
Δίδυμες εκκλησιές στην βόρεια Πάρνηθα.

Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.

Δίδυμες εκκλησιές στην βόρεια Πάρνηθα.



Να πάνε κάτω τα φαρμάκια….




Τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία; Να εξαναγκάζεις και τον εχθρό σου ακόμη να χρησιμοποιεί τη δική σου γλώσσα, τις δικές σου έννοιες, τη δική σου ρητορική.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης εντοπίζει την συμβολική οριστικοποίηση της ήττας του Ancien Régime στην υιοθέτηση από τους αριστοκράτες απολογητές του της γλώσσας του κοσμικού διαφωτισμού. Γύρω στα 1800, ακόμη και οι οπαδοί της ελέω θεού μοναρχίας επιχειρηματολογούν κοσμικά και πεφωτισμένα. Αν θέλουν να ακουστούν, δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς…
Η εξαέρωση της αριστεράς δηλώνεται καθαρά μετά το 1989 με τη νέα ρητορική των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων: εγκαταλείποντας την ταξική ανάλυση και την κριτική κατά του πλούτου, οι διάφοροι Μπλαιρ αρχίζουν να πιθηκίζουν το φιλελεύθερο ζαργκόν περί «ευκαιριών» και «ατελεύτητων δυνατοτήτων» του καπιταλισμού.
Πηγή: Κώστας Κουτσουρέλης /neoplanodion.gr

Ο Βασίλειος Γοντικάκης με την ευρύτατη παιδεία υπήρξε ένας εκ των μεγαλυτέρων θεολόγων της εποχής μας. «Θα μείνει στην ιστορία του μοναχισμού ως ο κατ’ εξοχήν πρωτεργάτης της αναγέννησης της Αθωνικής Πολιτείας»

Ο χρόνος που φεύγει μπορεί να ανακτηθεί μόνο μέσα από τη μνήμη και τη λογοτεχνική κδημιουργία..
Μαρσέλ Προυστ, σε επτά τόμους, αφηγείται τη ζωή ενός ευαίσθητου παρατηρητή που αναζητά το χαμένο παρελθόν του. Μέσα από αναμνήσεις που ξυπνούν απροσδόκητα (όπως η διάσημη σκηνή με τη μαντλέν), ξετυλίγονται θέματα έρωτα, ζήλιας, κοινωνικών αλλαγών και τέχνης.
Ουλαλούμ
Αυτής που ’χε σπαθί το φρύδι
και το μάτι «μάρκα μ’ έκαψες»…
που χόρευε σαν πορπατούσε ο κόρφος της…
και που ’πιανε σα σταματούσε
την αναπνιά του ο θαυμασμός…
Την είδα ψες στα μάτια μέσα
και τρόμαξα σα να ’βλεπα
στα μάτια της τα δυο τον χάρο…
Κι είπα:
— Μάνα μου, τι να ’ναι τούτο;
Κι ήτανε τ’ άσπρα της μαλλιά
κι η παγωμένη της η όψη!
🔹 Το «Ουλαλούμ» είναι από τα πιο γνωστά ποιήματα του Σκαρίμπα.
🔹 Ο τίτλος παραπέμπει στον ήχο του θρήνου και της παραφοράς (και συγγενεύει με το “Ulalume” του Έντγκαρ Άλαν Πόε, που ο Σκαρίμπας γνώριζε).
🔹 Το ποίημα κινείται ανάμεσα στον ερωτικό θαυμασμό και τη φρίκη του θανάτου — μια χαρακτηριστική αντίθεση στο έργο του.


Ωραία παρέα με τον γλύπτη και ζωγράφο Οδυσσέα Τοσουνίδη
Το πιο κάτω έργο του θα κοσμεί σύντομα την πηγή τοπόσημο στο χωριό Κόκκινος της ορεινής Δωρίδας ..
ο

Μινέττα Ασφσλιστική