ΟΡΕΙΝΟΣ

Ο καλύτερος τρόπος για να κρατάς τον λόγο σου είναι να μην το δίνεις .

Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυΐας και βλακείας είναι ότι η ιδιοφυΐα έχει όρια !!

Θήβα : Στα χνάρια της μακραίωνης βοιωτικής ιστορίας

Χτισμένη στη θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης, σε εύφορη και καλά αρδευόμενη πεδιάδα, η Θήβα, το ένα από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας (η Λιβαδειά είναι το άλλο), αποτελεί αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής

Θήβα, η περιοχή του Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης (πηγή: Δήμος Θηβαίων)

Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Χτισμένη στη θέση της ομώνυμης αρχαίας πόλης, σε εύφορη και καλά αρδευόμενη πεδιάδα, η Θήβα, το ένα από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας (η Λιβαδειά είναι το άλλο), αποτελεί αγροτικό, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση, ο Kάδμος, γιος του Aγήνορος, βασιλιά της Φοινίκης, ανήγειρε τα τείχη της Καδμείας, της φημισμένης ακρόπολης της πόλης, με τη βοήθεια του Αμφίονος και του Ζήθου, γιων του Δία και της Αντιόπης.

Δείτε επίσης: Από που πήρε το όνομά του ο… κουτσός Φλεβάρης

Από τον ιδρυτή της Καδμείας καταγόταν το γένος των Λαβδακιδών (Λάιος, Οιδίποδας κ.ά.), που ενέπνευσε με την τραγική μοίρα του πολλούς δραματικούς ποιητές.

Η Θήβα κατοικήθηκε κατά τους Νεολιθικούς Χρόνους, αποτέλεσε ισχυρό οικισμό κατά την Πρωτοελλαδική και τη Μεσοελλαδική Εποχή, έφθασε δε σε ύψιστο σημείο ανάπτυξης κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο (1600-1100 π.Χ.).

Κατά τους Γεωμετρικούς και τους Αρχαϊκούς Χρόνους τέθηκε επικεφαλής των βοιωτικών πόλεων και αποτέλεσε ισχυρό αντίπαλο της Αθήνας.

Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στον ελληνικό χώρο κατά την Κλασική Περίοδο (371-362 π.Χ.), με επικεφαλής τον Επαμεινώνδα και τον Πελοπίδα.

Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) και την ολοκληρωτική καταστροφή της από τους Μακεδόνες (335 π.Χ.) η Θήβα δεν μπόρεσε να ανακτήσει την παλαιότερη δύναμή της.

Την παρακμή που επέφεραν στην πόλη η Ρωμαιοκρατία και οι βαρβαρικές επιδρομές διαδέχτηκε περίοδος οικονομικής άνθησης (8ος-12ος αιώνας), χάρη στην παραγωγή και την επεξεργασία μεταξιού, τη βαφή υφασμάτων και την κατασκευή ταπήτων.

Ακολούθησαν η Φραγκοκρατία (12ος-15ος αιώνας) και η Τουρκοκρατία (15ος-19ος αιώνας), περίοδος κατά την οποία ο ελληνικός πληθυσμός μειώθηκε αισθητά.

Η πόλη απελευθερώθηκε με τη μάχη της Πέτρας, το Σεπτέμβριο του 1829.

Η αρχαία πόλη

Τα σημαντικότερα μνημεία της είναι οι μυκηναϊκοί θαλαμοειδείς τάφοι, το μυκηναϊκό ανάκτορο ή Καδμείον (14ος-13ος αι. π.Χ.), στο κέντρο περίπου της Καδμείας ακρόπολης, ο ναός του Ισμηνίου Απόλλωνα και οι πύλες της Καδμείας (από τις επτά μυθολογικές πύλες των Θηβών σώζεται μόνο η είσοδος ανάμεσα στους δύο κυκλικούς πύργους των Ηλεκτρών πυλών, που χρονολογούνται στην εποχή της ανάκτησης της πόλης από τον Κάσσανδρο, το 315 π.Χ.).

Ανασκαφικές έρευνες σε οικόπεδο της περιοχής της Καδμείας ακρόπολης (έξω από τα τείχη της αρχαίας πόλης, σε μικρή απόσταση νότια από τις Ηλέκτρες πύλες) έφεραν στο φως αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και κινητά ευρήματα με λατρευτικό χαρακτήρα, που χρονολογούνται από τους Πρωτοελλαδικούς έως και τους Ύστερους Βυζαντινούς Χρόνους.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, εδώ βρισκόταν τέμενος αφιερωμένο στον Ηρακλή, που χρησιμοποιήθηκε πιθανώς από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. έως το 480 π.Χ. περίπου.

Η Οιδιπόδεια κρήνη και η κρήνη της Δίρκης

Στην πηγή των Αγίων Θεοδώρων, γνωστή από την αρχαιότητα ως Oιδιπόδεια κρήνη, ξεπλύθηκε κατά την παράδοση ο Oιδίποδας μετά το φόνο του πατέρα του, Λαΐου.

