ΟΡΕΙΝΟΣ

Εκεί στα αντίπερα

Σαν κάποτε βρεθείς

Όπου οι χαρές και οι ανημπόριες

Του κορμιού αλλοτινές

Κι οι έγνοιες του νου λαφριά σ’ έχουν αφήσει

Ένα μονάχα κράτησε ψυχή,

Μια υπόσχεση πως πίσω θα γυρίσεις.

Γ Παρισάκης

Ποιήματα Φεβρουάριος 2019

Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε κάτι για πρώτη φορά;

Ερωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας.

2002

Γράφει ο Κωστής Σπύρου

Ο γάλλος πρώην Πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, που κυβέρνησε τη Γαλλία από το 1974 ως το 1981, πέθανε χθες Τετάρτη το βράδυ σε ηλικία 94 ετών. Υπήρξε ένθερμος κυνηγός μέχρι τη 8η δεκαετία της ζωής του. Σταμάτησε να ανανεώνει τη άδεια θήρας του σε ηλικία 87 ετών (σεζόν 2013). Σύμφωνα με δημοσιεύματα στο γαλλικό τύπο, πήγαινε κυνήγι τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα στη Γαλλία. Κυνήγησε σε πολλές περιοχές του κόσμου, με ιδιαίτερη προτίμηση τα μεγάλα θηράματα της Αφρικανικής ηπείρου. Επίσης, υπάρχουν αναφορές ότι έλαβε μέρος σε κυνήγι βίσωνα στην πολωνία, αρκούδας στη ΕΣΣΔ αλλά και μουφλόν στο Θιβέτ.

[Φωτογραφία του 1967 με τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και το σκύλο του κατά τη διάρκεια κυνηγετικής εξόρμησης στην περιοχή της Ωβέρνης.]

Ηλίας Λαψανης

Τα Δεκεμβριανά (1944)

Με την ονομασία αυτή είναι γνωστή η ένοπλη σύγκρουση, που έλαβε χώρα στην Αθήνα, μεταξύ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από τη μία πλευρά και των κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων από την άλλη. Ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου 1944 με την αιματηρή κατάληξη του συλλαλητηρίου της Πλατείας Συντάγματος και τελείωσε τυπικά με την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Ήταν το προανάκρουσμα του Εμφυλίου Πολέμου (1946 – 1949), αν και για ορισμένους ιστορικούς η εμφύλια διαμάχη είχε ξεκινήσει πριν από την Απελευθέρωση.

Η αντιπαράθεση αυτή προήλθε από το κενό εξουσίας, που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής τον Οκτώβριο του 1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, υπό την καταλυτική επιρροή του ΚΚΕ και με νωπές τις αντιστασιακές δάφνες της Κατοχής, είχε ένα καλά συγκροτημένο στρατιωτικό σώμα και διεκδικούσε μερίδιο στην εξουσία, αν όχι όλη την εξουσία. Απέναντί του οι αστικές δημοκρατικές δυνάμεις ήταν τελείως αδύναμες να του αντιπαρατεθούν, όντας σχεδόν 9 χρόνια εκτός εξουσίας (Δικτατορία Μεταξά, Κατοχή), ενώ μεγάλο μέρος του κρατικού μηχανισμού έφερε τη στάμπα του δοσίλογου. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η συνδρομή των Βρετανών, που ασκούσαν μεγάλη επιρροή στα ελληνικά πράγματα και ως συμμαχική δύναμη, ήταν εκ των ων ουκ άνευ για την επιβίωση της αστικής δημοκρατίας. Να μην ξεχνάμε ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη και τον Ειρηνικό συνεχιζόταν με σφοδρότητα ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τη ζυγαριά να κλείνει αποφασιστικά υπέρ των Συμμάχων.

Στις 18 Οκτωβρίου 1944 έφθασε στην Αθήνα ο Γεώργιος Παπανδρέου και δύο μέρες αργότερα σχημάτισε την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, στην οποία συμμετείχαν και έξι ΕΑΜικοί Υπουργοί. Ένα από τα πρώτα ζητήματα που έπρεπε να επιλύσει η νέα κυβέρνηση ήταν η αποστράτευση των αντιστασιακών οργανώσεων και η δημιουργία εθνικού στρατού. Στις 5 Νοεμβρίου ο Γεώργιος Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι ύστερα από τη συνεργασία που είχε με τον στρατηγό Σκόμπι (επικεφαλής των Βρετανικών Δυνάμεων στην Ελλάδα), ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατεύονταν ως τις 10 Δεκεμβρίου 1944.

Όμως, η απόφαση αυτή δεν άρεσε στο ΚΚΕ, καθώς μία ενδεχόμενη αποστράτευση του ΕΛΑΣ θα του αφαιρούσε ένα ισχυρό χαρτί στην πρόθεσή του να επιβάλει στην Ελλάδα ένα κομμουνιστικό καθεστώς σοβιετικού τύπου. Οι διαπραγματεύσεις για την αποστράτευση των αντιστασιακών οργανώσεων ναυάγησαν στις 28 Νοεμβρίου και την 1η Δεκεμβρίου οι Υπουργοί του ΕΑΜ αποχώρησαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ήταν φανερό ότι οι δύο πλευρές οδηγούνταν σε σύγκρουση, την οποία επιδίωκε το ΚΚΕ από τις 20 Νοεμβρίου με απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου, σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

30 Νοεμβρίου 2020

Ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα πολῖται κατεσχέθησαν χθὲς ὑπὸ τῶν φυλάκων ἐν τῷ Λονδίνῳ. ἡ δὲ αἰτία; οἱ νόμοι οἷς οἱ ἄρχοντες ἐλπίζουσι τὴν τῆς νόσου διασπορὰν παύσειν, ἐν γὰρ τῷ Ἡνωμένῳ Βασιλείῳ ἤδη 57,000 πολῖται ἀπέθανον, ὁπόσοι ἐν οὐδεμίᾳ ἀλλῃ τῆς Εὐρώπης χώρᾳ, οὐδεὶς δὲ οἶδεν ὅ τι δεῖ ποιεῖν.

