Όταν καταλάβεις ότι η ζωή σου είναι το αποτέλεσμα του τρόπου σκέψης σου…

… τότε θα μπορέσεις να σκέφτεσαι όπως θέλεις να ζεις.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό οι άνθρωποι;

Γιατί απλά άλλα μάθαμε από τους γονείς παππούδες μας. Δεν φταίνε αυτοί βέβαια… και αυτοί αυτά ξέρανε.

Να θυμηθούμε μερικά από αυτά:
🕳 Η ζωή είναι δύσκολη
🕳 Η φτώχεια θέλει καλοπέραση
🕳 Όποιος βιάζεται σκοντάφτει
🕳 Όποιος ζητάει τα πολλά χάνει και τα λίγα
🕳 Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

Όλοι τα έχουμε ακούσει, όλοι τα έχουμε πει.

Και είναι πολλά ακόμα.

Φαίνονται άκακα αλλά στην ουσία είναι προγράμματα που δουλεύουν στο υποσυνείδητό μας.

Έχω 40 χρόνια εμπειρία σε σεμινάρια αυτοβελτίωσης όπου βοηθάω ανθρώπους να ξεκλειδώσουν το δυναμικό του ΝΟΥ τους και να αποβάλλουν παλιά προγράμματα που δεν τους φέρνουν τα αποτελέσματα που θέλουν.

Με αυτήν την εμπειρία έγραψα και το βιβλίο μου ¨ Το μέλλον ήρθε πιο νωρίς ¨

Και στο δίνω ΔΩΡΕΑΝ. Απλά εσύ κάλυψε τα έξοδα αποστολής.

Πάτα το link από κάτω και πάρε το βιβλίο σου!

https://www.tomellonpionoris.gr/

«Ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από την αρχική του ένωση με τη φύση που χαρακτηρίζει τη ζωώδη ύπαρξη. Έχοντας ταυτόχρονα λογικό και φαντασία, αντιλαμβάνεται τη μοναξιά και τη μόνωσή του, την αδυναμία και την άγνοιά του, το συμπτωματικό της γέννησης και του θανάτου. Αυτήν την κατάσταση ύπαρξης δε θα μπορούσε να την ανεχθεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο αν δεν εύρισκε νέους δεσμούς με τους συνανθρώπους του για να αντικαταστήσει τους παλιούς που ρυθμίζονταν από τα ένστικτα.» («Η υγιής κοινωνία» Έριχ Φρομ).

Δόκιμος ψάλτης ακούει τις συμβουλές του Παπαθανάση!

Από το περιοδικό “Φιλοσοφική Λίθος“, Εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Δημιουργική Φαντασία είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο συγκεκριμένο υλικό κόσμο και τον αφηρημένο νοητικό. Δουλεύει με εικόνες και σύμβολα, που είναι ενδιάμεσα μεταξύ των φυσικών αντικειμένων και του Κόσμου των Ιδεών.

Η Φαντασία ανήκει στο ανώτερο επίπεδο του Κόσμου της Ψυχής. Είναι πολύ σημαντική για το μαθητή και κλειδί για την αληθινή ανανέωση, την ανάπτυξη της εσωτερικής ζωής και εν τέλει για την ίδια την πνευματική εξέλιξη.

Έχει διπλή φύση, γιατί από τη μια πλευρά «ενσαρκώνει» τις αφηρημένες ιδέες ενώ από την άλλη «κάνει πιο λεπτά και αφηρημένα» τα υλικά αντικείμενα και τα μεταμορφώνει σε εικόνες και σύμβολα. Γι’ αυτό είναι το πιο κατάλληλο όργανο για μεταμόρφωση και ανανέωση.

Ένας Βασιλιάς βγήκε να δει τον κήπο του και βρήκε πως πεθαίνουν και μαραίνονται τα δένδρα, τα δενδρύλλια και τα λουλούδια. Η βελανιδιά είπε πως πεθαίνει γιατί δε μπορεί να γίνει τόσο ψηλή όσο το πεύκο. 

Απευθυνόμενος στο πεύκο ο Βασιλιάς άκουσε πως ξεραίνεται, γιατί δε μπορεί να κάνει τσαμπιά όπως το αμπελόκλημα. 