Μνημείο των χρόνων της Tουρκοκρατίας είναι η κρήνη της Δίρκης, στο φράγκικο υδραγωγείο της πόλης.

Τα θρησκευτικά μνημεία της Θήβας

Χτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού, η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου – Μεγάλης Παναγίας (1867) υπήρξε έργο του τηνιακού αρχιτέκτονα Ιωάννη Φιλιππότη και του γιου του, του ονομαστού γλύπτη Δημητρίου Φιλιππότη.

Ο δισυπόστατος ναός διαθέτει ιδιαίτερα αξιόλογο γλυπτό διάκοσμο, μαρμάρινο τέμπλο και την εικόνα της Μεγάλης Παναγίας, που ιστορήθηκε κατά την παράδοση από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Στο A’ Nεκροταφείο είναι χτισμένη η εκκλησία του Ευαγγελιστή Λουκά, όπου βρίσκεται η λάρνακα με το σκήνωμα του Ευαγγελιστή.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν, επίσης, ο πρωτοχριστιανικός ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο μητροπολιτικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και η εκκλησία του πολιούχου, Αγίου Ιωάννη Καλοκτένη.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο

Στο αντάξιο της μακραίωνης βοιωτικής ιστορίας μουσείο στεγάζονται αντικείμενα αντιπροσωπευτικά των χιλιετιών της συνεχούς ανθρώπινης δραστηριότητας στη Βοιωτία, από την Παλαιολιθική Περίοδο έως το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας.

Το ταξίδι στο παρελθόν αφορά τον πολιτισμό, την καθημερινή ζωή, την πολιτική και κοινωνική εξέλιξη στη Βοιωτία.

Σε εξειδικευμένες ενότητες παρουσιάζονται η ιστορία του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών και των πρώτων αρχαιολογικών ερευνών στην περιοχή, οι μύθοι που σχετίζονται με τη Βοιωτία, καθώς και η πνευματική ακτινοβολία της Βοιωτίας από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, με ιδιαίτερη αναφορά στις τραγωδίες του θηβαϊκού μυθολογικού κύκλου.

Σε στεγασμένο χώρο, στα θεμέλια του μουσείου, διατηρούνται τμήμα οικίας της 3ης χιλιετίας π.Χ., τάφοι του 17ου αιώνα π.Χ. και η θεμελίωση του μυκηναϊκού τείχους της Καδμείας (13ος αιώνας π.Χ.).

Η επίσκεψη συμπληρώνεται με περιήγηση στον αύλειο χώρο του μουσείου, όπου εκτίθενται λίθινα μνημεία, και ολοκληρώνεται με την επίσκεψη στο μεσαιωνικό πύργο.

Οι λαογραφικές συλλογές

Οι λαογραφικές συλλογές της Θήβας προσφέρουν πληροφορίες για τα ήθη, τα έθιμα και τον καθημερινό βίο των κατοίκων της πόλης στο διάβα του χρόνου.

*Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο παρόν άρθρο προέρχονται από το διαδικτυακό τόπο του Δήμου Θηβαίων (visitthiva.gr).

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΑΡΤΑΞΕΡΞΗ – Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ

Ο Θεμιστοκλής, γεννήθηκε το 526 π. Χ. περίπου. Είναι γνωστή η συμβολή του στην ανάδειξη της Αθήνας σε κυρίαρχη δύναμη στην Ελλάδα και, φυσικά, η ευφυής στρατηγική του κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, που οδήγησε στον ελληνικό θρίαμβο.

Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι, ότι τιμήθηκε λιγότερο από τους ίδιους τους συμπολίτες του, απ’ ότι από τους υπόλοιπους Έλληνες! Στη Σπάρτη του επιφυλάχθηκε θριαμβευτική υποδοχή ενώ διακόπηκε η διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων (μοναδικό γεγονός στα χρονικά), για να τον αποθεώσει το πλήθος, καθώς θεωρήθηκε ότι σ’ αυτόν, ουσιαστικά, οφείλεται η νίκη στη Σαλαμίνα. Αντίθετα, οι Αθηναίοι δεν τον τίμησαν ούτε με τα «πρωτεία» ούτε με τα «δευτερεία» και κατά την εκλογή του 479 π. Χ. οι αντίπαλοί του Ξάνθιππος και Αριστείδης κατάφεραν να τον νικήσουν.

Το 478 π. Χ. επέστρεψε στην ενεργό πολιτική και ασχολήθηκε με την οχύρωση της Αθήνας και του Πειραιά, γεγονός που θορύβησε τους Αιγινήτες, τους Κορίνθιους και τους Σπαρτιάτες που έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν.

