ΟΡΕΙΝΟΣ

Μόνο όταν κανείς έχει πονέσει πολύ, μπορεί να νοιώσει τι δώρο μέγιστο είναι το να μην πονάς. Όταν σου λείψει κάτι, αισθάνεσαι τότε την αξία του. Όταν έχεις λίγα, ευχαριστείς που δεν έχεις πιο λίγα. Στην επάρκεια λησμονείς την ολιγάρκεια. Αποκτάς αυτάρκεια…… Ζω τα ξημερώματα, το ηλιοβασίλεμα, το μεσημέρι και τα μεσάνυκτα διαφορετικά …

Μοναχού Μωυσέως του αγιορείτη.

Ή πρέπει να σιωπήσεις, ή να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή.

Ψιλόβροχο μα χαμηλή νέφωση

Λέξη με την λέξη μια φράση σχηματίζεται

φράση με την φράση μια ιστορία δημιουργείται

αράδα αράδα μια σελίδα γεμίζει

σελίδα σελίδα το βιβλίο προχωρά .

Β Π

Ενάντια σε ένα σίγουρα χειμώνα

τα σοφά δέντρα

επιμένουν να κοιμούνται στο κρύο.

Τίτλος: «Ο γιος του Νίτσε» Συγγραφέας : Γιώργος Πύργαρης

”… Όταν ο Καρκαβίτσας έμεινε μερικές ημέρες στη Σκιάθο μαζί με τον Παπαδιαμάντη, εκείνος δεν τον πήγαινε να του γνωρίσει τις τάχα σημαντικές προσωπικότητες ή τα εξεζητημένα μέρη του νησιού του, αλλά του γνώριζε τους πιο απλούς ανθρώπους, έναν βοσκό, έναν φούρναρη, μια πλύστρα, έναν φτωχό μοναχό ή ιερέα, με ένα δέος και σεβασμό σαν αυτοί να ήταν τα πραγματικά θαύματα του νησιού του. Και πράγματι ήταν! Αυτή την ανυπόφορη ομορφιά βίωνε σε όλη του τη ζωή ο Παπαδιαμάντης. Έκθαμβος από τις καταπληκτικές μορφές τριγύρω του, δεν τους έκρινε σύμφωνα με τη κοινωνική τους θέση, το επίπεδο του μυαλού ή του πουγκιού τους, αλλά με τη γαλήνη, τη χάρη και τη στωικότητα σύμφωνα με την οποία αντιμετώπιζαν τον κόσμο. Ο άνθρωπος είχε τεράστια οντολογική αξία, όποιος κι αν ήταν και δεν ήθελε κανέναν γαλλικό διαφωτισμό ο Παπαδιαμάντης να του το υποδείξει αυτό. Ερχόταν αυτούσιο μέσα από τον θησαυρό του παρελθόντος…”
(Απόσπασμα από το βιβλίο)

από dimartblog

—του Νικόλα Ζώη—

Είχε διατελέσει διευθυντής των αρχαιοτήτων και των μουσείων της Παλμύρας από το 1963 έως το 2003 – σχεδόν μια ζωή. Τόση ήταν η αγάπη του για το παρελθόν της αρχαίας πόλης της Συρίας, που συνέχισε να πραγματοποιεί έρευνες στην περιοχή μέχρι και δώδεκα χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή του. Το μόνο που θα ανέκοπτε το πάθος του Σύρου αρχαιολόγου Χαλέντ αλ Ασαάντ ήταν ο αποτρόπαιός θάνατός του. Τον Ιούλιο του 2015, λίγους μήνες αφότου οι τζιχαντιστές του ISIS είχαν καταλάβει την Παλμύρα, τον αιχμαλώτισαν και τον ανέκριναν για να τους αποκαλύψει πού βρίσκονταν κρυμμένοι οι πολύτιμοι θησαυροί της. Ο 83χρονος αλ Ασαάντ αρνήθηκε να μιλήσει, οι τζιχαντιστές τον αποκεφάλισαν δημοσίως στις 18 Αυγούστου και, σύμφωνα με μαρτυρίες, κρέμασαν το πτώμα του σε ένα στύλο μαζί με την επιγραφή «διευθυντής ειδωλολατρίας».

Την περασμένη Κυριακή, οι συριακές Αρχές ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν πιθανότατα τη σορό του. Ηταν μία από τις τρεις που, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Συρίας SANA, ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Καχλούλ, ανατολικά της Παλμύρας. Σύντομα θα πραγματοποιηθούν τεστ DNA για να επιβεβαιωθούν οι ταυτότητες των νεκρών, μέχρι τότε όμως η ιστορία του Σύρου αρχαιολόγου και η συμβολή του στην ανάδειξη της Παλμύρας ως Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα.