ΟΡΕΙΝΟΣ

Λόγω της πανδημίας το τζαμί μπορεί να δέχεται σήμερα από 9 άτομα στις πέντε προσευχές που θα πραγματοποιηθούν

Ανοιχτές θα είναι για δεύτερη ημέρα, σήμερα, οι πόρτες του πρώτου επίσημου τεμένους της Αθήνας. Το τζαμί μπορεί να δέχεται σήμερα από 9 άτομα στις πέντε προσευχές που θα πραγματοποιηθούν, καθώς λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των ατόμων για την αποφυγή συγχρωτισμού. Για τον λόγο αυτό, ενημερώνει το Διοικητικό Συμβούλιο του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών, τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν όταν αυτό «καταστεί δυνατό σύμφωνα με τις εξελίξεις για την καταπολέμηση της πανδημίας».

Δεκαέξι χρόνια μετά τον νόμο της Μαριέττας Γιαννάκου ως υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και ύστερα από σκεπτικισμό, επιφυλάξεις και αντιδράσεις έγινε χθες η πρώτη προσευχή στο επίσημο τέμενος της Αθήνας, στο Βοτανικό.

Χθες, ήταν η πρώτη ημέρα λειτουργίας για το τζαμί της Αθήνας, όπου πραγματοποιήθηκαν προσευχές για τους μουσουλμάνους που ζουν στην Αττική. Υστερα από παλινωδίες ετών για το άνοιγμα επίσημου τζαμιού στην Αθήνα ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες και δόθηκε προς χρήση το ισλαμικό τέμενος στον Βοτανικό, για όλες τις μουσουλμανικές κοινότητες που ζουν στην Αττική.

Ο πρώτος ιμάμης της Αθήνας

Ο 49χρονος σουνίτης διερμηνέας Μοχάμεντ Ζακί, που ήρθε πριν από περίπου 25 χρόνια από το Μαρόκο ως οικονομικός μετανάστης, είναι ο πρώτος ιμάμης της Αθήνας. Μιλά άπταιστα αραβικά και γαλλικά. Ο Μοχάμεντ Ζακί είναι Ελληνας πολίτης. Είναι έγγαμος, και έχει πτυχίο Φυσικής και Μαθηματικών και ειδικές σπουδές Μουσουλμανικής Θεολογίας. Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρώτης Ιμάμης της Αθήνας φαίνεται οτι χαίρει της αποδοχής μεγάλης μερίδας Αράβων. Το Δ.Σ. του Ισλαμικού Τεμένους Αθηνών, σύμφωνα με τον νόμο, προκήρυξε τη θέση του ιμάμη, αξιολόγησε τις υποψηφιότητες και κατέληξε ότι ο καταλληλότερος είναι ο Μοχάμεντ Ζακί.

Σε ό,τι αφορά τον εσωτερικό χώρο, η «μιχράμπ» (ιερή κόγχη προς τη Μέκκα) κατασκευάστηκε από Αιγύπτιο μουσουλμάνο τεχνίτη που έχει ειδικές γνώσεις και κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα, ενώ το χαλί προσευχής, λόγω των ειδικών προδιαγραφών που πρέπει να έχει, κατασκευάστηκε στο Ιράν. Το τζαμί δεν έχει μιναρέ.

Κυβερνητικές πηγές σχολίαζαν ότι «εμείς δεν συμμετέχουμε στην προσβολή καμίας θρησκείας» ενώ το τέμενος κατασκευάστηκε με χρήματα του ελληνικού δημοσίου. Οπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι ίδιες πηγές «σεβόμαστε και στηρίζουμε την κάθε θρησκεία με τους όρους μας» καθώς το ελληνικό δημόσιο δεν δέχθηκε καμία ανάμιξη άλλων φορέων στην κατασκευή του τεμένους. Το γεγονός της λειτουργίας του τεμένους δεν συσχετίζεται με την απόφαση της Τουρκίας για αλλαγή στο καθεστώτος της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας, καθώς σύμφωνα με τις ίδιες πηγές δείχνουν πως ακριβώς αντιλαμβάνονται οι δύο χώρες στα θέματα σεβασμού θρησκειών.

