Άγιος Δημήτριος

Το ΟΧΙ των Ελλήνων

Το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου 1940 βρίσκει την Αθήνα να ξυπνά με τις σειρήνες της αντιαεροπορικής άμυνας και όλους τους Έλληνες να ζητωκραυγάζουν το ηχηρό «ΟΧΙ» του Ι. Μεταξά στη φασιστική Ιταλία.

«H Καθημερινή», 29/10/1940https:

Η απόφαση για την επίθεση κατά της Ελλάδας ελήφθη στις 15 Οκτωβρίου 1940 από το Ιταλικό Πολεμικό Συμβούλιο, παρουσία του Μουσολίνι και παρά τις αντιρρήσεις πολλών από τους παρισταμένους για την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπιζόταν η επιχείρηση. Ο «Ντούτσε» ήθελε μία νίκη για να μπει στο μάτι του Χίτλερ, που είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις για μία επίθεση κατά της Ελλάδας. Πίστευε ότι η χώρα μας ήταν ο εύκολος στόχος. «Το μόνο μας εμπόδιο είναι οι λασπωμένοι δρόμοι» τον είχαν διαβεβαιώσει οι επιτελείς του. Ως ημέρα της επίθεσης ορίσθηκε η 26η Οκτωβρίου, αλλά ο Μουσολίνι τη μετέθεσε για τις 28 Οκτωβρίου, προκειμένου να συμπέσει με τη 18η επέτειο της Πορείας προς τη Ρώμη, που έφερε τους φασίστες στην εξουσία.

Στην Αθήνα έφθαναν σωρηδόν οι πληροφορίες για επικείμενη ιταλική επίθεση. Στο Υπουργικό Συμβούλιο της 25ης Οκτωβρίου ο Μεταξάς ενημέρωσε τους υπουργούς του για την κατάσταση και τους διαβεβαίωσε ότι η στρατιωτική προπαρασκευή της χώρας είχε προχωρήσει ικανοποιητικά. Η αλήθεια ήταν ότι η χώρα μας ήταν σχεδόν ανοχύρωτη προς την πλευρά της Αλβανίας και με ελλιπείς στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς το βάρος είχε δοθεί στα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Η ζωή, εν τω μεταξύ, στην πρωτεύουσα κυλούσε στους δικούς της ρυθμούς. Το κοσμικό και πολιτιστικό γεγονός των ημερών ήταν η πρεμιέρα της όπερας του Τζάκομο Πουτσίνι «Μαντάμ Μπατερφλάι» από τη νεοσύστατη Λυρική Σκηνή. Την παράσταση θα τιμούσε ο γιος του συνθέτη, γεγονός που είχε κινητοποιήσει την κοσμική Αθήνα. Ο πρεσβευτής της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι είχε καλέσει τον Μεταξά σε γεύμα μετά την παράσταση. Ο δικτάτορας αρνήθηκε («είναι δυσάρεστο για τον καθένας μας να δεχθεί το φιλί του Ιούδα» σημείωνε στο ημερολόγιό του») και έδωσε την εντολή σε μόνο δύο υπουργούς να παρακολουθήσουν την παράσταση.Αναχώρηση για το μέτωποΤο βράδυ της 27ης Οκτωβρίου ο Ιταλικό Πρακτορείο Ειδήσεων «Στέφανι» εξαπολύει επίθεση εναντίον της Ελλάδας, στην οποία απαντά το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η ελληνική ηγεσία πιστεύει ότι η ιταλική επίθεση είναι ζήτημα ωρών. Ο αρχηγός του ΓΕΣ Αλέξανδρος Παπάγος επικοινωνεί με τα ελληνοαλβανικά σύνορα, ενώ ενημερώνεται και ο Μεταξάς.

Τα άσχημα μαντάτα δεν θα αργήσουν. Στις 3 τα ξημερώματα της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου, ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Αθήνα, Γκράτσι θα συναντηθεί τελικά με τον Μεταξά, αλλά για να του επιδώσει στο σπίτι του στην Κηφισιά τελεσίγραφο, με το οποίο ο Μουσολίνι απαιτούσε από την Ελλάδα να μην εμποδίσει το στρατό του να καταλάβει ορισμένες στρατηγικές θέσεις στη χώρα μας. Η κυβέρνηση των Αθηνών είχε διορία τρεις ώρες για να δώσει την απάντησή της. Ωστόσο, αυτή ήταν αυτονόητη για τον δικτάτορα: «Donc, Monsieur c’est la guerre» («Λοιπόν, Κύριέ μου έχουμε πόλεμο!»). Με αυτές τις φράσεις στα Γαλλικά ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Μεταξά, που απηχούσε τις διαθέσεις του ελληνικού λαού. Αμέσως μετά, ο Μεταξάς ενημέρωσε τον άγγλο πρέσβη Πάλερετ και ζήτησε τη βοήθεια του Ηνωμένου Βασιλείου.

