ΟΡΕΙΝΟΣ

Τα πάντα δοκιμάζεται το καλόν κατέχετε.

Απόστολος Παύλος

Η ψυχή μου έχει μια περίεργη ιδιοτροπία να θέλει να μοιράζεται με άλλους τις συγκινήσεις της.

Φώτης Κόντογλου.

Ρώσος συγγραφέας, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες του κόσμου. Είναι γνωστός για τα έργα του «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα», που συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών.

Λέων Τολστόι (1828 – 1910)

Ρώσος συγγραφέας, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες του κόσμου. Είναι γνωστός για τα έργα του «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα», που συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα όλων των εποχών.

Ο κόμης Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως Λέων Τολστόι, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1828 (28 Αυγούστου, με το παλαιό ημερολόγιο) στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσίας από αριστοκρατική οικογένεια. Ορφάνεψε, όμως, προτού κλείσει τα δέκα του χρόνια και από πατέρα και από μητέρα.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν ανατολικές γλώσσες και νομικά, μα δεν πήρε το δίπλωμά του. Ήταν φύση ανήσυχη, γεμάτη σχέδια και αναμορφωτικές ιδέες, επηρεασμένος από τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλησε να ανυψώσει τους Ρώσους χωρικούς και να μορφώσει τα παιδιά τους. Ίδρυσε, μάλιστα, και σχολείο και εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό με τον τίτλο «Γιάσναγια Πολιάνα».

Έχοντας μεγάλα χρέη από τη χαρτοπαιξία, αποφάσισε να καταταγεί στο στρατό. Πήρε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου γνώρισε την ψυχή του ρώσου στρατιώτη και τη φρίκη του πολέμου. Στη συνέχεια επιχείρησε δύο ταξίδια και γυρίζοντας στη Ρωσία, παντρεύτηκε (1862), έκανε οικογένεια κι έζησε ευτυχισμένος «σαν πατριάρχης», όπως έγραψε ο ίδιος. Με την κατά 16 χρόνια μικρότερη σύζυγό του Σοφία Μπερς απέκτησε 13 παιδιά. Την περίοδο εκείνη έγραψε τα δύο αριστουργήματά του «Πόλεμος και Ειρήνη» (1869), το οποίο ζωντανεύει τη Ναπολεόντεια εποχή και την «Άννα Καρένινα» (1877), ένα δυνατό ψυχογραφικό και οικογενειακό δράμα.

Η ανησυχία του, όμως, ταράζει και πάλι τη ζωή του. Είχε τύψεις που ζούσε μέσα στα πλούτη, ενώ τόσοι άλλοι δυστυχούν. Θέλει να τα αφήσει όλα, περιουσία, οικογένεια, δόξα και να ζήσει απλά, σύμφωνα με τις ιδέες του. Τότε γράφει τα έργα του με τα μεγάλα προβλήματα και τις υψηλές ηθικές αρχές της αγάπης, της καλοσύνης και της συμπόνοιας: «Πάτερ Σέργιος» (1898), «Σονάτα του Κρόιτσερ» (1889), «Κύριος και δούλος» (1895) και «Ανάσταση» (1899). Έγραψε, ακόμα, ένα δραματικό έργο, «Το κράτος του ζόφου» (1886) κι ένα θαυμάσιο μεγάλο διήγημα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» (1866).

Το 1910 αποφασίζει να εγκαταλείψει τα «εγκόσμια», να τα αρνηθεί όλα και να ζήσει μία απλή ζωή μέσα στη φύση. Μα είναι πια 82 ετών και η υγεία του κλονίζεται. Στις 20 Νοεμβρίου (7 Νοεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο) ο σπουδαίος ρώσος συγγραφέας, «ο γίγας της ρωσικής γης», όπως τον αποκαλούν, άφησε την τελευταία του πνοή στη σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Αστάκοβο της Ρωσίας.

Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσεις, καθώς τα πρώτα άσωτα χρόνια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό, που έτυχε θαυμασμού από προσωπικότητες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Τίτλοι τέλους για την κυρά Ελένη σήμερα στο νεκροταφείο των Σκούρτων .