Κήρυγμα μόνο στα ελληνικά ή κατά παραχώρηση στα Αγγλικά

Τo κήρυγμα θα επιτρέπεται να γίνεται μόνο στα ελληνικά ή κατά παραχώρηση στα αγγλικά ενώ η προσευχή θα γίνεται πάντα στα αραβικά. Με το επίσημο άνοιγμα του τεμένους στον Βοτανικό επιχειρείται να μπει τάξη στην άναρχη κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια, με τη λειτουργία των παράνομων χώρων προσευχής που λειτουργούν χωρίς έλεγχο και κανόνες ασφαλείας.

Πηγή: protothema.gr

 

Στάθης Χαϊκάλης: Πώς θα κρατήσουμε τα λογικά μας το 2020-21;

Σε Silicon Valley και Wall Street μελετούν στωική φιλοσοφία. Εμείς θα χρειαστούμε και καταφύγιο και αποκούμπι και εμψύχωση για να μείνουμε ενεργοί.  Ζούμε στην εποχή που οι περισσότεροι γύρω μας νιώθουν να τους σφίγγει ολοένα και πιο πολύ η πανδημική καθημερινότητα. Κάποιοι νιώθουν την πίεση από το υγειονομικό σκέλος, άλλοι από το οικονομικό, αρκετοί άλλοι νιώθουν να πολιορκείται η ψυχική τους υγεία.

Η ΜΑΡΙΑ που δουλεύει σε εταιρεία σχετική με τα φάρμακα θα νιώθει πιο ασφαλής απ’ ό,τι όσοι εργάζονται σε πιο επισφαλείς τομείς, όπως ο τουρισμός, η εστίαση, η ψυχαγωγία. Κι όμως, η Μαρία είναι κάτω από μεγάλη πίεση: τελειώνει στις 10 το βράδυ και έχει υποχρεωτική απασχόληση και τα Σαββατοκύριακα. Για την ίδια, πάνω-κάτω, αμοιβή. Ζούμε στην εποχή που οι περισσότεροι γύρω μας νιώθουν να τους σφίγγει ολοένα και πιο πολύ η πανδημική καθημερινότητα. 

Αισθάνονται αδιόρατα, μα όλο και πιο πυκνά τα σύννεφα που κατεβαίνουν και από άλλες κατευθύνσεις – στο Αιγαίο τα μποφόρ είναι μόνιμα υψηλά. Η πανδημία, λένε οι μελέτες, σπρώχνει προς τη μοναξιά και αυτή σε πιο στενόχωρες καταστάσεις. Θυμόμαστε με γλυκόπικρη γεύση πόσο ρομαντικοί ήμασταν στο πρώτο κύμα του Covid. Τότε που χειροκροτούσαμε – κάναμε την ανάγκη φιλοτιμία και χαιρόμασταν με τη δουλειά στο σπίτι, το φούρνισμα του ψωμιού και τη συνδρομή στο Netflix.

Πώς θα κρατήσουμε τα λογικά μας; Με ποιον τρόπο θα μείνουμε νηφάλιοι, δίχως να γίνουμε παθητικοί; «Έχουμε σύμμαχό μας τον χρόνο και την υπομονή» λέει ο Λέων Τολστόι στο «Πόλεμος και Ειρήνη». Τα έχουμε αυτά εμείς; Το πιο βασικό είναι ότι, σε αντίθεση με όλες σχεδόν τις κρίσεις που έχουμε βιώσει, αυτό που περνάμε είναι πρωτόγνωρο. Γιατί όλα είναι ρευστά. Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Κάθε εβδομάδα δείχνει ότι η ανηφόρα στο βουνό έχει ακόμα δρόμο.

Συγκεντρώσου σε ό,τι μπορείς να επηρεάσεις Ορισμένοι, που είναι πιο σοφιστικέ, καταφεύγουν στην ψυχρή λογική των στωικών φιλόσοφων. Δεν τους ξαναθυμηθήκαμε τώρα με τον κορωνοϊό. Είναι πολύ trendy ανάμεσα στους ισχυρούς της Silicon Valley και της Wall Street τα 4-5 τελευταία χρόνια αλλά και μεταξύ ακαδημαϊκών κύκλων. Στα πολύ πάνω τους οι στωικοί και στη διάρκεια της πανδημίας, μια και η τετράγωνη σκέψη τους ξεκινάει με τον πεζό κανόνα να παίρνουμε τα πράγματα ως έχουν.

