Και το φιλότιμο θέλει το σύστημά του
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Και το φιλότιμο θέλει το σύστημά του
Την επόμενη φορά που θα πάτε να ψηφίσετε και να «σταυρώσετε» κάποιον για βουλευτή, καθίστε λίγο και σκεφθείτε: «Είμαι σίγουρος ότι τον θέλω αυτόν να διαχειρίζεται την τύχη τη δική μου και του τόπου σε μια μεγάλη κρίση;»· Η ευθύνη είναι δική σας, δική μας, όλων. Αν διαλέγουμε τηλεμαϊντανούς, ανθρώπους που δεν έχουν δοκιμαστεί και δεν έχουν νιώσει μια στιγμή τον κίνδυνο της απόλυσης, «ομορφονιούς και ομορφονιές», άτομα που έχουν μείνει κολλημένα στα πανεπιστημιακά τους αμφιθέατρα, κακό του κεφαλιού μας κάνουμε. Γιατί όταν έλθει η ώρα της κρίσης, βρίσκονται άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων σε θέσεις-κλειδιά να διαχειρίζονται τις τύχες μας.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι δυστυχώς κατώτερο των περιστάσεων, ανεξαρτήτως κόμματος. Και για να είμαι σαφής, δεν θεωρώ ότι η λύση είναι οι ούτως αποκαλούμενοι τεχνοκράτες. Οχι απαραίτητα. Η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτοί είναι που μεταλλάσσονται με το που κάθονται σε υπουργική καρέκλα. Ξεχνάνε την τέχνη ή την επιστήμη τους. Μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο από αυτό που ήξεραν όσοι τούς γνώριζαν· είναι σαν κάποιος να τους έχει κάνει μετάγγιση αίματος του Μαυρογιαλούρου. Λιώνουν με την πίεση, τρελαίνονται με τη δημοσιότητα, και αποτέλεσμα μηδέν. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα σωστό μείγμα πολιτικών με τσαγανό και καταξιωμένων επαγγελματιών από διάφορους χώρους, που δεν θα μεταλλάσσονται. Εύκολο; Καθόλου. Εχουμε πει ότι το καμίνι της πολιτικής λίγοι το αντέχουν. Είναι όμως δική μας υποχρέωση και ευθύνη να κάνουμε τις σωστές επιλογές, όχι με βάση το ποιος είναι πιο φωτογενής ή φωνάζει περισσότερο στα πρωινάδικα.
Και μετά, είναι κρίσιμο να υπάρξει μια έντιμη πολιτική συμφωνία ότι δεν παίζουμε με τον ζωτικό πυρήνα του κράτους. Το καταφέραμε με κόπο, και ύστερα από ζημιές, στις Ενοπλες Δυνάμεις. Και πριν και τώρα, για παράδειγμα, επελέγησαν οι πιο άξιοι για αρχηγοί Ενόπλων Δυνάμεων και των διαφόρων κλάδων, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα από κάποια μπρος-πίσω, παραδέχθηκε ότι ο Τσιόδρας θα ήταν και δική του επιλογή. Αυτός είναι ο δρόμος μπροστά για να γίνουμε ένα σοβαρό κράτος με συνέχεια. Το ρουσφέτι το πληρώνεις ακριβά την ώρα της κρίσης. Αν έχεις διαλέξει κάποιον κομματικό ή απλά κολλητό για θέση ευθύνης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αφενός δεν ξέρει τη δουλειά, αφετέρου δεν έχει τον σεβασμό εκείνων που δίνουν τη μάχη στην πρώτη γραμμή. Ο,τι χειρότερο δηλαδή.
Σε αυτές τις τελευταίες κρίσεις μάθαμε ότι ο Ελληνας κάνει θαύματα, αρκεί: α) να τον εμπνέει κάποια ηγεσία, β) να υπάρχουν κανόνες καθαροί για όλους και γ) να φαίνεται ότι ηγούνται οι καλύτεροι σε κρίσιμους τομείς.
Φιλότιμο έχουμε, αλλά και αυτό θέλει το σύστημά του για να κάνει θαύματα. Και είναι θαύμα ότι η χώρα από παράδειγμα προς αποφυγήν έγινε παράδειγμα προς μίμηση
Υπέροχη φωτό από Πετρίλια στο βάθος η Καράβα , η όμορφη κοιμωμένη των Αγράφων !
Όπως λέει και ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μοιάζει σαν μια γυναίκα που κοιμάται …
Πρόσεξε μόνο μην ξυπνήσει κύριε Αλέξανδρε μεγάλη φωτιά θα ανάψει και βλέπω να δυσκολεύεσαι να την σβήσεις αν και ειδικός!
Το γάλα της ημέρας !
Κλειδί Βοιωτίας
Καλημέρα !
Μακαρέτζος!!
Απόσπασμα από το βιβλίο “εμπειριών το ανάγνωσμα “
….Σχολικό έτος 1971-1972 ήμουν μαθητής της τελευταίας τάξης του εξαταξίου γυμνασίου μιας όμορφης και ήσυχης επαρχιακής κωμόπολης κτισμένης στις υπώρειες της δυτικής πλευράς μιας μεγάλης οροσειράς, έχοντας αντίκρυ έναν επίσης ορεινό όγκο . Στην έξοδο της κωμόπολης ξεκίναγε μια μικρή πανέμορφη κοιλάδα εκτεινόμενη και προς τα αριστερά και προς τα δεξιά που προσομοίαζε σαν μια καλοφτιαγμένη αυλή για την μικρή αυτή πόλη διαμορφωμένη ένα επίπεδο κάτω από τα τελευταία σπίτια της .
Ένας μικρός χείμαρρος, που ξεκίναγε από τα ανατολικά, διέσχιζε την μικρή κοιλάδα και στο τέρμα του συναντούσε τον Μέγα ποταμό που έρεε τα νερά του προς τα νοτιοδυτικά αφού περνούσε μέσα από ένα πολύ μικρό στένωμα. Ουσιαστικά ήταν μια βραχοσχισμή περίπου 50 μέτρων, όπου από παλιά οι κάτοικοι είχαν φτιάξει ένα πέτρινο μονότοξο γιοφύρι για να διαβαίνουν χωρίς να διακινδυνεύουν από τα ορμητικά νερά του ποταμιού.
Η θέση, που βρισκόταν η κωμόπολη, της πρόσφερε μια φυσική απομόνωση, που ήταν πλεονέκτημα για τις παλιότερες εποχές και μεγάλο μειονέκτημα για την σύγχρονη εποχή . Γιαυτό το λόγο ήταν ανάμεσα στις πολύ λίγες στεριανές πόλεις, που είχαν επιλέγει από το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου ως ιδανικός τόπος εκτοπισμού των αντιφρονούντων …
Η φοίτηση στο Γυμνάσιο των παιδιών, που καταγόντουσαν από τα απομακρυσμένα χωριά της πέριξ περιοχής απαιτούσε αναγκαστική εσωτερική μετανάστευση από την ηλικία των δώδεκα ετών .
Σε αυτή την πόλη, σε ένα μικρό δωμάτιο -μια χαμοκέλα- που η οικογένεια μου είχε νοικιάσει, έζησα τις έξι σχολικές χρονιές.
Τα δυο πρώτα χρόνια ήμουν μόνος μου και τα επόμενα χρόνια με τα δυο μικρότερα αδέλφια μου .
Δεν ήταν εύκολη βέβαια η διαβίωση των νεαρών μαθητών, που πέρα από τις σχολικές υποχρεώσεις έπρεπε να φροντίζουν και τους εαυτούς τους . Το καθάρισμα, το μαγείρεμα ,το πλύσιμο και όλες τις σχετικές εργασίες, που ένα νοικοκυριό, έστω και μικρό, απαιτεί, ήταν αποκλειστική ευθύνη των νεαρών μαθητών .
Η έλλειψη της γονικής εποπτείας γεννούσε και άλλους κινδύνους για τα νεαρά παιδιά, που έπρεπε να τους διαχειριστούν μόνα τους , έπρεπε να μάθουν να διαχειρίζονται τον χρόνο , να βάζουν προτεραιότητες , να θέτουν στόχους , να παίρνουν μόνοι τους αποφάσεις και να ασκούνται στην αυτοπειθαρχία και βασικά να διαχειρίζονται την ελευθερία τους . Το τελευταίο μάλιστα ήταν και το πιο δύσκολο , τα περισσότερα τα κατάφερναν και ωρίμαζαν νωρίτερα από συνομηλίκους τους, που μεγάλωναν στις οικογενειακές εστίες τους. Υπήρχαν βέβαια και αποτυχίες, κάποιοι ευτυχώς ελάχιστοι παρασυρόντουσαν και οδηγούνται σε επικίνδυνες παρεκτροπές .