Η κυρία Ελένη απο την μακρινή Νιγρίτα, πριν πενήντα και πλέον χρόνια -νεαρό κορίτσι τότε- βρέθηκε στα Σκούρτα ακολουθώντας τον εκλεκτό της καρδιάς της τον κύριο Λευτέρη . Σε αυτό τον τόπο ρίζωσε και έφτιαξε την οικογένεια της δουλεύοντας σκληρά μαζί με τον άνδρα της για να αναθρέψει τα παιδιά της. Εξαίρετη κυρία, ιδιαίτερα αγαπητή στην κοινωνία των Σκούρτων με τον καλό λόγο για όλους. Η μοίρα στάθηκε σκληρή απέναντι της όταν πριν δεκαπέντε χρόνια έχασε τον αγαπημένο της γιό τον Παναγιώτη που από σήμερα θα ξανασμίξουν …

Καλό ταξίδι, καλό Παράδεισο κυρία Ελένη.

Θερμά συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια της και να είναι όλοι καλά να την θυμούνται .

—Κώστας Ουράνης—

Χινοπωριάτικοι καιροί… Μουντοί ουρανοί, ψιχάλα
μονότονοι σαν των παιδιών το κλάμα, νεκρωμένοι
δρόμοι, θλιμμένοι εσπερινοί που αχολογάν κι εκείνο
το μούχρωμα που μέσα μας και γύρω κατεβαίνει!

Χινοπωριάτικοι καιροί… Στα σκοτεινά τα σπίτια
τα γέρικα τα έπιπλα μυρίζουν μουχλιασμένα,
και κάποιο ρίγος που γλιστρά παντού και κάνει τ’ άνθια
στα βάζα να φυλλορροούν αθόρυβα, σβησμένα…

Χινοπωριάτικοι καιροί… Ρολόγια που χτυπάνε
τις μάταιες ώρες ξαφνικά στην παγερή ησυχία,
ενώ λαγγεύουν οι ψυχές και η χλομή Ανία,

σαν τον βραχνάν απάνω μας γερμένη, την καρδιά μας
με τη χρυσή μα σουβλερή της Νοσταλγίας βελόνη,
αγάλια κι αδιάφορα τρυπώντας, — τη ματώνει.

Μία από τις πιο τραγικές και καταστροφικές στιγμές της έζησε η Αθήνα τη νύχτα της 5ης προς την 6η Νοεμβρίου του 1961. Μια άγρια και παρατεταμένη νεροποντή, που ξέσπασε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, προκάλεσε έντονα πλημμυρικά φαινόμενα, που στοίχισαν τη ζωή σε 43 ανθρώπους, ενώ οι καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες.
Η καταστροφική πλημμύρα συνέβη δύο ημέρες μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και μία βδομάδα μετά τις βουλευτικές εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961, στις οποίες θριάμβευσε η ΕΡΕ, αλλά έμειναν στην ιστορία ως «εκλογές βίας και νοθείας». Ήδη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Γεώργιος Παπανδρέου, είχε αμφισβητήσει τη νομιμότητά της και προετοίμαζε το έδαφος για τον «ανένδοτο αγώνα».

Κι ενώ αυτό ήταν το πολιτικό κλίμα της εποχής, γύρω στις 11:30 το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου άνοιξαν οι κρουνοί του ουρανού και μέσα σ’ ένα τρίωρο η Αθήνα είχε μεταβληθεί σε μια απέραντη λιμνοθάλασσα. Τεράστιοι όγκοι νερού των ποταμών Κηφισού και Ιλισσού είχαν κατακλύσει τις Δυτικές και Βορειοδυτικές χαμηλές περιοχές της πρωτεύουσας. Τεράστιες ζημιές προκλήθηκαν στις περιοχές Μπουρνάζι, Νέα Λιόσια, Νέα Σφαγεία (Ταύρος), Θησείο, Αιγάλεω, Μοσχάτο, Νέο Φάληρο, Νίκαια και Άγιος Ιωάννης Ρέντη. Στην οδό Πειραιώς το ύψος του νερού έφθασε τα δύο μέτρα και προκάλεσε την καταστροφή μιας γέφυρας. Στο κέντρο της Αθήνας πολλοί δρόμοι μεταβλήθηκαν σε ορμητικούς χειμάρρους, όπως η Σίνα, η Ομήρου, η Βουκουρεστίου, η Πατησίων, η Αλεξάνδρας και η Συγγρού.

