Η κατάρα του τράγου!
Γιατί η ομάδα μπέιζμπολ των Σικάγο Καμπς δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα των ΗΠΑ από το 1945. Η ιστορία ξεκινά από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας…
Αθλητικός μύθος, που προσπάθησε να εξηγήσει γιατί η ομάδα μπέιζμπολ των Σικάγο Καμπς (Chicago Cubs) δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στις ΗΠΑ από το 1945, ούτε είχε φθάσει σε τελικό, μέχρι το 2016.
Η ιστορία ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας. Ο νεαρός Βασίλης Σιάνης, όπως και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες μας, αφήνει το χωριό του και μεταναστεύει στο Σικάγο για την αναζήτηση καλύτερης τύχης. Δουλεύει σκληρά και το 1934 καταφέρνει να κάνει το αμερικάνικο όνειρο πραγματικότητα. Με 205 δολάρια αγοράζει το εστιατόριο Lincoln Tavern, το μετονομάζει σε Billy Goat Tavern και σύντομα γίνεται αντικείμενο συζήτησης, με πελάτες την αφρόκρεμα της Πόλης των Ανέμων. Μασκότ του καταστήματος ήταν ο Μέρφι, ένας συμπαθής τράγος, τον οποίο ο ιδιοκτήτης του είχε σώσει από βέβαιο θάνατο, όταν είχε τραυματιστεί σοβαρά, πέφτοντας από το φορτηγό που τον μετέφερε.
Ο Γουίλιαμ Σιάνης, τώρα, είναι ένας αξιοσέβαστος πολίτης του Σικάγου, οπαδός του Δημοκρατικού Κόμματος (το 1944 κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Σικάγο κρέμασε μια ταμπέλα στο μαγαζί του που έγραφε «Απαγορεύεται η είσοδος σε Ρεπουμπλικάνους») και της ομάδας των Σικάγο Καμπς. Είχε δικό του θεωρείο στο Ρίνγκλεϊ Φιλντ, αλλά και μια μεγάλη παραξενιά. Συνήθιζε να πηγαίνει στο γήπεδο μαζί με τον αγαπημένο του τράγο Μέρφι. Η παραξενιά του αυτή είχε γίνει αποδεκτή από τους φιλάθλους των Καμπς, που θεωρούσαν τον Μέρφι, το γούρι της ομάδας. Μάλιστα, πριν από τα εντός έδρας παιγνίδια των Καμπς, ο Μέρφι έκανε το γύρο του γηπέδου με τον κύριό του, γνωρίζοντας την αποθέωση κάθε φορά.
Ο Οκτώβριος του 1945 ήταν σημαντικός για τους Καμπς. Είχαν φτάσει για 16η φορά σε τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπέιζμπολ, όπως ονομάζουν οι Αμερικανοί το εθνικό τους πρωτάθλημα και με αντιπάλους τους Ντιτρόι Τάιγκερς (Detroit Tigers) διεκδικούσαν τον τρίτο τους τίτλο σε μια σειρά επτά αγώνων. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι το τέταρτο παιγνίδι και οι Καμπς ήταν μπροστά με 2-1 νίκες, έχοντας σπάσει μία φορά την έδρα των αντιπάλων τους.
Στις 6 Οκτωβρίου 1945, 42.923 φίλαθλοι γέμισαν το Ρίνγκλεϊ Φιλντς, για τον τέταρτο αγώνα της σειράς, που θα έκρινε πολλά. Ανάμεσα στους θεατές, ο Σιάνης με τον Μέρφι. Τα πράγματα από την αρχή πήγαιναν στραβά για τους γηπεδούχους. Στην 7η περίοδο (inning), οι αντίπαλοί τους προηγούνταν με 4-1 και ήταν κοντά στην ισοφάριση με 2-2 νίκες.
Εκείνη τη στιγμή, που τα νεύρα ήταν τεντωμένα, βρήκε την ώρα ο Μέρφι να κάνει την ανάγκη του. Σε χρόνο μηδέν, μια δυσάρεστη οσμή απλώθηκε γύρω από το θεωρείο του Σιάνη, δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα. Οι επίσημοι άρχισαν να δυσφορούν και να διαμαρτύρονται. Ο Πρόεδρος των Καμπς, Φίλιπ Ρίνγκλεϊ εξοργίστηκε και ζήτησε αμέσως από τους άνδρες ασφαλείας να βγάλουν έξω τον συμπαθή τράγο. Ο Σιάνης το θεώρησε προσβολή και λογομάχησε με τον Ρίνγκλεϊ. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε να καταριέται την ομάδα: «Να μην φθάσει ποτέ άλλοτε σε τελικό!» και στη συνέχεια αποχώρησε οργισμένος.