Τα δικά μου σχολικά χρόνια συνέπεσαν με την διακυβέρνηση της χώρας από το στρατιωτικό καθεστώς, που επιβλήθηκε με το πραξικόπημα τον Απρίλιο του 1967, όταν ήμουν μαθητής της πρώτης τάξης του εξαταξίου Γυμνασίου .
Θυμάμαι έντονα το πρωινό της Παρασκευής της 21ης Απριλίου 1967 , αν και δεν υπήρχαν κάποια σημάδια , που να το διαφοροποιούν σε κάτι από τα συνήθη σχολικά πρωινά .
Ο ηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ρεύματος που τροφοδοτούσε την κωμόπολη σταμάτησε να λειτουργεί όπως κάθε μέρα στις έξι. Ο τοπικός ηλεκτρικός σταθμός λειτουργούσε από τις έξι το απόγευμα μέχρι τις έξι το πρωί , μιας και ΔΕΗ δεν είχε ακόμη παρουσία στην ορεινή επαρχία της Κεντρικής Ρούμελης.
Οι πρώτοι κάτοικοι από τα γύρω χωριά άρχισαν να μπαίνουν στην πόλη με τα υποζύγια τους , άλλοι μετέφεραν διάφορα προϊόντα για πώληση και άλλοι ερχόντουσαν για να κάνουν τις αγορές τους ή να επισκεφθούν τις δημόσιες υπηρεσίες για να διεκπεραιώσουν κάποια υπόθεση τους.
Στις οχτώ , όπως κάθε μέρα , οι μαθητές είχαν πάει στο σχολικό συγκρότημα και περίμεναν να κτυπήσει το κουδούνι, μάλιστα είχαν έλθει κανονικά με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ και οι μαθητές που πηγαινοερχόντουσαν καθημερινά από τα διπλανά χωριά .
Το κουδούνι κτύπησε και αντί για προσευχή, τον λόγο πήρε ο Γυμνασιάρχης και μας ανακοινώνει πως έγινε επανάσταση και δεν θα κάνουμε μάθημα , συμπληρώνοντας ότι ούτε αύριο θα γίνει μάθημα . Μας ευχήθηκε καλό Πάσχα, η επόμενη εβδομάδα ήταν Μεγάλη Εβδομάδα και μας έδωσε ραντεβού για την Δευτέρα του Θωμά.
Επακολούθησε πανζουρλισμός από τις φωνές των μαθητών και χαρούμενοι που γλιτώναμε δυο μέρες μαθήματα τρέξαμε στα σπίτια μας και εμείς, που ήμασταν από τα γειτονικά χωριά , πήραμε τα πράγματα μας και αναχωρήσαμε οι περισσότεροι με τα πόδια για τις οικογενειακές μας εστίες .
Κανένας νομίζω ακόμη και οι μεγάλοι μαθητές και πιθανώς και αρκετοί καθηγητές κατάλαβαν εκείνη την στιγμή σε τι προβλήματα έμπαινε η Πατρίδα μας και φυσικά όλοι οι Έλληνες…
Όμως στο μυαλό μου χαράχτηκε βαθιά μια κουβέντα που άκουσα από ένα ”περίεργο” τύπο , έτσι μου φαινόταν τότε, που συζητώντας σε μια κυρία της είπε :
-θα έχουμε προβλήματα κυρά Λένη , εμάς τους αριστερούς θα μα πιάσουν..
Τι πάει να πει αριστερός ; γιατί να πιάσουν ένα ήσυχο άνθρωπο που το μόνο περίεργο ήταν το γαρύφαλλο, που τοποθετούσε στο πέτο του σακακιού του;
Αυτές οι σκέψεις με βασάνισαν για αρκετά χρόνια και νομίζω απαντήσεις άρχισα να παίρνω όταν η Βραδυνή του Τζώρτζη Αθανασιάδη άρχισε να γράφει εναντίον της Χούντας, θυμάμαι ακόμη, τα πύρινα άρθρα του Σταματόπουλου, πρώην χουντικού, κατά των Συνταγματαρχών .
