ΟΡΕΙΝΟΣ

Το καλό παιδί, ξέρει και να διαoλοστέλνει

Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης

Καλό παιδί, ναι. Καλός μ@λάκας, όχι.

Ξεκάθαρα πράγματα.

Το καλό παιδί, δεν είναι ποτέ καλός μ@λάκας.

Είναι κάποιος που έχει επιλέξει να είναι ευγενής, να μην φέρνει σε δύσκολη θέση και ο κwλοπαιδισμός του εκτονώνεται σε κάνα μπασκετάκι και σε πλακίτσες αθλητικές ή αντροκάφρικες τελοσπάντων.

Το καλό παιδί, δεν είναι χαζό παιδί. Το καλό παιδί, ξέρει πότε το δουλεύεις. Ξέρει πότε νομίζεις ότι το παίζεις. Απλά σε αφήνει.

Είτε να εκτεθείς τελείως, είτε να το μαζέψεις.

Το πρόβλημα είναι όταν το καλό παιδί, ξεσπάσει και σε διαολοστεiλει.

Τότε, ανακαλύπτεις πως τόσο καιρό, που νόμιζες πως έπαιζες, απλά ξεφτιλιζόσουνα.

Όσο καιρό νόμιζες πως τα παραμύθια σου τα κατάπινε αμάσητα, στα έφτυνε στα μούτρα κι εσύ νόμιζες πως έβρεχε.

Το καλό παιδί, ερωτεύεται, δίνεται, αγαπάει, προσέχει, προσφέρει, όχι για να πάρει κάνα παράσημο, αλλά γιατί πιστεύει πως το αξίζεις.

Κι ακόμα κι όταν του δίνεις χίλιους λόγους ότι δεν το αξίζεις, επιμένει, να σου δίνει την ευκαιρία, να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Αυτή η εκδοχή που εκείνος, έχει δει σε εσένα.

Κι αν εσύ, δεν το καταλάβεις, αν εσύ αποφασίσεις πως δεν θες να γίνεις ποτέ αυτή η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, τουλάχιστον, αποχώρισε με αξιοπρέπεια μωρέ.

Προχώρα παρακάτω με μια δόση σεβασμού και μια ακόμα αυτοεκτίμησης.

Μην κάνεις το καλό παιδί να σε διαολοστεiλει.

Γιατί την στιγμή που θα το κάνει, εσύ, δεν θα καταλάβεις και πολλά έτσι που είσαι από χαρακτήρα. Αν δεν ήσουν δεν θα είχαν φτάσει εκεί τα πράγματα. Η συναισθηματική σου αντίληψη, δεν υπήρξε ποτέ.

Το καλό παιδί όμως, θα έχει αλλάξει λίγο ακόμα.. θα έχει γίνει λίγο πιο κwλόπαιδο.

Προληπτικά.. για την επόμενη φόλα που θα συναντήσει.

ΥΓ. Το παρόν, δεν έχει φύλο. Εφαρμόζεται και στις δύο περιπτώσεις με ιδιαίτερη επιτυχία.

Πηγή: loveletters.gr

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

 

Συχνά αναρωτιόμαστε και δεν διαθέτουμε απαντήσεις για τον τρόπο που αντιμετώπιζαν παλαιότερα τα πλέον απλά πράγματα της καθημερινότητας. Η πρόοδος και η τεχνολογία μας έχει πλέον εξασφαλίσει, χωρίς κόστος και προβληματισμούς στοιχειώδη αγαθά που διευκολύνουν τη ζωή μας. Ένα εξ αυτών είναι ότι γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή και με πάμπολλους τρόπους τι ώρα είναι.

Αλλά μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες δεν επρόκειτο για το αυτονόητο, δεδομένου ότι δεν ήταν εύκολο να αγοράζουν όλοι ρολόι –είδος πολυτελείας την προπολεμική εποχή. Μόλις το 1916 η χώρα μας εναρμονίστηκε με την ώρα Greenwich. Ακόμη και όσοι διέθεταν ρολόι δεν ήταν αυτόματο όπως στις ημέρες μας και έπρεπε να το κουρδίζουν συχνά πυκνά. Τα ρολόγια που είχε τοποθετημένα ο Δήμος Αθηναίων σε κεντρικούς κοινόχρηστους χώρους, όπως οι πλατείες Ομονοίας και Συντάγματος, δεν βρίσκονταν σχεδόν ποτέ σε λειτουργία και όποτε λειτουργούσαν δεν ήταν ακριβή.