Οι Ιταλοί δεν περίμεναν την εκπνοή του τελεσιγράφου. Ο αρχιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα έδωσε την εντολή για προσβολή των ελληνικών θέσεων από τις 5 το πρωί. Την ώρα αυτή σημειώθηκε και η πρώτη ελληνική απώλεια. Ο 27χρονος πεζικάριος Βασίλειος Τσιαβαλιάρης από τα Τρίκαλα, που υπηρετούσε σε φυλάκιο της ελληνοαλβανικής μεθορίου, σκοτώθηκε από θραύσμα ιταλικού όλμου. Η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε με εισβολή ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων στους τομείς της Πίνδου και της Ηπείρου (από το Γράμμο μέχρι το Ιόνιο) και με τοπικές συμπλοκές στην περιοχή της ΒΔ Μακεδονίας. Ο ιταλός αρχιστράτηγος Βισκόντι Πράσκα είχε στη διάθεσή του 135.000 άνδρες και ο έλληνας ομόλογός του Αλέξανδρος Παπάγος μόλις 35.000.

Στις 9:30 το πρωί πραγματοποιούνται και οι πρώτοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί στον Πειραιά και το Τατόι δίχως συνέπειες, ενώ στην Πάτρα θα υπάρξουν νεκροί. Βομβαρδίστηκαν, ακόμη, η Διώρυγα της Κορίνθου και η ναυτική βάση της Πρέβεζας. Το απόγευμα της 28ης Οκτωβρίου ο Μουσολίνι γεμάτος καμάρι ανακοίνωνε στο Χίτλερ, με τον οποίον συναντήθηκε στη Φλωρεντία, την επίθεση κατά της Ελλάδας.Ελληνοαλβανικά σύνοραΤο ΟΧΙ γίνεται δεκτό με πρωτοφανή ενθουσιασμό απ’ όλο τον ελληνικό λαό, που ξυπνά στις 6 το πρωί από τους συριγμούς των σειρήνων και ξεχύνεται στους δρόμους, κρατώντας τη γαλανόλευκη. Οι στρατεύσιμοι ετοιμάζονταν για το μέτωπο «με το χαμόγελο στα χείλη» και το ραδιόφωνο μετέδιδε διαρκώς το περίφημο πρώτο ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου: «Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από της 5:30 πρωινής σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Η απόφαση της Ελλάδας να αντισταθεί προκαλεί αυθημερόν εκδηλώσεις θαυμασμού, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία και τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Σταδιακά αρχίζουν να καταφθάνουν δεκάδες μηνύματα συμπαράστασης, με πρώτο αυτό του βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιου ΣΤ’, που τονίζει: «Η υπόθεσίς σας είναι και ιδική μας υπόθεσις». Στο ίδιο μήκος κύματος και το τηλεγράφημα του Τσόρτσιλ: «Θα σας παράσχομεν όλην την δυνατήν βοήθειαν μαχόμενοι εναντίον του κοινού εχθρού και θα μοιρασθώμεν την κοινήν νίκην».

Οι ΗΠΑ, που ήταν εκτός πολέμου, εξέφρασαν απλώς τη λύπη τους δια του Προέδρου Ρούζβελτ, ενώ η Σοβιετική Ένωση παρέμεινε «άφωνη», αφού δεσμευόταν από το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ. Σε αντίθεση, ο Τουρκικός Τύπος δεν φείσθηκε διθυραμβικών επαίνων για το «ΟΧΙ». Η «Ικδάμ» έγραφε στις 29 Οκτωβρίου «Ζήτω η Ελλάς! Είμαστε υπερήφανοι, που έχουμε σύμμαχο ένα τέτοιο έθνος», ενώ η «Βακίτ» ανέφερε την Ελλάδα ως «αλησμόνητο για όλο τον κόσμο παράδειγμα γενναιότητας».
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Οι Ιάπωνες έχουν αναπτύξει εδώ και 700 χρόνια μια τεχνική να παράγουν ξύλα χωρίς να κόβουν δέντρα.
Η μέθοδος Daisugi επιτρέπει με ένα κλάδεμα τύπου Μπονζάι να αναπτύσσονται τα κλαδιά πχ του Κέδρου, ολόισια και χωρίς κόμπους πράγμα που τα καθιστά ιδανικά για κάθε είδους κατασκευή.
Έτσι χωρίς να κόβεται ποτέ το δέντρο, απλά κλαδεύοντάς το με τον συγκεκριμένο τρόπο, παράγουν συνεχώς ξυλεία από
τον 14ο αιώνα.

