ΟΡΕΙΝΟΣ

Η απώλεια της στοιχειώδους αισθητικής είναι προϊόν της αστοιχείωτης παιδείας

Του Μάνου Στεφανίδη
(Συγγραφέας, κριτικός τέχνης και καθηγητής)

Στην πρώτη εικόνα η πλατεία των Προπυλαίων του Οθωνικού και έπειτα Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απέναντι από την πλατεία Κοραή, γύρω στο 1900. Σε φωτοαναπαραγωγή του Γεωργίου Γατόπουλου. Διακρίνεται η δεξιά πρόσταση της Ακαδημίας των Χάνσεν – Τσίλλερ που ολοκληρώθηκε πριν μία δεκαετία, το βυζαντινότροπο Οφθαλμιατρείο των Κλεάνθη – Καυταντζόγλου, ο ανδριάντας του Γλάδστωνος του Βιτάλη και το κομψό τραμ που διασχίζει το βουλεβάρτο της οδού Ακαδημίας. Στο βάθος διακρίνεται η Βουλή, πρώην ανάκτορο, έργο του Βαυαρού Γκαίρτνερ. Το κτηριακό και πολεοδομικό σύνολο αντανακλά αστικό ήθος και υψηλή αισθητικής. Εν τέλει ποιότητα ζωής. Η κατάντια του σημερινού Μεγάλου Περιπάτου αποδεικνύει θλιβερά και το υστέρημα ήθους και την απώλεια αισθητικής. Υποτίθεται ότι το τραμ θα Προεκτεινόταν ως το Μουσείο και την πλατεία Αιγύπτου. Τώρα δεν φτάνει καν στην πλατεία Συντάγματος! Παρά τα έργα και τα τεράστια έξοδα.

ΥΓ. Δεν είναι άσχετο εν προκειμένω να αναφέρω την δραματική πτώση όχι μόνο των βαθμών αλλά κυρίως του επιπέδου των θεωρητικών μαθημάτων στις πανελλήνιες εξετάσεις. Αγράμματοι και αν – αίσθητοι υποψήφιοι που θα γίνουν κάποτε ημιμαθείς και ακαλαίσθητοι πτυχιούχοι. Το δράμα της παιδείας συνεχίζεται και στην εποχή των “αρίστων”. Νομοθεσία για την ιδιωτική εκπαίδευση δείχνει το ποιόν και το ήθος των νομοθετών.

“Κι η Αμερική μη νομίζεις πως είναι και τόσο μεγάλη. Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους ομοίους μου και για τους ομοίους σου, δε χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δε χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος”.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ: τα Σταφύλια της Οργής.

2 ακόμη χρυσά μετάλλια στη συλλογή του προσθέτει ο Μανώλης Στεφανουδάκης.

θερμομέτρηση και καταγραφή στοιχείων, με περιορισμένο αριθμό αθλητών και συνοδών στον αγωνιστικό χώρο, και άδειες κερκίδες. Ο Μανώλης Στεφανουδάκης σε δήλωση του αναφέρει: «Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό μου και με στηρίζουν, τον προπονητή μου, Ιπποκράτη Σκαντζάκη, που παρά τις δυσμενείς συνθήκες βρισκόταν δίπλα μου σε όλες τις προπονήσεις και με συνόδευσε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αλλά ιδιαίτερα ευχαριστώ τους ανθρώπους των εταιριών που με βοηθάνε οικονομικά να συνεχίζω το όνειρο μου και να ανεβάζω ψηλά την ελληνική σημαία σε παγκόσμιες διοργανώσεις ανά τον κόσμο αλλά και να διατηρώ την πρωτιά σε εθνικό επίπεδο! Τέλος ευχαριστώ την οικογένεια μου που είναι πάντα κοντά μου και με στηρίζει σε κάθε προσπάθεια μου.»

Να υπενθυμίσουμε ότι το Μανώλη Στεφανουδάκη στηρίζουν: Οι μέγα χορηγοί: ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ & SIKA HELLAS ABEE Και τα μέλη των εταιρειών: ΚΑΡΑΤΖΗΣ Α.Ε, ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΚΡΗΤΗΣ, MINOAN LINES, ΖΑΡΟΣ Α.Ε., ΚΤΕΛ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ – ΛΑΣΙΘΙΟΥ, ΖΟΕΤΙΣ ΕΛΛΑΣ Α.Ε. ΔΕΡΒΟΣ – ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε. PROACTIVE Α.Ε. JUNIOR ACADEMY-ΧΕΡΡΟΝΑΣΙΟΣΣΧΟΛΗ “Ανδρέας Γιαννόπουλος” και η Περιφέρεια Κρήτης

ΒΙΒΑ ΡΕΝΑ….και το απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού…

H εταρεία Food Plus, διαχειριζόταν την αλυσίδα Pizza Hut στην Ελλάδα. Με βάση τα στοιχεία του 2018, τζίραρε 16 εκ., έχασε τα τελευταία 5 χρόνια 12 εκ. και οι συνολικές σωρευμένες ζημίες έφταναν τα 35 εκ. Ο ιός απλώς επιτάχυνε το μοιραίο, και η πολυεθνική μάς αποχαιρέτησε.

