητσοτάκη
Θουκυδίδης επίκαιρος όσο ποτέ !!
Συμβουλές και προειδοποιήσεις του προγόνου μας Θουκυδίδη προς τους πολίτες του σύγχρονου Ελληνικού κράτους για το 2020 και τις επερχόμενες δεκαετίες
ΑΞΙΩΜΑΤΑ που ισχύουν σε κάθε κρατοκεντρικό διεθνές σύστημα
Θουκυδίδης (Διάλογος Μηλίων-Αθηναίων)
(εδ. 89-116): (εδάφιο.89). Αθηναίοι: α) υπαινίσσονται πως δίκαια έχουν την ηγεμονία β) υποδεικνύουν το γεγονός πως κάθε πλευρά έχει την δική της αντίληψη περί δικαίου-δικαιοσύνης και γ) ρητά προειδοποιούν τους Μήλιους πως «δίκαιο υπάρχει όταν υπάρχη ίση δύναμη [σημ. ισορροπία δυνάμεων] και όταν αυτό δεν συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται».
(Εδάφιο 97). Αθηναίοι: «λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα. … όσοι (όμως) διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους». (εδάφιο 103). Αθηναίοι: «Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν».
Κατάληξη: (εδάφιο 114). «άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους … έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία ανάμεσα στους Μηλίους … (οι Αθηναίοι) σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».
Κατά συνέπεια, έσχατες αξιωματικές θέσεις όταν χαράσσεται η στρατηγική ενός οποιουδήποτε κράτους εάν θέλει να επιβιώσει υπό συνθήκες ευημερίας, ευταξίας και ασφάλειας
· Κάθε κράτος θεωρεί απαραβίαστη την εθνική του κυριαρχία. Δεν εκχωρείται κυριαρχία παρά μόνο μετά από ένα αποτυχημένο επιθετικό πόλεμο
· Κάθε πολίτης κάθε κράτους υποχρεωμένος (ηθικά και νομικά) να επιδείξει αυτοθυσία εάν και όταν κινδυνεύσει η κρατική κυριαρχία.
· Μόνο εθνοκράτη ανθρωπολογικά ζωντανά, δυναμικά και στρατηγικά προσανατολισμένα μπορούν να έχουν εθνικούς σκοπούς και έσχατα εθνικά συμφέροντα και να συγκροτούν στρατηγικές εκπλήρωσης αυτών των σκοπών. Για να το επιτύχουν πρέπει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις συσπείρωσης των πολιτών γύρω από τα εθνικά συμφέροντα.
· Υπέρτατο και έσχατο εθνικό συμφέρον όλων των εθνοκρατών είναι η εθνική επιβίωση μέσα σε ένα ως εκ της φύσεώς του άκρως ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα.
· Εάν τα μέλη μιας κοινωνίας αντί πίστης, νομιμοφροσύνης και φιλοπατρίας αλληθωρίζουν εσχατολογικά προσβλέποντας προς ανύπαρκτους και ανέφικτους παγκόσμιους πολιτικούς τόπους, η πολιτεία δύσκολα επιβιώνει και είναι διαρκώς ευάλωτη σε έξωθεν διαβρώσεις και επιβουλές. Δύσκολα επιβιώνει επίσης εάν η ιδιωτεία κυριαρχήσει εις βάρος του κοινού συμφέροντος των πολιτών ενός κράτους.
· Όποια κράτη στερούνται αυτών και άλλων συναφών προϋποθέσεων παραπαίουν ή και αποθνήσκουν.
Αναρτώνται επίσης ο πίνακας-τυπολογία των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων και διαφάνειες διαλέξεων κορυφαίων Θουκυδίδειων στοχαστών, του του Kenneth Waltz και του John Mearsheimer όπου συνοψίζονται οι προϋποθέσεις κάθε κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και οι στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων.
Μερικά δοκίμια:
Θουκυδίδης και σύγχρονες διεθνείς σχέσεις https://wp.me/p3OlPy-qu
Το Θουκυδίδειο «Παράδειγμα» της επιστημονικής μελέτης της διεθνούς πολιτικής και οι «επιστημονικές επαναστάσεις» http://wp.me/p3OlPy-Lb
Οντολογική θεμελίωση του Πολιτικού και ο ρόλος της ισχύος στην αθέσπιστη διεθνή πολιτική: Πολιτικός στοχασμός versus Πολιτική Θεολογία http://wp.me/p3OlPy-1no
Θουκυδίδης. Ο διάλογος Αθηναίων-Μήλιων http://www.ifestosedu.gr/72ThycididesDialogue.htm
Γκίκας: δύναμη !