Θυμάμαι ως μαθητές του Γυμνασίου κάναμε, άθελα μας βέβαια, και την πρώτη μας αντιχουντική ενέργεια . Όταν το 1968 επισκέφθηκε την κωμόπολη μας ο Μακαρέζος , (ο επί των οικονομικών της Χούντας ). Παραταχθήκαμε όλοι οι μαθητές πάνω από 400, αριστερά και δεξιά του δρόμου, με σκοπό να τον επευφημήσουμε. Το σύνθημα μας το έδωσε ο γυμναστής αλλά δεν ήτα σαφής με το όνομα…
Αρχίσαμε όλοι με στεντόρεια φωνή να φωνάζουμε:
Μακαρέτζος , Μακαρέντζος αντί Μακαρέζος !!!
Κρύος ιδρώτας έλουσε τον γυμναστή, που προσπαθούσε μάταια να μας διορθώσει!!! Εμείς συνεχίζαμε στο Μακαρέτζος …. Η πράξη μας αυτή μας πρόσθεσε κάποιους γύρους τροχάδην στο γήπεδο την επόμενη μέρα…..
Απόσπασμα από το προς εκδοση βιβλίο “εμπειριών το ανάγνωσμα “
Κ. Γ. Μπερτσιάς
Βοριαδάκι σήμερα ευνοϊκός καιρός για εμφιάλωση
Το αληθινό αθάνατο νερό
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗΣ
21 Απρίλιος 2020, 09:03
Κατά την παράδοση, από το Πάσχα και για σαράντα ημέρες οι ορθόδοξοι χριστιανοί χαιρετιζόμαστε με μια παραδοχή, με μια δήλωση, κάνοντας μια ομολογία. «Χριστός Ανέστη!», λέμε, αντί για τα συνήθη καλημέρα και καλησπέρα, τα αντίο και τα γεια σου. Μα γιατί άραγε; Σάμπως δεν το ξέρουμε πως αναστήθηκε ο Χριστός; Eίν’ ανάγκη να το εκφέρουμε και να το διαλαλούμε συνέχεια;
Οι παραδόσεις δεν δημιουργούνται τυχαία. Η σοφία που κρύβεται σ’ αυτές είναι λαγαρισμένη στο κόσκινο της ιστορίας.
Αυτό το κόσκινο έχει στο πλέγμα του αντί για τρύπες, τις μυριάδες ψυχές των προπατόρων μας. Αυτοί είναι που μας παραδίδουν τη γνώση, την εμπειρία και τις παρακαταθήκες τους εκείνες που αντέχουν στο χρόνο. Αν δει τις παραδόσεις κανείς αφ’ υψηλού, περιφρονεί δυο σημαντικές δυνάμεις της ιστορίας: το πλήθος των ανθρώπων –με την ποικιλομορφία της νοοτροπίας, της ευφυΐας, της προσωπικότητας και του χαρακτήρα τους– και τη διαχρονικότητα. Αν κανείς σκύψει πάνω από τις παραδόσεις με σεβασμό και πνεύμα μαθητείας, όλο και κάτι ωφέλιμο αντιλαμβάνεται, όλο και κάτι κερδίζει.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, έχω τη γνώμη πως ο χαιρετισμός αυτής της περιόδου, δηλαδή το «Χριστός Ανέστη», καθιερώθηκε γιατί πηγάζει από κάτι πολύ δυνατό: την πολλή χαρά. Μέσα στην τρελή χαρά μας, βλέπετε, δεν χορταίνουμε να το λέμε και να το φωνάζουμε ξανά και ξανά: «Χριστός Ανέστη!». Αυτός είναι ο ενθουσιασμός της νηφάλιας μέθης, η οποία μας κατέχει γιατί ήπιαμε ποτό ασυνήθιστο. Το τι είδους ποτό είναι αυτό, μας το εξηγεί ο εξαίσιος ποιητής και υμνωδός της εκκλησίας μας, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στον ειρμό της τρίτης ωδής του Αναστάσιμου κανόνα του («Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν…»). Μήπως, λοιπόν, τούτο το πρωτοφανές πιοτό της ευτυχίας είναι τόσο μαγευτικό γιατί ξεπηδάει σαν από θαύμα μέσα από κανέναν άγονο στουρναρόβραχο; Όχι∙ πρόκειται για μεγαλύτερο θαύμα: το «καινόν πόμα» είναι τ’ αληθινό αθάνατο νερό που πηγάζει από τον τάφο που τον μετέτρεψε σε πηγή αφθαρσίας ο Χριστός, στον οποίο πια ριζώνουμε με την πίστη μας και στεκόμαστε εδραίοι.