Το απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού, κατά την οικονομική ειδήμονα Ρένα, που επέτρεψε σε ανάλογες αλυσίδες μιας μικρής χώρας σαν την Ελλάδα να τα βάλουν με ένα παγκόσμιο μεγαθήριο και να το συντρίψουν. Να του πάρουν το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς και να το αναγκάσουν να αποχωρήσει με την ουρά στα σκέλια έχοντας χάσει τα μαλλιά της κεφαλής του. Το απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού που επέτρεψε στα Ελληνικά Goody’s να στείλουν πίσω από εκεί που ήρθαν τα Wendy’s, τα Label, τα Taco Time, τα Burger King. Το απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού που δίνει τη δύναμη στον καταναλωτή να αποφασίσει και να αναδείξει το νικητή, αγνοώντας μεγέθη και διαφημιστικές δαπάνες και επιβραβεύοντας τον επαγγελματισμό και την ποιότητα. Το ίδιο απάνθρωπο πρόσωπο που πέταξε επί της ουσίας έξω από την αγορά του νερού την Coca Cola, την Pepsi και την Amstel γιατί ο καταναλωτής προτίμησε το Ζαγόρι και το Βίκο. Που ψαλίδησε τα αποτελέσματα της Pepsi και την ανάγκασε να εγκαταλείψει την παραγωγή στην Ελλάδα, γιατί ο καταναλωτής άρχισε να πίνει Lux. Τι απανθρωπιά Θεέ μου, να αποφασίζει ο καταναλωτής για το μέλλον των επιχειρήσεων και των προϊόντων τους!!!!! Μα θα μείνουν εργαζόμενοι άνεργοι. Αυτή είναι η δύσκολη αλήθεια κάθε φορά που μια επιχείρηση χάνει τη μάχη του ανταγωνισμού. Ρώτησε η Βίβα Ρένα όμως, πόσο έχουν αυξηθεί οι θέσεις εργασίες στις αντίστοιχες Ελληνικές επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια;;;

Προφανώς είμαστε όλοι μαζί με τους εργαζόμενους της Pizza Hut. Για έναν παραπάνω λόγο. Γιατί οι δυστυχείς εργάζονταν στο ιδιωτικό τομέα. Αν δούλευαν σε καμιά Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, τώρα θα είχαν βρει μια εξαιρετική θεσούλα στο δημόσιο για να σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στην πασιέντζα. Με διακομματική συναίνεση…και με τη Βίβα Ρένα να πρωτοστατεί….

Sotiris Chinos

Από τον Α.Καραβασίλη

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ ΜΙΑΣ ΝΟΘΕΥΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ…

Κεραυνοβόλες σκέψεις από τις «Σημειώσεις, 1914-1916» του Ludwig Wittgenstein:

«8 Ιουλίου 1916 — […] Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται. Ούτε τον ίδιο τον θάνατο. Είναι ευτυχισμένος μονάχα όποιος ζει στο παρόν κι όχι στον χρόνο. Για τη ζωή στο παρόν δεν υπάρχει θάνατος. Ο θάνατος δεν είναι συμβάν της ζωής. Δεν είναι γεγονός του κόσμου. […] Για να ζω ευτυχισμένος πρέπει να βρίσκομαι σε αρμονία με τον κόσμο. Βρίσκομαι τότε, κατά κάποιον τρόπο, σε αρμονία με εκείνη την αλλότρια δύναμη από την οποία δείχνω να εξαρτώμαι. Αυτό σημαίνει: “Κάνω το θέλημα του Θεού”. Ο φόβος του θανάτου είναι το καλύτερο σημάδι μιας νοθευμένης, δηλ. μιας κακής ζωής.»

[Στη φωτογραφία, η «καλύβα» του Wittgenstein στο Skjolden της Νορβηγίας, εκεί που ο μεγάλος φιλόσοφος αποσυρόταν κατά καιρούς για να στοχαστεί.]

Αν δεν θέλεις να δουλεύεις, πρέπει να δουλέψεις ώστε να βγάλεις αρκετά χρήματα ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύεις.

Νέος είσαι μόνο μια φορά, ανώριμος μπορείς να παραμείνεις αιωνίως.