Η κατάρα του φαίνεται να έπιασε. Οι Σικάγο Καμπς όχι μόνο έχασαν το πρωτάθλημα του 1945 (4-3 οι νίκες για τους Ντιτρόιτ Τάιγκερς), αλλά βυθίστηκαν στην αφάνεια για πολλά χρόνια. Οι οπαδοί τους δεν ξέχασαν την Κατάρα του Τράγου, όπως έμεινε στην αθλητική ιστορία των ΗΠΑ το περιστατικό. Πολλές φορές ζήτησαν από τον Σαμ Σιάνη, που σήμερα διευθύνει την αλυσίδα εστιατορίων Billy Goat Tavern του θείου του, να λύσει τα μάγια. Επιστρατεύτηκαν τράγοι, έκαναν τον γύρω του γηπέδου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Η ομάδα στην πορεία του χρόνου καλυτέρευσε τις επιδόσεις της, αλλά τελικό δεν είδε ακόμη. Ο δράστης της υπόθεσης Γουίλιαμ Σιάνης δεν πάτησε από τότε στο γήπεδο των Καμπς. Αφοσιώθηκε στις επιχειρήσεις του και πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 22 Οκτωβρίου 1970.
Τελικά η Κατάρα του Τράγου καταλύθηκε το 2016, όταν οι Σικάγο Καμπς κέρδισαν το 17ο πρωτάθλημα της ιστορίας τους και το μόλις δεύτερο μεταπολεμικά.
Πηγή: https://www.sansimera.gr
Καλημέρα !
Σήμερα ορίζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους με βάση την τάξη, τη θρησκεία, τη φυλή και την εθνικότητα, σε μια προσπάθεια να ελέγξουμε τις δυσκολίες της ζωής και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι που έζησαν πριν από εμάς πέτυχαν ή απέτυχαν. Αλλά οι υπαρξιστές υποστήριξαν ότι «αυτός ο έλεγχος είναι παραπλανητικός, μια δελεαστική απόσπαση της προσοχής μας από την ευθραυστότητά μας που τελικά διαβρώνει τη δυνατότητά μας να ζούμε καλά». Για τους υπαρξιστές, η επιδίωξη της καλής ζωής απαιτεί πρώτα την αποδοχή όχι μόνο της ευθραυστότητας αλλά και της ματαιότητας, της αδυναμίας, του παραλογισμού και της ασάφειας, μεταξύ άλλων συνθηκών που μας πλήττουν βαθιά. Όπως το έθεσε ο Camus, πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο χαρούμενο. Μπορούμε όμως;
Πηγή:lifo.gr
Μια χαμένη μάχη στον πόλεμο υπέρ των αθηναϊκών λόφων!
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
«Νταμάρια Λεβεντάκη- Πατήσια», K. Vrieslander, 1934
Η Αθήνα αποκαλείται και πόλη των λόφων. Η αισθητική αξία του αττικού τοπίου και το ανάγλυφο των λόφων χάρισε στην Αττική μερικούς από τους ύμνους που απόλαυσε στο πέρασμα των αιώνων. Όπως έχουμε παρουσιάσει δόθηκαν πολλές μάχες, από τα χρόνια του Όθωνα ακόμη, για να σωθούν οι λόφοι και το εξαίσιο τοπίο που γέννησε τη σκέψη και την τέχνη. Υπήρξαν φυσιογνωμίες, όπως ο Εμμανουήλ Λυκούδης, οι οποίοι επί δεκαετίες ολόκληρες υπεραμύνθηκαν της αρμονίας των γραφικών υψωμάτων και των φυσικών μνημείων. Ελάχιστα κατάφεραν επί έναν ολόκληρον αιώνα, παρά τις εκστρατείες, τις διαμαρτυρίες και το ατέλειωτο μελάνι που χύθηκε. Πάντως, μία από τις κρίσιμες μάχες δόθηκε πριν από ογδόντα χρόνια όταν το κράτος αποφάσισε να βάλει το «μαχαίρι στο κόκκαλο».
