του Ζαν Πινάρ
«Μ» πολλά μέσα στο χρόνο που σημάδεψε βαθιά, τις ζωές κι άλλα πολλά, στων καιρών μας τα γραμμένα.
Μα το πιο βαρύ το «Μ» ξεκινάει μία λέξη που στερεί, που σταματά, «μη», και όποιος την αντέξει.
Μη εδώ και μη εκεί, τόσα μας απαγορεύουν, στου ιού την εποχή λίγα πια μας γαληνεύουν.
Μα για φίλους του κρασιού, που πολλά τραβάνε φέτος, ποίημα φτιάξαμε, τα «Μ» του κρασιού να πούμε εμμέτρως.
«Μ» για μία ποικιλία που κι αυτή με «Μ» αρχινά, μοσχοφίλερο τη λένε, σούπερ για κρασιά λευκά.
ΠΟΠ Μαντίνεια και όμως όχι μόνο για αυτά, αφού και ροζέ μας δίνει, μυρωδάτα, τραγανά.
Δύο «Μ», λοιπόν, για δύο διαφορετικά κρασιά, του Μορόπουλου το πρώτο, Μποσινάκη για μετά.
«Μ» από το όνομά τους, όχι το στερητικό, καθώς να τα πιούμε αξίζει, ένα-ένα και τα δυο.
Πάνω ’κει στην ετικέτα του Μορόπουλου φαρδιά και πλατιά στέκουνε δύο «Μ» μεγάλα αντικριστά.
«Μ» από το όνομά του, «W» από Winery, μίνιμαλ αισθητική προκύπτει ολοφάνερη.
Χρώμα από φλούδα κρεμμυδιού έχει τούτο το ροζέ, ζωηρό και φωτεινούλι, να μην το ξεχνάς ποτέ.
Μα στις ευωδιές του μοιάζει σαν να είναι φειδωλό, μυρωδάτο, μεν, δεν λέμε, όχι υπερβολικό.
Λεπτό, κομψό στη μύτη, με φρουτώδη χαρακτήρα, πεπόνι και μπανάνα συναντάς αν έχεις πείρα.
Όταν εσπεριδοειδή παίρνουνε τη σκυτάλη, σπιτίσια λεμονάδα σου ανοίγει την αγκάλη.
Σαν λευκού κρασιού η γεύση σε αναζωογονεί κι η οξύτητα δεν βλέπει πια την ώρα για να βγει.
Γενναιόδωρο κρασί που θέλει σίγουρα φαΐ, με το λεμονάτο στυλ του θα φανεί, θ’ αναδειχθεί.
Αντιθέτως, όμως, τ’ άλλο το ροζέ μας με το «Μ», έχει όνομα με θέμα: «Ιέρεια» έχει βαπτιστεί.
Χάλκινες εδώ οι ανταύγειες στ’ ανοιχτό χρώμα σομόν, σ’ έναν οίνο που κοκτέιλ μας μυρίζει αναφανδόν.
Μοσχοφίλερο σωστό, πορτοκάλι και νεράντζι, βότανα μυριστικά μα και λεμονάκι βγάζει.
Ανθικό μετά πολύ γίνεται το άρωμά του, γαρδένιες, τριαντάφυλλα σφάζονται στην ποδιά του.
Μόλις, πάλι, το γευτείς, μια πικράδα, που εξέχει, στο στόμα παρασύρει ό,τι έχει και δεν έχει.
Αν και είναι τραγανό, off-dry μπορείς και να το πεις, εκεί στην ετικέτα του, dry γράφει όπως θα δεις.
Γεύση έχει που επιμένει σαν κοκτέιλ ν’ αντιδρά, κάτι που δεν μας χαλάει, αντιθέτως μας τραβά.
Λιπαρό και μυρωδάτο είναι και στο στόμα του και προτρέπει σ’ άσπρο πάτο ήδη από το χρώμα του.
Σε βεράντα και σε κήπο, θάλασσα και αμμουδιά, Μποσινάκη και Μορόπουλου καλά ροζέ κρασιά.
«Μ», λοιπόν, μην το ξεχνάτε, μοσχοφίλερου ροζέ μοιάζουν οίνου ποιηματάκια, μόνα τους ή με μεζέ