Αστεροσκοπείο Αθηνών (τέλη 19ου αιώνα).

Απέμεναν τα ρολόγια των εκκλησιών και οι καμπάνες τους, οι οποίες χτυπούσαν κάθε μεσημέρι στις δώδεκα και καλούσαν τους πολίτες και τις υπηρεσίες να κουρδίσουν τα ρολόγια τους. Πως όμως γνώριζαν οι εκκλησίες πότε ήταν 12 η ώρα το μεσημέρι ακριβώς; Μέσω μιας φούσκας! Η φούσκα αυτή –«σφαίρα» την αποκαλούσαν στην εποχή της, τη δεκαετία του 1930- υψωνόταν καθημερινά στις 12 παρά 5’ πλάι στον τρούλο του Αστεροσκοπείου, όπως φαίνεται και στο εντυπωσιακό και επιτυχημένο σκίτσο του Φωκίωνος Δημητριάδη.[1]

Η φούσκα ήταν ευδιάκριτη ακόμη και στα πιο μακρινά σημεία της πόλης, αφού τότε δεν είχαν ακόμη ανεγερθεί τα μεγαθήρια που εμποδίζουν τη θέα στον λόφο του Αστεροσκοπείου. Σίγουρα δε την έβλεπαν από τα καμπαναριά των εκκλησιών, τα οποία φρόντιζαν με τον ήχο τους να δίνουν το σύνθημα για το μεσημβρινό… γενικό κούρδισμα των ρολογιών, με συνέπεια και ακρίβεια αστεροσκοπείου! [2] Το μόνο ρολόι που δεν εναρμονίστηκε ήταν το ιστορικό ρολόι που λειτουργούσε στην πρόσοψη του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ψάχνοντας στην βιβλιοθήκη ο,τι είχα κρατήσει απο τα φοιτητικά μου χρονια στην Νομική Σχολή βρήκα την παρακάτω ιστορία που μας είχε διηγηθεί ο καθηγητής μας- δάσκαλος στο ενοχικό δίκαιο κ Γεωργιαδης και χειροκροτούσαμε για πέντε λεπτά και για τους δυο τον Γκάντι φυσικά αλλά και τον δάσκαλο που μας περνούσε πέρα απο τις γνώσεις και ιστορίες σοφών ανθρώπων

Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, είχε έναν καθηγητή του οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.

Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού γεύματός του καθόταν στο εστιατόριο του Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήρθε με τον δίσκο του και κάθισε δίπλα του.

Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:

«Κύριε Γκάντι, δε γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια του φαγητού τους;» και η απάντηση του Γκάντι ήταν:

«Μην ενοχλείστε, κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε και κάθισε σ’ ένα άλλο τραπέζι.

Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει τη ρεβάνς στις επόμενες εξετάσεις αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.

Τότε ο Mr. Peters του έθεσε την παρακάτω ερώτηση:

«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά; Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;»

Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο Γκάντι του απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»

Τότε ο Mr. Peters μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία του είπε: «Αν ήμουν στη θέση σας θα έπαιρνα αυτό με τη σοφία, δε νομίζετε;» και ο Γκάντι του απάντησε με απάθεια: «Ο καθένας παίρνει αυτό που του λείπει.»

Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση του φοιτητή του έγραψε στην κόλλα του διαγωνίσματος “Ηλίθιος” και την έδωσε στον Γκάντι.

Ο Γκάντι πήρε την κόλλα του διαγωνίσματος και κάθισε κάτω. Μερικά λεπτά

αργότερα πάει στον καθηγητή του και του λέει: «Mr. Peters, υπογράψατε το

γραπτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.» 😉

Νίκος Γιαννούλας

«Ποτέ μην υπενθυμίζεις την παρουσία σου. Κανείς δεν σε ξέχασε κατά λάθος», έλεγε ένα quote που έπεσε στην αντίληψή μου στο διαδίκτυο. Και η αλήθεια είναι ότι είναι μία εξαιρετική ρήση. Πόσο αληθινό.

Να μην την υπενθυμίζεις λοιπόν την παρουσία σου. Να μην κυνηγάς μόνο εσύ κάτι, γιατί οι σχέσεις είναι διάδραση, είναι αμφίδρομες.

Πηγή: enallaktikidrasi.com