Το αποτέλεσμα της θεομηνίας αυτής ήταν να πνιγούν 43 άνθρωποι, να τραυματισθούν γύρω στους 300, να καταρρεύσουν 400 σπίτια, να πλημμυρίσουν πάνω από 4.000 οικήματα και να μείνουν άστεγες πάνω από 500 οικογένειες. Ιδιαίτερα επλήγησαν οι λαϊκές συνοικίες και οι φτωχογειτονιές της λεγόμενης «Δυτικής Όχθης» (Μπουρνάζι, Ανθούπολη, Νέα Λιόσια), όπου καταμετρήθηκαν και τα περισσότερα θύματα. Σύμφωνα με το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων, οι υλικές ζημίες που προκλήθηκαν ήταν οι μεγαλύτερες της τελευταίας πεντηκονταετίας.

Όπως είναι φυσικό, η αντιπολίτευση προσέθεσε ένα ακόμα επιχείρημα στην πολεμική της κατά της ΕΡΕ και προσωπικά κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ήταν ήδη πέντε χρόνια πρωθυπουργός και «είχε αφήσει την Αθήνα έρμαιη στο έλεος των στοιχείων της φύσης, χωρίς στοιχειώδη αποχετευτικά και άλλα έργα υποδομής». Από την πλευρά του, ο υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων έργων Σόλων Γκίκας, που επισκέφθηκε τις πληγείσες περιοχές, δήλωσε ότι οι κυβερνήσεις της ΕΡΕ «εξετελέσθησαν όσα ουδέποτε έργα» και επέρριψε τυχόν ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Θανάσης Κ από Daily Post

Με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα βγαίνουν τα εξής πρώτα συμπεράσματα:

• Πρώτον, ό,τι κι αν συμβεί, το αποτέλεσμα ΔΕΝ θα είναι «άνετη νίκη» του Δημοκρατικού υποψηφίου Τζό Μπάιντεν, όπως προεξοφλούσαν όλες σχεδόν οι επίσημες δημοσκοπήσεις κι όλα τα διεθνή ΜΜΕ. Έδιναν 8 με 11 μονάδες διαφορά σε ψήφους, ενώ μέχρι στιγμής η διαφορά (υπέρ του Μπάϊντεν) είναι μόλις 1,8%!

(Το 2016, ο Τραμπ είχε κερδίσει την Προεδρία, αν και υστερούσε 2,1% της αντιπάλου του).

• Δεύτερον, αν κερδίσει ο Μπάιντεν, θα το κατορθώσει με πολύ μικρή διαφορά – και σε ψήφους και σε εκλέκτορες. Αυτό σημαίνει ότι κοινωνία είναι κάθετα πολωμένη. Κυριολεκτικά «χωρισμένη στα δύο»…

Κάτι που σπάνια συμβαίνει σε τέτοια έκταση στις ΗΠΑ…

Και με απόλυτη «εχθρότητα» ανάμεσα στα δύο «στρατόπεδα».

Κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν – όσο θυμόμαστε, τουλάχιστον!

• Τρίτον, είναι προφανές ότι οι δημοσκόποι κάτι δεν μετρούσαν καλά όλο αυτό το διάστημα. Ή κάτι αποσιωπούσαν. Και τα διεθνή ΜΜΕ το ίδιο…

–Γράφηκε προχθές ότι από τις 57 μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες στις ΗΠΑ, οι 47 ήταν καθαρά με τον Μπάιντεν (κυρίως εναντίον του Τραμπ), μόνον οι 7 με τον Τραμπ, ενώ 3 κρατούσαν πιο «μεσοβέζικη» στάση (με απόκλιση προς τον Μπάιντεν)

–Από τα έξι μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα πανεθνικής εμβέλειας, τα 5 ήταν με τον Μπάιντεν και το ένα με τον Τραμπ.

–Ενώ τα μεγάλα διεθνή δυτικά μέσα ήταν σχεδόν όλα με τον Τραμπ.