Είχα την τύχη να συμμετέχω σε αυτό το πρώτο και το μόνο εγχείρημα συμμετοχικού συμβουλίου κοινωνικού ελέγχου της ΕΡΤ και ένιωσα από πρώτο χέρι πως θανατώνονται από την πολιτική εξουσία ανεξάρτητες πρωτοβουλίες που εκλαμβάνονται ως απειλή της παντοδυναμίας της.

Κ Μπερτσιάς

«Η τραγωδία στο Μάτι, η ΕΡΤ και ο Ν. Παππάς. Η Βαλκάνια σοσιαλδημοκρατία» του Περικλή Βασιλόπουλου

Δεν ήταν μόνο στην Πυροσβεστική που ο κομματικός διαλυτισμός συνέτεινε στην έκταση της πρωτοφανούς τραγωδίας στο Μάτι. Παρόμοιες ενέργειες εξωφρενικού και αναξιοκρατικού κομματισμού είχαν ήδη ξεκινήσει στην ΕΡΤ από τον τότε υπουργό Ν. Παππά και τους συνεργάτες του, ευτυχώς εδώ χωρίς άμεσες υλικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές. Έγραψα το άρθρο πού ακολουθεί με τίτλο «Η ΕΡΤ και η αντιμετώπιση καταστροφών έκτακτης ανάγκης», πριν ακριβώς δύο χρόνια, ως διαμαρτυρία και ως ύστατη έκκληση ενάντια στην διάλυση των δημόσιων μηχανισμών προστασίας των πολιτών. Οι άνθρωποι αυτοί όμως ήσαν κυριολεκτικά άπαιχτοι, όχι μόνο στην Πυροσβεστική αλλά σχεδόν παντού …….στο κράτος (με λίγες εξαιρέσεις).

Αυτό που γίνεται θεαματικό όμως, είναι ότι ένα χρόνο μετά τις εκλογές η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει ξεστομίσει καμία αυτοκριτική, είτε θεσμικά, είτε με ονοματεπώνυμο. Απόλυτη σιωπή. Κάτι τέτοιο δεν οδηγεί τον Σύριζα προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία κάθε μορφής (κλασσικού ή ριζοσπαστικού τύπου), αλλά προς τη γνωστή κουτοπόνηρη στρατηγική «άστο και θα ξεχαστεί».

Τον οδηγεί στην παγίωση ενός κυνικού, δήθεν, ρεαλιστικού κομματισμού βαλκάνιου τύπου που κάνει συμμαχίες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με αποκλειστικό στόχο την «εξουσία για μας τους ίδιους» (κάτι σαν ΠαλαιοΠΑΣΟΚ, αλλά χωρίς την εξέχουσα φυσιογνωμία του Αντρέα). Κάτι τέτοιο δεν αφορά μόνον τον Σύριζα, με ή χωρίς την Προοδευτική Συμμαχία, μας αφορά όλους. Γιατί εγκαθιδρύεται τάχιστα ένα χαώδες πολιτικό κενό στο κέντρο του πολιτικού συστήματος της χώρας, τη στιγμή ακριβώς που αντιμετωπίζουμε πολλαπλές Διακινδυνεύσεις ως κοινωνία (covid-19, Τουρκία, παγκόσμια κρίση). Με τον Σύριζα να οπισθοδρομεί με πλήρη άρνηση αλλαγής και αυτοκριτικής, το ΚΙΝΑΛ να βολοδέρνει, το ΠΟΤΑΜΙ, δυστυχώς να έχει διαλυθεί, τους πράσινους/ οικολόγους να είναι σχεδόν ανύπαρκτοι – δύο φορές, δυστυχώς – την εκσυγχρονιστική τάση να έχει αποσυντεθεί (δυστυχώς ούτε και ο κ. Σημίτης, ένας πολύ αξιοπρεπής πολιτικός, έκανε ποτέ του πραγματική αυτοκριτική), το πολιτικό κενό είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Την ίδια στιγμή, η ανεξάρτητη Κοινωνία Πολιτών και οι ΜΚΟ έχουν διαχυθεί μεν παντού στην κοινωνία (αυτό είναι καλό), αλλά είναι πολιτικά ανύπαρκτοι ως αντίβαρο στον σκληρό κομματισμό, ενώ η ακροδεξιά καραδοκεί περιμένοντας στραβοπατήματα της κυβέρνησης στα εθνικά/μεταναστευτικό.