  Πάλεψέ το ή απόδρασε

Στις τόσο μεγάλες κρίσεις, μια πρώτη ανθρώπινη αντίδραση είναι το «fight or fly» (πάλεψέ το ή κοπάνησέ τη). Και προσπάθησε να μην κοκαλώσεις (freeze). Η πανδημία, λένε μελέτες, σπρώχνει προς τη μοναξιά και αυτή σε πιο στενόχωρες καταστάσεις. 

.Κάποιοι, πιο εσωστρεφείς, θα στραφούμε στο νόημα της ζωής. Αυτό είναι το μοντέλο που κράτησε στα λογικά τους πολλούς που πέρασαν αισθητά μεγαλύτερες δοκιμασίες. Άλλοι, πιο εξωστρεφείς,θα αναζητήσουν τις μικρές χαρές, τη θαλπωρή της οικογένειας και των φίλων, την ικανοποίηση που φέρνουν οι προσιτές επιτυχίες.

Ο κηπάκος δίπλα μας Τώρα, στον Μεγάλο Επιταχυντή, θα έχουν τις ευκαιρίες τους και κάποιοι από εκείνους που επιδιώκουν τη συσσώρευση πλούτου και εκείνοι που ποθούν τη δημοσιότητα και το χειροκρότημα. Οι σεισμικές αλλαγές γύρω μας δίνουν τα υλικά και σε κάποιους που θέλουν να κυνηγήσουν δύναμη, πλούτο και μεγαλεία. Η εποχή όμως έχει καταφύγια και ασπίδες για όσους θέλουν κάτι πιο γήινο, πολύ πιο πεζό.

Όπως λέει ένας φίλος από το Σικάγο, που έχασε μια δουλειά-όνειρο, τώρα έχουμε την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε τον μικρό μπαξέ δίπλα μας, αυτόν που παραμελούσαμε επί χρόνια. Αφήνουμε, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, τα μεγάλα σχέδια και εστιάζουμε στα μικρά, που βοηθούν να προστατεύσουμε τα θεμελιώδη που θέλουμε να σώσουμε από τον σεισμό. Μπροστά στα Ρίχτερ, μια ρεαλιστική επιδίωξη είναι η επιβίωση, ένα χέρι βοήθειας σε αγαπημένα πρόσωπα, μια αγωνία να μη σβήσει το κεράκι της δημιουργικότητας στη ζωή μας.

Καταφτάνει ο πιο περίεργος χειμώνας της ζωής μας Λιγότερα social media, ακόμα λιγότερη τηλεόραση Βάλε κόφτη, ακόμα και αν παρακολουθείς μόνο σοβαρούς αναλυτές στα social media, με απόλυτα διασταυρωμένη πληροφόρηση για την πανδημία ή τα ελληνοτουρκικά. Η υπερβολική πληροφόρηση σου καίει το μυαλό και σου τσιτώνει τους αδένες. Σου στραγγίζει το χαμόγελο. Όσο για την τηλεόραση (ειδήσεις, reality show κ.λπ.), ξέρεις πολύ καλά… Ολοένα περισσότερο το κοινό της περιορίζεται στις μεγαλύτερες ηλικίες, στο χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο, σε άτομα εγκλωβισμένα σε έναν καναπέ. Το βιβλίο παραδοσιακό, αλλά εφτάψυχο Θα σου φανεί παράξενο, αλλά οι πωλήσεις βιβλίων αυτήν τη χρονιά είναι οι μεγαλύτερες της δεκαετίας. Η παραγωγή βιβλίων συνεχίζει να αυξάνεται, και μάλιστα στη χάρτινη μορφή. Πάντα υπάρχει ένα βιβλίο που θα σε συγκινήσει. Πάντα υπάρχει μια φίλη, ένας γνωστός που θα χαρεί αν του χαρίσεις ένα βιβλίο, γιατί δεν σκέφτηκε να το αγοράσει ή δεν του περισσεύουν για να το αγοράσει ο ίδιος.

