ΟΡΕΙΝΟΣ

Γουόρεν Μπάφετ ήταν 69 ετών το 1999, όταν αποφάσισε να μη συμμετάσχει στο χρηματιστηριακό ράλι με επίκεντρο τις dot.com που «έσκασαν» το 2000. Φέτος, είναι 95 ετών και ακολουθεί την ίδια συντηρητική τακτική. Αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά;

Πολλές εταιρείες ήταν πρόθυμες να προσθέσουν ένα «.com» στο όνομά τους για να επωφεληθούν από την ευφορία που επικρατούσε στις χρηματιστηριακές αγορές στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Οι σημερινές εταιρείες δεν παραλείπουν να αναφέρουν στις τηλεδιασκέψεις για τα αποτελέσματά τους με τους αναλυτές ότι έχουν στρατηγική για την ΑΙ.

Πράγματι, το διαδίκτυο άλλαξε πολλά και ήταν μια πραγματικότητα το 1999-2000. Ομως, πολλοί επενδυτές την πάτησαν ποντάροντας σε εταιρείες που υπόσχονταν μεγάλα κέρδη στο μέλλον, λόγω της υπερβολικής ευφορίας.

Ο γκουρού Γουόρεν Μπάφετ δεν ήταν ένας από αυτούς. Οπως μας υπενθύμισε χθες ένας φίλος από την αγορά, στις 27 Δεκεμβρίου του 1999, το γνωστό εβδομαδιαίο αμερικανικό περιοδικό και εφημερίδα Barron’s είχε κυκλοφορήσει με τη φωτογραφία του Μπάφετ και τίτλο «Tι συμβαίνει Γουόρεν;» (What’s wrong Warren?) O λόγος;

Η μετοχή της Berkshire είχε υποχωρήσει 23% εκείνη τη χρονιά ενώ οι μετοχές των εταιρειών τεχνολογίας ήταν στα ύψη. Ο Μπάφετ δεν αγόραζε τις μετοχές τους το 1999. Και όχι μόνο αυτό. Είχε μειώσει την έκθεσή του στις μετοχές, έχοντας συσσωρεύσει ρευστότητα 13,1 δισ. δολαρίων, που αντιπροσώπευε το 23% του ενεργητικού της Berkshire.

Το 2025, στα 95 του, ο Μπάφετ ακολουθεί επίσης μια συντηρητική πολιτική. Η Berkshire είναι πολύ πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι ήταν το 1999 και έχει ρευστότητα πάνω από 340 δισ. δολάρια ή 30% περίπου του ενεργητικού της.

Πολλοί θεωρούν ότι ο Μπάφετ έχει μειώσει την έκθεση της εταιρείας του στις μετοχές γιατί δεν βλέπει επενδυτικές ευκαιρίες και θεωρεί ότι η αγορά είναι υπερτιμημένη. Οπως το 1999.

Δεν είναι ο μοναδικός. Αλλοι έχουν μιλήσει πιο ανοικτά για φούσκα της ΑΙ. Σύμφωνα με τον Torsten Slok, επικεφαλής οικονομολόγο της Apollo Global Management, η διαφορά μεταξύ της σημερινής φούσκας της ΑΙ και της φούσκας των τεχνολογικών εταιρειών στις αρχές του 2000 είναι ότι οι 10 κορυφαίες εταιρείες του χρηματιστηριακού δείκτη S&P 500 σήμερα είναι πιο υπερτιμημένες απ’ ό,τι ήταν τότε.

Με άλλα λόγια, οι τιμές των μετοχών των Nvidia, Apple, Alphabet (Google), Microsoft, Amazon, Meta είναι πιο αποκομμένες από τα κέρδη τους σε σχέση με εταιρείες όπως η AOL και η Cisco τη χρυσή περίοδο των dot.com.

Η αγορά τιμολογεί ως βέβαιη την εκπλήρωση των υποσχέσεων της τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) για επανάσταση στην παραγωγικότητα και θεωρεί ότι οι ανωτέρω εταιρείες θα ωφεληθούν τα μέγιστα. Αναμφίβολα, η ΑΙ υπόσχεται πολλά για κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας και της οικονομικής ευημερίας -αφήνουμε στην άκρη τις ανησυχίες για την ασφάλεια και τις χαμένες θέσεις εργασίας.

Ομως, θα ήταν επίσης λάθος να ξεχάσουμε ότι μεταξύ 2000 και 2002, χρηματιστηριακές αξίες κάπου 5 τρισ. δολαρίων εξανεμίστηκαν, δικαιώνοντας την επενδυτική επιλογή του Γουόρεν Μπάφετ που το Barron’s αμφισβητούσε το 1999.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: Euro2day.gr.