–Η «ακαδημαϊκή διανόηση» των Πανεπιστημίων (στις ΗΠΑ και εκτός) ήταν ολόκληρη με τον Μπάιντεν – με ελάχιστες εξαιρέσεις.

–Το Hollywood κι όλη η παγκόσμια «βιομηχανία του θεάματος» ήταν με τον Μπάιντεν – κυρίως εναντίον του Τραμπ – σχεδόν χωρίς εξαίρεση.

Γενικά οι «γνωμηγέτες» (opinion leaders) και οι μηχανισμοί διαμόρφωσης της Κοινής Γνώμης (opinion making) ήταν πρωτίστως εναντίον του Τραμπ (και υπέρ του Μπάιντεν).

H «μεροληψία» των media εναντίον του Τραμπ ήταν δηλητηριώδης και χωρίς προηγούμενο.

Κι όμως – με όλους εναντίον του – το έφερε στα ίσα!

Αυτό σημαίνει ότι η μισή αμερικανική κοινωνία συσπειρώθηκε γύρω του! Κι αντιστάθηκε στον καταιγιστικό «επικοινωνιακό Πόλεμο» που του έγινε…

Αναρωτιέται, άραγε, κανείς γιατί;

• Τέταρτον, το αποτέλεσμα κρίνεται τελικά – και καθυστερεί πρωτόγνωρα – λόγω της «επιστολικής ψήφου». Παλαιότερα η επιστολική ψήφος αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά Αμερικανούς πολίτες που βρίσκονταν εκτός ΗΠΑ τη μέρα των εκλογών. Και οι επιστολικές ψήφοι ήταν αμελητέες ως ποσοστό…

Φέτος, αντίθετα, πάνω από τις μισές ψήφους (κοντά στο 60%) είναι «επιστολικές»!

Και αφορούν πλέον κατοίκους των ΗΠΑ που βρίσκονταν μέσα στη χώρα. Και ψήφισαν με επιστολές λόγω κορονοϊού…

Μόνο που η γενίκευση της επιστολικής ψήφου γεννά εύλογες υποψίες νοθείας (πρώτα-πρώτα καταστρατηγείται το τεκμήριο της «μυστικής ψηφοφορίας»).

Σε μια σειρά από «αμφισβητούμενους» Πολιτείες, ο Τραμπ έδειξε να κερδίζει καθαρά σε ψήφους, αλλά όταν μπήκαν στην καταμέτρηση και οι επιστολικές ψήφοι η εικόνα άλλαξε.

Σε άλλες ο Τραμπ διατήρησε την «πρωτιά», αν και η διαφορά μίκρυνε. Ενώ σε άλλες ανατράπηκε η διαφορά υπέρ του Τραμπ– ακόμα και μεγάλη διαφορά – και το αποτέλεσμα γύρισε υπέρ του Μπάιντεν.

Λέγεται ότι οι επιστολικές ψήφοι ήταν κατά τα δύο τρίτα υπέρ του Μπάιντεν. Δηλαδή τεράστια διαφορά σε σχέση με τις «κανονικές» ψήφους!

Όταν οι επιστολικές ψήφοι έχουν τέτοια διαφορά και βαρύνουν τόσο καθοριστικά στο αποτέλεσμα, είναι προφανές ότι «κάτι συμβαίνει»…

• Πέρα από τις Προεδρικές εκλογές, ωστόσο, είχαμε και εκλογές για την ανανέωση της Αμερικανικής Βουλής (435 έδρες) καθώς και για το ένα τρίτο της Γερουσίας. Τη Βουλή την έλεγχαν οι Δημοκρατικοί και φιλοδοξούσαν να διευρύνουν την πλειοψηφία τους. Με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίζουν έδρες, οι Δημοκρατικοί χάνουν κι υπάρχει πιθανότητα (αν και όχι «βεβαιότητα») η Βουλή να περάσει στους Ρεπουμπλικάνους.

Από την άλλη πλευρά, τη Γερουσία την έλεγχαν οι Ρεπουμπλικάνοι, οι Δημοκρατικοί φιλοδοξούσαν να ελέγξουν και τη Γερουσία, αλλά με τα ως τώρα αποτελέσματα δεν θα το καταφέρουν. Η Γερουσία θα παραμείνει στα χέρια των Ρεπουμπλικανών.