Φερόμαστε, λοιπόν, όπως κάποιος γονιός που το παιδί του κατάφερε κάποιο σπουδαίο κατόρθωμα, και που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δεν αντέχει να μην μιλάει γι’ αυτό, για να μοιραστεί τη χαρά του.
Ή όπως κάποιος φίλαθλος που κέρδισε η αγαπημένη του ομάδα έναν σπουδαίο αγώνα την Κυριακή κι από τον πρώτο καφέ της Δευτέρας δεν χορταίνει να μιλάει συνέχεια για την μεγάλη της νίκη. Αλλά τι λέω; Φτωχά είναι τα παραδείγματα που έδωσα. Κανονικά την Ανάσταση του Κυρίου θα έπρεπε να την πανηγυρίζουμε έξαλα, αλλά ας όψεται… θα μας περάσουν για τρελούς. Εδώ δεν πρόκειται για κάποια απλή νίκη. Εδώ μιλάμε για τη νίκη στη μητέρα όλων των μαχών! Τη νίκη εναντίον στην σκληρή, την αδυσώπητη, την ανυπέρβλητη, την επώδυνη μοίρα όλων μας των θνητών. Τη νίκη εναντίον του θανάτου.
Τόση χαρά, επομένως, δεν μπορεί να κρυφτεί. Όπως γράφει κι ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος στην αρχή του λόγου του «Περί της του Χριστού Αναστάσεως»: «Έφτασε το Πάσχα, η χαρμόσυνη ημέρα της Ανάστασης του Χριστού, η ημέρα της ολοκληρωτικής ευφροσύνης και καρδιακής τέρψης που έρχεται κάθε χρόνο τέτοιον καιρό∙ ή μάλλον καλύτερα να πούμε που έρχεται κάθε μέρα του χρόνου και συνεχώς σ’ εκείνους που αντιλαμβάνονται το μυστικό της νόημα».
Αλλά, βέβαια, η χαρά που μοιράζεται είναι διπλή χαρά. Κι η χαρά που μοιράζεται στο πλαίσιο της αγιοπνευματικής ενότητας μέσα στο Σώμα του Χριστού, δηλαδή της Εκκλησίας με την ευρεία της έννοια, είναι πολλαπλή. Γι’ αυτό, κατά την παράδοση ο χαιρετιζόμενος με το «Χριστός Ανέστη» αντιχαιρετίζει συμφωνώντας κι υπερθεματίζοντας με μια ακόμα πιο σαφή και συγκεκριμένη ομολογία: «Αληθώς Ανέστη!».
Είναι όμως μόνον το περίσσεμα της χαράς; Όχι βέβαια. Γιατί κι η ομολογία καθαυτή έχει θεμελιώδη σημασία.
Βλέπετε, η παραδοχή της ιστορικής πραγματικότητας της Ανάστασης του Κυρίου και η προσδοκία κι ελπίδα και της δικής μας ανάστασης χάρη στη θυσία του Χριστού μας, έχει θεμελιώδη δογματικό χαρακτήρα στην πίστη μας. «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος» ομολογούμε στο σύμβολο της πίστης μας, το γνωστό μας «Πιστεύω». Η θεόπνευστη γραφή του Αποστόλου Παύλου, άλλωστε, είναι ξεκάθαρη: «Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πώς λέγουσί τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν; ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται· ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών» (Α Κορ. 15,12-14).
Οι Άγιοι της πίστης μας, όπως οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη που εορτάζουν σήμερα, είναι αψευδείς μάρτυρες του μηνύματος της Ανάστασης και της διά Χριστόν ευκαιρίας τού αεί και ευ ζην. Χιλιάδες οι μάρτυρες των εμφανίσεων των Αγίων που γιορτάζουν σήμερα, και οι ευεργετηθέντες θαυματουργικά από αυτούς. Όλοι αυτοί προστίθενται στις αμέτρητες μαρτυρίες των εμφανίσεων και των θαυμάτων ολόκληρου του χορού των Αγίων της πίστης μας. Κοντά σ’ αυτές τις μαρτυρίες βάζω ταπεινά και τη δική μου∙ για όσο αξίζει και για όσο μπορεί να την λογαριάσουνε –ίσως– κάποιοι.
ΠΗΓΗ: ΓΝΩΜΕΣ
PONTOS NEWS
Yannis Emm. Anagnostakis Ph.D.
Pharmacist for
Opus Materia Ltd
Σπορά ρεβιθιών στα ορεινά δερβενοχώρια