. Αλίμονο στα νιάτα ή τόπο στα νιάτα; «Τι σας δίνει ελπίδα σήμερα;» ρώτησε η LiFO τον καθηγητή Φιλοσοφίας και μεταφραστή του Αριστοτέλη, Βασίλη Κάλφα. «Η κατά μία έννοια μεταφυσική πίστη στη νέα γενιά», απάντησε, «η εμπιστοσύνη στην επιστήμη και στην καινούργια γνώση». Χρειάζεται, πράγματι, μεταφυσική για να ‘χουμε πίστη στα νιάτα, καθώς είναι από τoυς περισσότερο χαμένους της πανδημίας. Κουτσουρεμένη εκπαίδευση με κλειστά πανεπιστήμια, αύξηση ανεργίας, φρενάρισμα των ταξιδιών: συνθήκες που ευνοούν τους παλιούς, όσους είναι μέσα στα πράγματα, και όχι τους νέους, που προσπαθούν να πάρουν τις ευκαιρίες τους σε μια περίοδο που αρκετές πόρτες είναι κλειστές και οι διάδρομοι «πιασμένοι». Σε μια εποχή που οι παλιότερες γενιές έχουν ξεζουμίσει ήδη το σύστημα, τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και οι δουλειές έχουν μισθούς οριακής επιβίωσης (σε όλη τη Δύση, απλώς στην Ελλάδα είναι ως συνήθως, πιο ωμή η πραγματικότητα).

Παρ’ όλα αυτά, ο Μεγάλος Επιταχυντής θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε αλλαγή φρουράς. Θα ανοίξει ορύγματα για να δημιουργήσει διαδρόμους για τις νεότερες γενιές. Η τρύπα που χάσκει θα χρειαστεί γερές κράσεις, ρωμαλέα κορμιά και φρέσκα μυαλά.

Αρκετοί παλιότεροι θα αποσυρθούν είτε γιατί δεν αντέχουν είτε γιατί είναι αποκατεστημένοι και θα προτιμήσουν την καλοβαλμένη αποστρατεία. Ακόμα και η δυναμική προώθηση του ψηφιακού μετασχηματισμού θα χρειαστεί νεότερα μυαλά, που έχουν κουλτούρα περισσότερο συμβατή με όσα τεχνολογικά έχει σπρώξει η πανδημία. Από την (μία φορά στα 100 χρόνια) κρίση θα βγουν και καινούργιες φιγούρες που θα προσφέρουν εμψύχωση, έμπνευση και ενθάρρυνση για να ξαναχτιστεί ο κόσμος μας, όπως έχει γίνει τόσες φορές στο παρελθόν – ακόμα και σε φάσεις που θυμούνται κάποιοι από τους ζώντες.

 

Πηγή: www.lifo.gr

Πάρνηθα, θέση ΜΑΥΡΌΡΕΜΑ.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς!!!

Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου,
τίποτα δεν είναι πιο πικρό..

Γιώργος Σεφέρης

Επανέρχομαι στον φόβο του θανάτου γιατί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα κυριαρχείται από αυτόν, θα έλεγα ότι είναι το θέμα των ημερών.

Είναι φυσιολογικό ο άνθρωπος να φοβάται τον θάνατο αλλά και να επιθυμεί την αθανασία.

Κάποιοι θα θυμούνται το παλιό γκράφιτι στους τοίχους των Αθηνών «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη» που με χιούμορ εξέφραζε και τον φόβο για τον θάνατο αλλά και την επιθυμία για την πολυπόθητη αθανασία.

Ο φόβος του θανάτου ,ακόμα και πριν την επιδημία του κορωνοϊού, είναι ισχυρός (εάν και στους περισσότερους ασυνείδητος) και ασκεί μεγάλη επίδραση, πολύ μεγαλύτερη από αυτοί που φανταζόμαστε.

Είναι ένας φόβος που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο και τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει ατομικά, ιστορικά και πολιτισμικά.

Αυτή η καταπίεση ισχυροποιεί τον φόβο αυτόν, έναν φόβο για το άγνωστο και προσπαθούμε να βρούμε νόημα στη ζωή μας και να αφήσουμε το στίγμα μας σε αυτό τον κόσμο αλλά και να παλέψουμε ενάντια σε αυτούς οι οποίοι έχουν διαφορετική αντίληψη για τον θάνατο από εμάς.

Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν παρατηρούμε στα μεταφορικά μέσα όπου οι φορώντες μάσκα μάχονται αυτούς που δεν την φορούν ή δεν την φορούν «σωστά» κατ’αυτούς;

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο φόβος του θανάτου αποτελεί τη βάση από τους περισσότερους φόβους μας καθώς και τη βάση πολλών ασθενειών όπως είναι η υποχονδρία, οι κρίσεις πανικού, η αγοραφοβία, το μετατραυματικό στρες, η κατάθλιψη και η μανιοκατάθλιψη (Iverach et al., 2014).

Ως Έλληνες θα έπρεπε όμως να ήμασταν περισσότερο εξοικειωμένοι με τον θάνατο άλλωστε ο Επίκουρος ήταν αυτός που επινόησε την «Συμμετρία του Θανάτου».

Ο Επίκουρος υποστήριξε ότι όλοι φοβόμαστε τον θάνατο και το απόλυτο τίποτα που αυτός εμπεριέχει αλλά δεν φοβόμαστε το απόλυτο τίποτα πριν γεννηθούμε.

Με άλλα λόγια, δεν φοβόμαστε τη γέννηση τότε γιατί πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο;

Και πριν την γέννηση αλλά και μετά τον θάνατο υπάρχει το απόλυτο τίποτα συνεπώς δεν θα έπρεπε να φοβόμαστε τον θάνατο γιατί όταν θα είμαστε νεκροί απλά δεν θα υπάρχουμε.

«Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται το θάνατο,

όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει,

αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου.

Γιατί ότι δεν σε στεναχωρεί όταν εί­ναι παρόν,

δεν υπάρχει λόγος να σε στεναχωρεί όταν το προσδοκείς».

Ο ψυχίατρος Ιρβιν Γιάλομ υποστήριξε ότι ο φόβος του θανάτου μπορεί να εκδηλωθεί ως:

Γενικευμένη ανησυχία, μία αίσθηση ότι κάτι δεν είναι σωστό.
Ένα συνεχές άγχος για τον θάνατο. Φέρνοντας ως παράδειγμα την επιδημία του κορωνοϊού, συνεχές άγχος για τον θάνατο έχει κάποιος που παρακολουθεί συνεχώς και εμμονικά τις ειδήσεις με τα κρούσματα, τους διασωληνωμένους και τους νεκρούς κοκ.
Τρόπος που αρνείται την ευτυχία. Είναι όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι υπάρχει ο θάνατος παντού γύρω του και δεν ευχαριστιέται την καθημερινότητά του. Αλλωστε και αυτό το έχουμε παρατηρήσει στις μέρες μας. Ανθρωποι που λόγω του φόβου του κορωνοϊού αρνούνται να έρθουν σε επαφή με φίλους τους, αποφεύγουν συναναστροφές, σκέφτονται μόνο την επιδημία αρνούμενοι να σκεφθούν οτιδήποτε άλλο.
Ο Γιώργος Κίσσας (2019, σσ. 38-39) στο κείμενό του «Ναρκισσισμός και μέσα κοινωνικής δικτύωσης» παραθέτει μία ενδιαφέρουσα σύνδεση της θνητότητας με τον ναρκισσισμό.

Παραθέτω αυτούσιο απόσπασμα από το κείμενό του:

«Η άρνηση της θνητότητας είναι κατ’εξοχήν ναρκισσιστικό χαρακτηριστικό. Βέβαια, η απώθηση της θνητότητας αποτελούσε κοινό χαρακτηριστικό της νεωτερικής κοινωνίας.

Ο θάνατος έχει εξοριστεί από τη ζωή μας.

Ολες οι παραδοσιακές τελετουργίες που αφορούσαν στη φροντίδα του νεκρού και που μας έφερναν σε επαφή με τη μόνη σίγουρη πραγματικότητα της ζωής μας , τον θάνατο, έχουν εξοστρακιστεί από το βίο μας.

Σε πολλές πολυκατοικίες των Αθηνών απαγορεύεται, βάσει του κανονισμού των, η παραμονή του νεκρού στο σπίτι του. Το ίδιο και στους ναούς των νεκροταφείων η κηδεία γίνεται με κλειστό φέρετρο.

Αν κάποτε ταμπού ήταν το σεξ, τώρα ταμπού είναι ο θάνατος.

Η εικονιστική κοινωνία, απωθεί την θνητότητα μέσω της εξεικόνισης.

Η θνητότητά μας αποδεικνύει την παροδικότητα όλων των ανθρωπίνων.