Εν πάση περιπτώσει, στα νομοθετικά σώματα οι θέσεις των Ρεπουμπλικανών βελτιώνονται. Πράγμα πολύ σπάνιο μετά από μια τετραετία Ρεπουμπλικανού Προέδρου.

• Έκτον, σε δημοσκοπήσεις που έγιναν τη μέρα των εκλογών στις ΗΠΑ φάνηκε ότι το πιο σημαντικό για τους ψηφοφόρους ήταν η Οικονομία (όπου ο Τραμπ – κατά ομολογία και των αντιπάλων του ακόμα – τα πήγε πολύ καλά, τουλάχιστον μέχρι το ξέσπασμα της πανδημίας). Και το λιγότερο που τους απασχολεί – κάτω από 20% – είναι ο κορονοϊός. Κι όμως, στον κορονοϊό έλπιζαν οι αντίπαλοι του Τραμπ για να τον «συντρίψουν».

Επίσης στα exit polls φάνηκε ότι οι Ισπανόφωνοι έδωσαν σημαντική ώθηση στον Τραμπ! Ακόμα και σημαντική μερίδα των μαύρων της Αμερικής, αντίθετα με τις προσδοκίες των δημοκρατικών, ότι ο Τραμπ είναι ο «εκλεκτός» των πλούσιων και της λευκής ανώτερης μεσαίας τάξης.

Στην πραγματικότητα, η ανώτερη μεσαία τάξη στήριξε περισσότερο τον Μπάιντεν αυτή τη φορά, απ’ ότι πριν τέσσερα χρόνια είχε στηρίξει την δημοκρατική υποψηφία Χίλαρι Κλίντον.

Η «ταξική διάσταση» της προεδρικής ψήφου είναι πολύ διαφορετική απ’ ό,τι περίμεναν πολλοί Δημοκρατικοί. Είναι τα χαμηλά μεσαία στρώματα και η αμερικανική ενδοχώρα που στήριξαν τον Τραμπ. Και είναι η μεσαία και ανώτερη αστική τάξη, καθώς και τα διεθνοποιημένα στρώματα των ελίτ στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις, που στήριξαν καθοριστικά τον Μπάιντεν.

• Έβδομο, είναι βέβαιο ότι η ελίτ των ΗΠΑ έδωσε τη μάχη per mare per terra να κερδίσει ο Μπάιντεν. Ενώ ο Τραμπ – αναμφίβολα προερχόμενος κι αυτός από την επιχειρηματική ελίτ – εξέφρασε τα μεσαία στρώματα και τις πιο παραδοσιακές αξίες της Αμερικής.

Και διεθνώς μεγάλο μέρος των παγκοσμιοποιημένων ελίτ και της διεθνούς «Πολιτικής ορθότητας», έδωσαν «τα ρέστα τους», σε όλο τον κόσμο, για να χάσει ο Τραμπ.

Μόνο που – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – έκαναν ένα μικρό λάθος: Επέλεξαν ως υποψήφιο απέναντί του, ένα συμπαθές πρόσωπο, τον πρώην Αντιπρόεδρο του Ομπάμα, Τζό Μπάιντεν, αλλά μεγάλης ηλικίας και – ολοφάνερα – εύθραυστης υγείας.

Με προφανή σκοπιμότητα να τον αντικαταστήσουν σύντομα (και πάντως πριν από τη λήξη της τετραετίας του) με την υποψήφια αντιπρόεδρό του, Καμάλα Χάρις, μια άπειρη πολιτικό – έγινε γερουσιαστής, για πρώτη φορά, μόλις το 2017!

(Και αρκετά «ακραία» σε απόψεις – στα προκριματικά των Δημοκρατικών φέτος συγκέντρωσε χαμηλά μονοψήφια ποσοστά…).