Η κατάσταση αυτή, μπορεί βραχυπρόθεσμα να συμφέρει τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη που κυριαρχεί προς το παρόν άνευ αντιπάλου, αλλά μεσοπρόθεσμα δεν τον συμφέρει καθόλου, όπως βεβαίως και τη χώρα. Μια κυβέρνηση που στηρίζεται σε evidence based policies/ politics (σε τεκμήρια και αποτελέσματα), χρειάζεται μια αξιόπιστη αντιπολίτευση για να είναι αποδοτική. Οι δημιουργικοί πολίτες αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού από την κεντροαριστερά, την αριστερά, έως και τη σύγχρονη Κεντροδεξιά, νομίζω ότι πρέπει περισσότερο από ποτέ να εμείνουν στη μόνη στάση που μπορεί να οδηγήσει στον πραγματικό εκσυγχρονισμό της χώρας: τον προοδευτικό πραγματισμό του πολίτη, δηλαδή, τεκμήρια, σύγκριση αποτελεσμάτων και κυρίως, όπως έλεγε ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ – που έγραφε πάντα στα ελληνικά τη λέξη – ΠΑΡΡΗΣΙΑ. Παρρησία, τόλμη, αυτοκριτική και ανάληψη ευθύνης και ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ. Παρρησία και Λογοδοσία. Να δύο αρχαιοελληνικές λέξεις/ έννοιες με τεράστια επικαιρότητα στην Ελλάδα του σήμερα.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μικρή και δευτερεύουσας σημασίας ιστορία για την ΕΡΤ που ακολουθεί – μικρή, ανύπαρκτη κυριολεκτικά, μπροστά στην απίστευτη τραγωδία στο Μάτι που στοίχισε τη ζωή σε 102 συνανθρώπους μας – αφορά ακριβώς τη Λογοδοσία. Γι’ αυτό έχει μεγάλη συμβολική σημασία. Αφορά το πρώτο και το μόνο εγχείρημα συμμετοχικού συμβουλίου κοινωνικού ελέγχου της ΕΡΤ με κλήρωση 50 πολιτών που μαζί με μια παρόμοια πρωτοβουλία της γαλλικής Δημόσιας Τηλεόρασης ήσαν πρωτοποριακές δράσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, που έλαβαν μάλιστα και έπαινο από την EBU. Κοιτάξτε τώρα τι συνέβη στις δύο χώρες και θα καταλάβετε γιατί χρησιμοποιώ στον τίτλο τη λέξη Βαλκάνιος (όχι Βαλκανικός).

Στην Ελλάδα, ο εποπτεύων την ΕΡΤ υπουργός Νίκος Παππάς, όχι μόνον δεν ανέφερε ούτε μια και μόνη φορά την πρωτοβουλία, παρότι ήταν εφαρμογή άρθρου του δικού του νόμου, αλλά μαζί με τους στενούς συνεργάτες του διέλυσαν εν μια νυκτί το ΣΚΕ της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2018, και μάλιστα με αγενή και κυνικό τρόπο προς τους συμμετέχοντες πολίτες. Απόλυτη δυσφορία απέναντι και σε υποψία απειροελάχιστης Λογοδοσίας.

Στην Γαλλία ο Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν υιοθέτησε την αντίστοιχη πρωτοβουλία της France Televisions, ίδρυσε 823 Κοινωνικά Συμβούλια σε ολόκληρη τη Γαλλία και πέρυσι προχώρησε στην ίδρυση ενός Πανεθνικού Κοινωνικού Συμβουλίου Πολιτών (βλέπε φωτό, τηλεοπτική εκπομπή “Πολίτες” ΕΡΤ- ΣΚΕ (2016-2018), με τυχαία κλήρωση 155 πολιτών από το σύνολο της επικράτειας και θέμα την εκπόνηση πολιτικής για την κλιματική αλλαγή και την πράσινη μεταρρύθμιση της γαλλικής κοινωνίας. Πριν ένα μήνα συμμετείχε και ο ίδιος στην τελική σύσκεψη του Συμβουλίου Πολιτών και υποσχέθηκε 15 νομοθετικές πρωτοβουλίες. Θα μου πείτε, λόγια είναι και κυρίως εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε. Σωστό. Αυτό λέω κι εγώ. Χωρίς αυτοκριτική, ο Σύριζα θα παραμείνει εγκλωβισμένος Βαλκάνιος.

Ο δε Μακρόν, ως γνωστόν για αρκετούς στο Σύριζα είναι κρυφοδεξιός και νεοφιλελεύθερος. Μπορεί και να είναι, αλλά προώθησε, έστω και επιφανειακά, τη συμμετοχή των Γάλλων πολιτών στα κοινά και ανοίγει τη Γαλλία και την Ευρώπη προς το μέλλον και το αύριο. Κάποιοι άλλοι «μη δεξιοί» δεν έκαναν ούτε τα στοιχειώδη, παρότι κλήθηκαν να πάρουν την εξουσία ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Όπως τη λογική και ακομμάτιστη λειτουργία της Πυροσβεστικής, σε μια χώρα που έχει ανά δεκαετία εκρήξεις πυρκαγιών. Και δεν κάνουν γι’ αυτό την παραμικρή πολιτική αυτοκριτική. Τι άλλο να πει κανείς;