Το αμπελόκλημα πέθαινε, γιατί δε μπορούσε να ανθίσει όπως το τριαντάφυλλο.

Βρήκε μόνο τις ντάλιες να είναι φρέσκες και να εκπέμπουν άρωμα και ομορφιά. Στο ερώτημά του ο Βασιλιάς πήρε την επόμενη απάντηση:

– Θεωρώ αυτονόητο, ότι με φύτεψες επειδή ήθελες ο κήπος σου να έχει ντάλιες. Εάν ήθελες σ’ αυτό το μέρος να έχεις βελανιδιά ή αμπελόκλημα ή τριαντάφυλλο, τότε θα φύτευες εκείνους κι όχι εμένα. Γι’ αυτό σκέφτηκα, πως αφού δε μπορώ να είμαι κάποιος άλλος δε ζήλεψα κανέναν. Και αποφάσισα να είμαι αυτό που είμαι.

Φίλε μου, είσαι σ’ αυτόν τον κόσμο, επειδή ακριβώς εσένα με τις αρετές σου και τα ελαττώματα σου ήθελε το Σύμπαν. Μη ζηλεύεις κανένα.

Πηγή: https://philosophyreturns.gr/

“Φοβόταν άραγε το θάνατό του; Στα όψιμα χρόνια του εκφραζόταν γι’ αυτόν με μεγάλη ηρεμία. Από που την αντλούσε; Αν ο φόβος του θανάτου υπάρχει παντού, αν μας στοιχειώνει σ’ ολόκληρη τη ζωή μας, αν ο θάνατος είναι τόσο τρομακτικός, ώστε τόσο πολυάριθμες θρησκείες ξεπήδησαν για να τον αναχαιτίσουν, πώς κατόρθωσε ο απομονωμένος και ορθολογιστής Σοπενάουερ να καθησυχάσει τον δικό του τρόμο;”

Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι ίσως ο σημαντικότερος ψυχοθεραπευτής-ψυχίατρος εν ζωή, ο οποίος, παρά τη μακροχρόνια αφοσίωση του στο επάγγελμα, έχει καταφέρει να γράψει πολλά μυθιστορήματα.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια ακόμα θεραπευτική περιπέτεια του Γιάλομ μετά το “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”, που, όμως αυτή τη φορά, δεν εκτυλίσσεται στο κλειστό σύστημα της ατομικής ψυχοθεραπείας, αλλά ουσιαστικά βάζει τον αναγνώστη να παρακολουθήσει το μικρόκοσμο της ομαδικής ψυχοθεραπείας, “παντρεύοντάς” τον με τη φιλοσοφία και το σχολαστικισμό.

Περιγράφοντας τους κεντρικούς του χαρακτήρες, ο Γιάλομ προσπαθεί να κατανοήσει τη διαμόρφωση του ψυχισμού του Άρθουρ Σοπενάουερ, του πιο απαισιόδοξου φιλοσόφου και οριακά μισάνθρωπου, κάνοντάς μας να τον δούμε με τρυφερότητα.

Ο Φίλιπ Σλέιτ, κεντρικός χαρακτήρας της αφήγησης, είναι ένας άνθρωπος με βασανιστικές σεξουαλικές εμμονές, που επιλέγει συνειδητά την ασκητική απομόνωση και την παγερή αδιαφορία για τον ανθρώπινο κόσμο, (γνήσιος συνεχιστής του Σοπενάουερ), ο οποίος έχει πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί να θεραπευτεί, ασπαζόμενος την κοσμοθεωρία του μεγάλου φιλοσόφου και διαμορφώνοντας τη ζωή του, βαδίζοντας στο μοναχικό δρόμο που εκείνος χάραξε.

Στο βιβλίο αυτό ο Γιάλομ δημιουργεί ένα εξαιρετικά πρωτότυπο είδος μυθοπλασίας, που συνδυάζει φιλοσοφικές ιδέες, ψυχιατρική και λογοτεχνία, παρακολουθώντας τόσο τους ασθενείς του στην ομαδική ψυχοθεραπεία, όσο και την βαθιά τραυματισμένη περίπτωση του πιο καταθλιπτικού φιλοσόφου που λέγεται Σοπενάουερ.