Καφέ Βυζάντιον, πλατεία Κολωνακίου

Η έννοια «διανοούμενος» μάλλον καθαγιάστηκε σε αυτά ακριβώς τα τραπέζια, αφού το Βυζάντιον ήταν συνώνυμο με τους πανεπιστημιακούς και πάσης φύσεως θεωρητικούς της εποχής, ειδικά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Αργότερα, ειδικά τη δεκαετία του ’70, στα παρηκμασμένα του τραπέζια βρήκαν καταφύγιο οι μπίτνικς. Για χρόνια, επίσης, η γνωστή ενδυματολόγος Ντένη Βαχλιώτη και ο θεατράνθρωπος Χρήστος Βαχλιώτης έδιναν διαλέξεις για το σινεμά ανάμεσα στους καφέδες. Το Βυζάντιον συνδέθηκε, όμως, και με την παρέα των Ελλήνων μοντερνιστών, με τακτικούς θαμώνες τα μέλη του περιοδικού «Πάλι» και την εμβληματική φυσιογνωμία του Νάνου Βαλαωρίτη.

Θαμώνες: Εκτός από τον Ελύτη και τον Γκάτσο, όλη η ελληνική πρωτοπορία: Δημήτρης Πουλικάκος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Τάσος Φαληρέας, Σπύρος Μεϊμάρης, Μαρία Μήτσορα.

Χαρακτήρας: Εξωστρέφεια, τραπεζάκια έξω, σεμνή πολυτέλεια, ήταν μερικά από τα στοιχεία που τιμούσαν τον αυτοκρατορικό τίτλο του Βυζάντιον, με τα χαρακτηριστικά λευκά τραπεζομάντιλα και τα γκαρσόνια με την απαραίτητη στολή. Έκλεισε τη δεκαετία του ’70, έχοντας ωστόσο μεταλλάξει για πάντα την εικόνα της πλατείας, που έκτοτε συνενώνει αρμονικά τους ντόπιους αστούς με τους εναλλακτικούς ρέκτες της διανόησης.

Πηγή: Τίνα Μανδηλαρά/lifo.gr

Π. ΚΑΡΑΛΗΣ Μ. ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ (Ν Ν)

Από τις πρώτες σπηλαιογραφίες μέχρι τα πιο τολμηρά όνειρα για το μέλλον, ο άνθρωπος υπήρξε πάντοτε πλάσμα που ζούσε όχι μόνο με ό,τι έβλεπε, αλλά και με ό,τι μπορούσε να οραματιστεί. Η φαντασία ήταν και παραμένει ο μυστικός πυρήνας της ύπαρξής του, η αόρατη δύναμη που τροφοδοτεί την τέχνη, την επιστήμη, αλλά και την ίδια την καθημερινότητα.

Η φαντασία είναι εκείνη η σιωπηλή φλόγα που φωτίζει το σκοτάδι του νου. Δεν έχει όρια, ούτε δεσμεύεται από τους νόμους της πραγματικότητας· κινείται ελεύθερη, σαν ποτάμι που αναζητά συνεχώς νέα κοίτη. Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος θα έμενε παγιδευμένος στο στενό πλαίσιο του παρόντος, ανίκανος να ονειρευτεί το μέλλον ή να ξανασκεφτεί το παρελθόν.

Μέσα από τη φαντασία, τα πιο απλά πράγματα μεταμορφώνονται: ένα σύννεφο γίνεται καράβι, μια πέτρα γίνεται πύργος, μια σιωπή γίνεται ποίημα. Εκεί γεννιούνται οι μεγάλες ανακαλύψεις, αλλά και οι μικρές προσωπικές υπερβάσεις που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα. Δεν είναι μόνο προνόμιο των καλλιτεχνών ή των επιστημόνων· είναι δώρο που μοιράζεται σε κάθε άνθρωπο, έστω κι αν εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους.

Η φαντασία δεν είναι φυγή· είναι γέφυρα. Γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει. Ανοίγει δρόμους εκεί όπου όλα φαίνονται αδιέξοδα και μας υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι ποτέ τελειωμένη, αλλά πάντοτε ανοιχτή σε νέα σχήματα.

Ίσως γι’ αυτό η φαντασία είναι και μορφή ελευθερίας. Ελευθερίας εσωτερικής, που δεν την περιορίζουν ούτε οι συνθήκες ούτε οι ανάγκες. Είναι η δύναμη με την οποία ο άνθρωπος αρνείται να αρκεστεί στο δοσμένο και το αυτονόητο, και τολμά να πλάσει ξανά τον κόσμο, αρχίζοντας πάντα από μέσα του.

Κι αν η ζωή είναι πορεία σε δρόμους δύσβατους, η φαντασία είναι το αόρατο μονοπάτι που μας οδηγεί αλλού – εκεί όπου το αδύνατο αποκτά μορφή και το ανείπωτο βρίσκει φωνή!

Ιντεραμέρικαν το πάλαι ποτέ: διακρίνονται Δημάκης, Καλτσάς, Πάτρας, Μπερτσιάς, Μπίρταχας, Κυριτσάκης, Τζούμας.

Δίδυμες εκκλησιές στην βόρεια Πάρνηθα.