Αλλά η απώθηση της θνητότητας χαρίζει μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας».

Ο φόβος του θανάτου όμως σχετίζεται και με ατομικούς παράγοντες όπως είναι η ηλικία (οι ηλικιωμένοι φοβούνται τη διαδικασία του θανάτου ενώ οι νεότεροι φοβούνται τον ίδιο τον θάνατο) και το φύλο (οι γυναίκες φοβούνται πιο πολύ από τους άντρες τον θάνατο των αγαπημένων τους και τις συνέπειες του θανάτου τους) (Iverach et al., 2014).

Πώς όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτός ο φόβος;

Το βασικό είναι να αποδεχτούμε με ψυχραιμία ότι ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, θα συμβεί σε όλους μας και να συμβιβαστούμε με την ιδέα.

Ο Λόρδος Κέυνς το είχε θέσει εύστοχα: «Μακροπρόθεσμα όλοι θα πεθάνουμε».

Στο εντωμεταξύ, μπορούμε να ζήσουμε βάζοντας στόχους στην ζωή μας, απολαμβάνοντας την ζωή με ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αντιλήψεις με εμάς και αποκτώντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση.

---

~ Φωτεινή Μαστρογιάννη, Οικονομολόγος, Καθ. ΜΒΑ, συγγραφέας, ιστολόγος, Economist, MBA lecturer, writer, blogger

Πηγή: mastroyanni.blogspot.com

Αν βρεις μια καλή σύζυγο θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος.»,
είχε πει ο Σωκράτης, ο διάσημος φιλόσοφος, και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγχρόνων του, το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από την προσωπική του εμπειρία.

Η σύζυγος του Σωκράτη, η Ξανθίππη, ήταν μία γυναίκα που δεν άφησε καλές εντυπώσεις, σήμερα όμως μπορούμε να εξετάσουμε τη σχέση του παράξενου αυτού ζεύγους με την καθαρή ματιά που μας εξασφαλίζει η χρονική απόσταση.

Άραγε ήταν ο εκρηκτικός χαρακτήρας της Ξανθίππης που οδήγησε τον Σωκράτη στη φιλοσοφία ή μήπως η αφοσίωση του Σωκράτη στη φιλοσοφία καθόρισε τον χαρακτήρα της συζύγου του;

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΩΣ ΣΥΖΥΓΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ

Ο φτωχός Σωκράτης παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία. Γνωρίζουμε ότι απέκτησε τον πρώτο του γιο σε ηλικία 55 ετών, οπότε, μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από τη σύζυγό του, δεδομένου ότι οι κοπέλες στην αρχαία Αθήνα παντρεύονταν σε νεαρή ηλικία.

Εκτός από φτωχός, ο Σωκράτης ήταν επίσης πολύ άσχημος. Είχε πλακουτσωτή μύτη, παχιά χείλη και μάτια γουρλωτά. Οι σύγχρονοί του έλεγαν πως μοιάζει με Σάτυρο ή Σειληνό.Και αυτός ο φτωχός και άσχημος άνδρας είχε και κάτι αλλόκοτες συνήθειες.

ΔΕΝ ΕΔΙΝΕ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

Ήταν ανθεκτικός στην πείνα, στη δίψα, στο κρύο, στο αλκοόλ. Φορούσε τον ίδιο χιτώνα χειμώνα – καλοκαίρι (ελπίζουμε πως τον έπλενε πότε – πότε), χόρευε ολομόναχος στο σπίτι του και αρκετές φορές, στεκόταν ακίνητος μέσα στη μέση του δρόμου για να διαλογιστεί, χωρίς να επικοινωνεί με το περιβάλλον.

Αυτό του συνέβη ακόμα και στο στρατόπεδο, μία πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα, την παραμονή μίας σημαντικής μάχης, όπου οι συμπολεμιστές του τον παρατηρούσαν να στέκεται ακίνητος ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο!

Αυτός ο παράξενος άνθρωπος είχε έναν και μόνο στόχο στη ζωή του: να βοηθήσει τους συμπατριώτες του να ανακαλύψουν τις αλήθειες που είχαν απωθημένες στα βάθη της ψυχής τους. Πίστευε πως η κακία γεννάται από την άγνοια, και πως, αν βοηθούσε τον συνομιλητή του να αποκτήσει την απαραίτητη γνώση, τότε θα αντιλαμβανόταν πως δεν τον συμφέρει να είναι κακός.