Σιγά σιγά, η δημοτικότητα του Θεμιστοκλή, άρχισε να πέφτει. Κατηγορήθηκε για αυταρχισμό, περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών, φιλοχρηματία και υπερφίαλη εγωπάθεια. Υπήρχε κάποια βάση σε αυτά, ωστόσο μεθοδεύονταν κυρίως από την αριστοκρατική μερίδα που δεν του συγχώρεσε τις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις εναντίον της. Το 471 π. Χ. παρά την κατάρρευση των κατηγοριών για συνεργασία με τους Πέρσες εξοστρακίστηκε. Ενώ έμενε στο Άργος, οι Σπαρτιάτες επιχείρησαν να τον συλλάβουν. Κατόρθωσε όμως να διαφύγει στην Κέρκυρα, από εκεί στο βασίλειο των Μολοσσών (Ήπειρος) και στη συνέχεια στη Θεσσαλία. Στη συνέχεια, βρέθηκε στην Κύμη της Μικράς Ασίας, τις Αιγές, την Έφεσο και τα Σούσα όπου με επιστολή του, ζητούσε την προστασία του βασιλιά Αρταξέρξη Α’ (γιου του Ξέρξη).

Ο Αρταξέρξης, τον δέχτηκε με προθυμία και του παραχώρησε την ηγεμονία μιας μεγάλης περιοχής στη Μικρά Ασία. Ο Θεμιστοκλής έζησε σαν Πέρσης σατράπης, δείχνοντας ιδιαίτερες διοικητικές ικανότητες κυρίως στον χειρισμό οικονομικών θεμάτων. Για τον θάνατό του υπάρχουν δύο εκδοχές. Είτε ότι πέθανε από φυσικά αίτια (Θουκυδίδης), είτε ότι αυτοκτόνησε με δηλητήριο («ταύρειον αίμα»), για να μην αναγκαστεί να πάρει μέρος σε εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας. Πάντως, πέθανε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας το 461 π. Χ. Τα οστά του, μεταφέρθηκαν αργότερα κρυφά στην Αθήνα.

Το ποίημα της εβδομάδας 

από dimartblog

Η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»

—Αλέξανδρος Μπάρας—

Ένα κάθε βδομάδα,

στην ορισμένη μέρα,

πάντα στην ίδιαν ώρα,

τρία βαπόρια ωραία,

η «Kλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

ανοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Μπρίντιζι και το Τριέστι,

πάντα.

Xωρίς μανούβρες κ’ ελιγμούς

και δισταγμούς

κι’ ανώφελα σφυρίγματα,

στρέφουνε στ’ ανοιχτά την πρώρα,

η «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

σαν κάποιοι καλοαναθρεμμένοι

που φεύγουν από ένα σαλόνι

χωρίς ανούσιες χειραψίες

και περιττές.

Ανοίγουνται απ’ την προκυμαία

στις εννέα,

πάντα για τον Περαία,

το Μπρίντιζι και το Τριέστι,

πάντα –και με το κρύο και με τη ζέστη.

Πάνε

να μουντζουρώσουν τα γαλάζια

του Αιγαίου και της Μεσογείου

με τους καπνούς των.

Πάνε για να σκορπίσουνε τοπάζια

τα φώτα τους μέσ’ στα νερά

τη νύχτα.

Πάνε

πάντα μ’ ανθρώπους και μπαγκάζια…

H «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»,

χρόνια τώρα,

κάνουν τον ίδιο δρόμο,

φτάνουν την ίδια μέρα,

φεύγουν στην ίδιαν ώρα.

Μοιάζουν υπάλληλοι γραφείων

που γίνανε χρονόμετρα,

που η πόρτα της δουλειάς,

αν δεν τους δει μια μέρα να περάσουν

από κάτω της,

μπορεί να πέσει.

(Όταν ο δρόμος είναι πάντα ίδιος

τι τάχα αν είναι σε μια ολόκληρη Μεσόγειο

ή απ’ το σπίτι σ’ άλλη συνοικία;)

H «Κλεοπάτρα», η «Σεμίραμις» κι η «Θεοδώρα»

είναι καιρός και χρόνια πάνε τώρα

του βαρεμού που ενοιώσαν την τυράννια,

να περπατούν πάντα στον ίδιο δρόμο,

να δένουνε πάντα στα ίδια λιμάνια.

Aν ήμουν εγώ πλοίαρχος,

ναι –si j’étais roi!–

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

στην «Κλεοπάτρα», τη «Σεμίραμη», τη «Θεοδώρα»,

αν ήμουν εγώ πλοίαρχος

με τέσσερα χρυσά γαλόνια

κι αν μ’ άφηναν στην ίδια αυτή γραμμή

τόσα χρόνια,

μια νύχτα σεληνόφεγγη,

στη μέση του πελάγου,

θ’ ανέβαινα στο τέταρτο κατάστρωμα

κι ενώ θ’ ακούγουνταν η μουσική

που θα ‘παιζε στης πρώτης θέσης τα σαλόνια,

με τη μεγάλη μου στολή,

με τα χρυσά μου τα γαλόνια

και τα χρυσά μου τα παράσημα,

θα ‘γραφα μιαν αρμονικότατη καμπύλη

από το τέταρτο κατάστρωμα

μέσ’ στα νερά,

έτσι με τα χρυσά μου,

σαν αστήρ διάττων

σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων.

* * *