Του Στέφανου Ξενάκη

Το μεγαλύτερο θέμα της σημερινής εποχής είναι ο υπερβολικός αρνητισμός, όχι ως πραγματικότητα, αλλά ως νοοτροπία. 
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ της σημερινής εποχής είναι ο υπερβολικός αρνητισμός, όχι ως πραγματικότητα, αλλά ως νοοτροπία. Μόνιμα εστιάζουμε στο κακό κι όχι στο καλό, στον εχθρό κι όχι στον φίλο, σε αυτό που πάει στραβά κι όχι σε αυτό που δεν πάει, σε αυτό που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε κι όχι σε αυτό που μπορούμε.

Μόνιμα ακούω συνανθρώπους μου να μιλάνε για ένα πρόβλημα. Οι προτάσεις τις περισσότερες φορές ξεκινούν «το κακό είναι ότι…». Το αρνητικό το τρώμε αμάσητο, ενώ στο καλό είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτοι.

Το θέμα του Covid είναι αντικειμενικά ένα σοβαρό θέμα. Κι εδώ όμως, τις περισσότερες φορές, εστιάζουμε σε αυτό που τρέφει τον φόβο μας. (Είμαστε εθισμένοι να φοβόμαστε.)

Εννοείται δεν κάθεσαι μόνο να βλέπεις τα καλά νέα, αλλά παίρνεις μέτρα για να ανασχέσεις τα κακά. Κι εννοείται, με τίποτα δεν λέω ότι το πρόβλημα δεν είναι σοβαρό.

Παρακολουθούμε την ημερήσια εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων, η οποία είναι ανησυχητική. Δεν παρακολουθούμε όμως με την ίδια ένταση την εξέλιξη και των καλών νέων.

Παρατηρούσα από τον Μάρτιο την ημερήσια εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων παγκοσμίως. Τον Μάρτιο είχαμε 50.000 νέα κρούσματα τη μέρα σε όλο τον κόσμο. Τώρα έχουμε φτάσει τα 450.000 ημερησίως (*9). Στο ίδιο όμως διάστημα, ο ημερήσιος αριθμός των νεκρών παγκοσμίως από 7.500 έχει πέσει στους 5.000. Με άλλα λόγια το ποσοστό θνησιμότητας από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα έχει πέσει δραστικά από το 15% (ένας στους 7 περίπου) σε κάτι παραπάνω από 1% (1 στους 100). Αυτό οφείλεται αφενός στο ότι ο αριθμός των τεστ και των ελέγχων έχει πολλαπλασιαστεί, οπότε η εξέλιξη του αριθμού των κρουσμάτων δεν είναι συγκρίσιμη τότε και τώρα, αλλά κυρίως στο ότι η ιατρική βρίσκει ολοένα και πιο αποτελεσματικούς τρόπους να αντιμετωπίζει την πανδημία, ακόμη και πριν ανακαλυφθεί το φάρμακο ή το εμβόλιο.

Εννοείται δεν κάθεσαι μόνο να βλέπεις τα καλά νέα, αλλά παίρνεις μέτρα για να ανασχέσεις τα κακά. Κι εννοείται, με τίποτα δεν λέω ότι το πρόβλημα δεν είναι σοβαρό.

Αυτό όμως που λέω είναι επιτέλους να μάθουμε να βλέπουμε και τα καλά νέα.

Στο Γυμνάσιο ήμουν σκράπας στα Αρχαία και μετά βίας περνούσα τη βάση. Στα Μαθηματικά όμως ήμουν πολύ καλός. Εάν η πρόοδός μου εξαρτιόταν μόνο από τις επιδόσεις μου στα Αρχαία ή από την αίσθηση της ικανότητάς μου για τα Αρχαία, μετά βίας θα είχα αποφοιτήσει από το σχολείο.

Μόνο όταν υπάρχει ελπίδα στο μέλλον μπορεί να υπάρξει και δύναμη στο παρόν.