«Κανείς δεν είναι κακός με τη θέλησή του», ισχυριζόταν, καθώς kαταπολεμούσε την άγνοια. Αυτή η ευγενής δραστηριότητα θα έπρεπε, ίσως, να γεμίζει με υπερηφάνεια τη σύντροφό του, αν δεν δημιουργούσε πρακτικά προβλήματα. Και το «πρόβλημα» με τον Σωκράτη ήταν πως, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους δασκάλους της εποχής του, εκείνος δεν δεχόταν πληρωμή από τους μαθητές του.

Η δραστηριότητα στην οποία είχε αφιερώσει κάθε λεπτό της ζωής του δεν του απέφερε κανένα οικονομικό όφελος. Αυτό ήταν σίγουρα ένα πρόβλημα για την Ξανθίππη και πηγή οικογενειακών καυγάδων.

Ωστόσο, ο Σωκράτης δεν αδιαφορούσε ούτε για τη γυναίκα του ούτε για τα παιδιά του. Όταν ο Λαμπροκλής του παραπονέθηκε για τη δυστροπία της μητέρας του, ο Σωκράτης αφιέρωσε χρόνο για να τον νουθετήσει.

Αφού του περιέγραψε λεπτομερώς τους κόπους που κατέβαλε η μητέρα του για να τον μεγαλώσει, κατέληξε: «Αυτήν που σε φροντίζει όσο καλύτερα μπορεί, όταν αρρωσταίνεις, για να γίνεις καλά και για να μην σου λείψουν τα απαραίτητα, και που προσεύχεται στους θεούς και κάνει τάματα να σου δίνουν αγαθά, αυτήν λες ανυπόφορη;»

ΕΝΑ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ, ΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Αν η Ξανθίππη ήταν μία συνηθισμένη κοπέλα της εποχής της, αν δεν την ενδιέφερε τίποτα περισσότερο από την ευημερία των παιδιών της και την υλική επάρκεια του νοικοκυριού της, τότε ο πατέρας της έκανε μία κακή επιλογή συζύγου για την κόρη του. Από την άλλη, αν ήταν στ΄αλήθεια δυστυχισμένη κοντά του, ο αθηναϊκός νόμος δεν την εμπόδιζε να τον χωρίσει.

Δεν το έκανε όμως ούτε εκείνη ούτε ο Σωκράτης, κι έτσι μπορούμε να υποθέσουμε πως με κάποιον τρόπο η σχέση αυτή λειτουργούσε. Οι φίλοι του είχαν πάντα την απορία, γιατί να επιλέξει μία τέτοια αυταρχική γυναίκα, αυτός ο συνετός και μειλίχιος άνθρωπος.

Μάλιστα ένας από αυτούς, ο Αντισθένης, τον ρώτησε ευθέως:

«πώς ζεις με αυτή τη γυναίκα που χειρότερή της ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει ούτε θα υπάρξει;».

Και ο Σωκράτης του απάντησε:

«Επειδή έχω επιλέξει ως έργο της ζωής μου να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους, έχω την Ξανθίππη γνωρίζοντας πως, αν αυτήν μπορώ να υποφέρω, σίγουρα θα υποφέρω όλους τους άλλους ανθρώπους.»

Δείτε τι αναφέρουν για την ανάγκη , πνευματικοί άνθρωποι όλων των εποχών :
«Δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά γνωμικό των σοφών, πως δεν υπάρχει τίποτα δυνατότερο απ’ την ανάγκη.» Ευριπίδης
«Η ανάγκη είναι ισχυρότερη από την ανθρώπινη φύση.» Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς
«Η ανάγκη επικρατεί πάνω απ’ όλα.» Θαλής ο Μιλήσιος
«Η ανάγκη σπρώχνει σε απονενοημένα διαβήματα.» Μιγκέλ Ντε Θερβάντες
«Στην ανάγκη ούτε αυτοί οι Θεοί δεν μπορούν ν’ αντισταθούν.» Σιμωνίδης ο Κείος
«Τίποτα ισχυρότερο απ’ την ανάγκη, γιατί όλα υποτάσσονται σ’ αυτή.»
Θαλής ο Μιλήσιος

Ορεινή Δωρίδα.