Κάποιοι λοιπόν πιστεύουν ότι γίνεται κάποιοι είδους «βελούδινο πραξικόπημα» στις ΗΠΑ: Οι Δημοκρατικοί προώθησαν και πιθανόν να εκλέξουν, έστω και οριακά, έναν «ανήμπορο» προεδρικό υποψήφιο, με πρόθεση να τον «παραιτήσουν» σύντομα και να βάλουν στη θέση του μια νέα – και «ακραία» – αντιπρόεδρο. Που από μόνη της δεν είχε καμία ελπίδα να εκλεγεί ποτέ…

–Έτσι η Αμερική εμφανίζεται σήμερα μια διχασμένη κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Αν κερδίσει ο δημοκρατικός υποψήφιος Μπάιντεν, η διεθνής «Πολιτική Ορθότητα» θα έχει επιτύχει μια «Πύρρεια Νίκη». Γιατί η κοινωνία από κάτω δεν ακολουθεί. Και θα αντιδράσει σε μεγάλες φορολογικές αυξήσεις που θα πλήξουν καίρια την οικονομία.

–Αν πάλι κερδίσει τελικά ο Τραμπ, θα έχει επιτύχει μια θεαματική νίκη σε βάρος την «Πολιτικής Ορθότητας», αλλά θα η κοινωνία από κάτω θα παραμένει διχασμένη και θα πρέπει να κάνει πολλά για να κερδίσει συμμάχους. Γιατί ως τώρα είχε στήριξη από την κοινωνία, αλλά παρέμενε αρκετά μόνος στο πολιτικό σκηνικό. Συχνά και το ίδιο το Κόμμα του δεν ήταν μαζί του – κι αυτό καθιστά ακόμα πιο απίστευτα τα υψηλά ποσοστά που κατάφερε να πάρει, παρ’ όλα αυτά…

Όποιο και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, ο Τραμπ αυτή τη φορά έχει ήδη πάρει μεγαλύτερα ποσοστά και πολύ περισσότερες ψήφους απ’ όσο κέρδισε το 2016 όταν κατάφερε να εκλεγεί. Κι ήταν όλο αυτό το διάστημα εντελώς μόνος του…

Μια τελικά παρατήρηση: Πέρα από τα πρόσωπα των αντιπάλων υποψηφίων, και τα δύο ιστορικά Κόμματα των ΗΠΑ δεν είναι πια αυτό που ήταν μέχρι σχετικά πρόσφατα.

–Ο «πυρήνας» του Δημοκρατικού Κόμματος έχει γύρει προς τα αριστερά. Ακόμα και την γνωστή ημί-τρομοκρατική οργάνωση antifa – υπερασπίστηκαν!

–Από την άλλη πλευρά το Ρεπουμπλικανικό κόμμα είναι ακέφαλο. Ο Τραμπ δεν τους εκφράζει, ο αριστερόστροφος ριζοσπαστισμός των «Δημοκρατικών» τους φοβίζει – και οι ίδιοι απλώς προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα κενά που δημιουργεί η πόλωση χωρίς, όμως, να έχουν αίσθηση κατεύθυνσης.

Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία συσπειρώνεται όλο και περισσότερο σε αιτήματα της λεγόμενης συντηρητικής ατζέντας: «λιγότεροι φόροι» και «επιβολή του νόμου-ασφάλεια». Κυρίως από τη μεσαία τάξη και κάτω…

–Οι Δημοκρατικοί είναι όλο και πιο αντίθετοι με αυτά, γιατί δεν τα πιστεύουν.

–Οι Ρεπουμπλικανοί μάλλον δεν μπορούν να τα διαχειριστούν, διότι η εκλογική τους βάση είναι παραδοσιακά διαφορετική ταξικά.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε μπροστά μας μεγάλες αλλαγές και στο κομματικό σύστημα των ΗΠΑ!

Το οποίο έχει αποτύχει και στα δύο: δεν παράγει Πολιτική και δεν παράγει Συναινέσεις.

Κι αυτό φέρνει στην επιφάνεια μια βαθύτερη κρίση της ίδιας την πολιτικής ελίτ, του τρόπου που σκέπτεται, του τρόπου που επικοινωνεί και του τρόπου που ΔΕΝ εκπροσωπεί πια την κοινωνία

(Αυτό το τελευταίο, βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο στις ΗΠΑ. Αλλά η κρίση της ελίτ στις ΗΠΑ θα σηματοδοτήσει ραγδαίες αλλαγές σχεδόν παντού αλλού)…