τῶν πολιτῶν ἤδη τέτταρας ἑβδομάδας ἐν καθείρξει μεινάντων, ἔδει τῇ ἐπιγιγνομένῃ Τετάρτῃ τούτους τοὺς νόμους ἀκυρῶσαι (ἐξέσται τοῖς καπήλοις αὖθις τὰ καπηλεῖα ἀνοιγνύναι, κτλ.) καὶ τῷ ὄντι τοῦτο οὕτως γενήσεται… ἀλλὰ οὐκ ἐν πᾶσι τοῖς τῆς χώρας μέρεσιν, τοὺς γὰρ πολίτας ἐκείνων τῶν δήμων ἐν οἷστισιν ἂν ἡ νόσος καρτερωτάτη γεγενημένη ᾖ δεήσει ἴσως δέκα πλείονας ἡμέρας ἔτι ἐν τῇ αὐτῇ καταστάσει καὶ νῦν μένειν· τά τε ἑστιατόρια καὶ τὰ καπηλεῖα κεκλεισμένα μενεῖ, κτλ.

τούτου τοῦ ἀπροσδοκήτου βουλεύματος εἰς τὰ τῶν πολιτῶν ὦτα ἀφικομένου ἐγένετο ὃ ἐλπιστέον ἦν· διαδηλώσεις πανταχοῦ πολιτῶν “τὴν ἐλευθερίαν ἡμῖν ἀπόδοτε“ καὶ τὰ ὅμοια βοώντων· ὅμως δὲ οἱ φύλακες ἐπειρῶντο μὲν τοὺς πολίτας πείθειν τῶν διαδηλώσεων μὴ μετέχειν ἵνα μὴ ἐγγὺς ἀλλήλων ἑσταῖεν (τοῦτο γὰρ τὴν τῆς νόσου παράδοσιν ῥᾳδίαν ποιεῖ), μάτην δέ, μυρίοι γὰρ συνηθροίσθησαν ἵνα ταύτῃ τῇ τοῦ τῆς καθείρξεως χρονου ἐκτάσει ἐνισταῖντο.

οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν διαδηλωτῶν εἰρηνικῶς προσεφέροντο, ἀλλὰ ὡς εἰκός, τῆς διαδηλώσεως ἤδη τελευτώσης, ἐνίοις αὐτῶν ἔδοξε βέλτιον εἶναι τῇ βίᾳ μᾶλλον ἢ τῇ φωνῇ χρῆσθαι. τὸ δὲ ἀποβάν, ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα

Πηγή: akwn.net (the site of world news in Ancient Greek)

Δεν υπάρχουν πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, παρακατιανά, επαγγέλματα. Ότι η νέα βαθμίδα τεχνικής εκπαίδευσης που εξήγγειλε το υπουργείο Παιδείας είναι ευχής έργο σε μια χώρα αδιόριστων πτυχιούχων, αποφοίτων ανώτατων σχολών χωρίς επαγγελματική προοπτική. Θα λείψει από τους πολίτες τής αύριον η θεωρητική παιδεία; Ας ενταχθούν τα κλασσικά, τα εμβληματικά κείμενα στην ύλη κάθε σχολείου, κάθε κατεύθυνσης. Δεν χρειάζεται να είσαι -ή να προσδοκάς να γίνεις- φιλόλογος για να μελετάς τον “Επιτάφιο” του Θουκυδίδη και τον “Προμηθέα Δεσμώτη”. 

Το να σε αποκαλούν “μάστορα” λογιζόταν κάποτε η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση. Είθε να ξαναγίνει.

Χ. Χωμενίδης συγγραφέας

Τι σημαίνει το γνωμικό – τι εννοούσαν οι παλιοί μάστορες; Συμβουλευόμενος το λεξικό μαθαίνεις πως “κεμέρι” είναι το πουγκί. Και “άσπρα” είναι τα χρήματα. Απευθυνόταν ο ξυλουργός ή ο χτίστης σε όποιον τολμούσε να τον κοιτάξει αφ’υψηλού. “Αξίζει η μουτζούρα στα χέρια μου και με το παραπάνω” του έλεγε “όταν το πορτοφόλι μου φουσκώνει! Η αμοιβή από τη δουλειά μου με καταξιώνει υπαρξιακά, κάνει το βάδισμά μου περήφανο, τη φωνή μου να ακούγεται.” “Έχεις γρόσια; Έχεις γλώσσα!” διαπιστώνει μια -παρεμφερούς νοήματος- ηπειρώτικη παροιμία.

Χ. Χωμενίδης συγγραφέας