Κωνσταντίνος Κοτζιάς
Όλα συνέβησαν το 1937 επί Ιωάννου Μεταξά. Ως γνωστόν από τον πρώτο χρόνο που ανέλαβε την εξουσία, δηλαδή το 1936, συστήθηκε το υπουργείο Διοικήσεως Πρωτευούσης, το οποίο ανατέθηκε στον Κώστα Κοτζιά. Παραιτήθηκε από δήμαρχος Αθηναίων και ανέλαβε τα καθήκοντα του υπουργού – διοικητή πρωτευούσης. Ήταν η εποχή κατά την οποία η υπόθεση με τους λόφους είχε φτάσει στο απροχώρητο. Σε βαθμό ώστε να γίνεται πλέον λόγος για ελληνική λοφοφαγία»! Όπως έγραφε εκείνες τις ημέρες ο Σπύρος Μελάς, η «τρελοσπιτομανία» που είχε επικρατήσει έκανε λατομεία τους γειτονικούς λόφους, οι οποίοι εμφανίζονταν πλέον «νυχιασμένοι, ξεγδαρμένοι, σκαμμένοι, μισοφαγωμένοι, αφανισμένοι».
Υποτίθεται πως η ελληνική πολιτεία είχε φροντίσει σχετικά εκδίδοντας έναν Νόμο το 1915. Μπορεί να επέτρεπε σε όποιον φερόταν ως ιδιοκτήτης της γης να λατομήσει ελεύθερα, αλλά ανέφερε πως για λόγους αρχαιολογικούς, εξωραϊσμού και δημόσιας ωφέλειας μπορούσε να απαγορευθεί η λατόμηση. Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να εκδοθεί βασιλικό διάταγμα μετά από γνωμοδότηση ειδικής επιτροπής, την οποία θα όριζε το διάταγμα. Χρειάστηκε τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να εκδοθεί το πολυπόθητο διάταγμα για την προστασία των λόφων που τρώγονταν με απίστευτη ταχύτητα. Το 1919 εκδόθηκε πλέον το βασιλικό διάταγμα που προέβλεπε τη σύνθεση και τις αρμοδιότητες της επιτροπής που θα γνωμοδοτούσε για την έκδοση ή μη απαγορευτικής διαταγής για αρχαιολογικούς λόγους κ.λπ.
Απέμεινε μία μικρή λεπτομέρεια που άργησε 18 ολόκληρα χρόνια. Τι ήταν; Η σύγκληση της επιτροπής που θα γνωμοδοτούσε για την παύση των λατομείων. Επιτέλους, εδέησε να συσταθεί με πρωτοβουλία της Διοικήσεως Πρωτευούσης. Ο Κ. Κοτζιάς θεωρούσε τόσο επείγον το θέμα, ώστε προώθησε διάταγμα και υπογράφηκε στις 16 Αυγούστου 1937, όταν η διοίκηση πρωτευούσης συστήθηκε επισήμως με αναγκαστικό νόμο που υπογράφηκε 13 ημέρες αργότερα, στις 29 Αυγούστου 1936. Με το διάταγμα απαγορευόταν πλέον η λειτουργία στα τρία μεγάλα λατομεία των Τουρκοβουνίων (Αναγνωστόπουλου, Ενώσεως Ασβεστοποιίας και Βιολατομικής και Σία Φιλιππίδης) και των δύο που λειτουργούσαν στον συνοικισμό Κυπριάδη (λατομείο Λεβεντάκη) και στον λόφο Κοίλης (λατομείο Ευάγγελου Κωνσταντέλλου, ιδιοκτησίας κληρονόμων Θωμά Γκίζα).
Η συνέχεια ήταν καθαρά ελληνική. Όσοι είχαν συμφέρον προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο έκρινε πως το νομοθέτημα έπρεπε να λάβει άλλη μορφή. Το θέμα περιεπλάκη και προβλήθηκε πλέον ζήτημα αποζημιώσεων. Απόμεινε ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου να αναρωτιέται: «Ποιό νομικό δικαίωμα, ποιός τίτλος ιδιοκτησίας μπορεί να κλωτσοπατήση την ιστορία και την ωραιότητα των Αθηνών και να μας υποχρεώση να δούμε συντελουμένη στο λεκανοπέδιο μια ολόκληρη γεωλογική μεταβολή, ένα εναρμόνιο συγκρότημα υψωμάτων να εξαφανίζεται;». Οπότε συνέχισαν να τρώγονται οι λόφοι του Αγχεσμού στα Τουρκοβούνια, να παραμορφώνεται ο λόφος της Ομορφοκκλησιάς, να ισοπεδώνεται ένα κομμάτι του λόφου Κοίλης και να αφανίζεται το ανάγλυφο στην περιοχή Κυπριάδη. Μία ακόμη μάχη υπέρ των λόφων είχε χαθεί.