Το Κανάλι του Σουέζ εγκαινιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1869, ενώνοντας τη Μεσόγειο με την Ερυθρά Θάλασσα. Ανεπισήμως, το πρώτο πλοίο είχε διέλθει περίπου δύο χρόνια νωρίτερα, στις 17 Φεβρουαρίου του 1867.

Οι εργασίες για τη διάνοιξη του καναλιού είχαν αρχίσει στις 25 Απριλίου του 1859. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση ανέθεσε το έργο σε γαλλική εταιρία, επικεφαλής της οποίας ήταν ο μηχανικός και διπλωμάτης Φερντινάν Ντε Λεσέπς. Για την αποπεράτωσή του εργάστηκαν 1,5 εκατομμύριο Αιγύπτιοι, 125.000 εκ των οποίων έχασαν τη ζωή τους, κυρίως εξαιτίας της χολέρας. Η ολοκλήρωση του καναλιού, μήκους 163 χιλιομέτρων άλλαξε ριζικά το εμπόριο και τις μετακινήσεις, καθώς για να φτάσει κανείς από την Ευρώπη στην Ασία ακτοπλοϊκώς δεν χρειαζόταν πλέον να κάνει το γύρω της Αφρικής.null

Στις 26 Ιουλίου του 1956 ο αιγύπτιος πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ προχώρησε στην εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ. Μία απόφαση που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και οδήγησε στον αποκαλούμενο Πόλεμο του Σουέζ, με τη συμμετοχή της Βρετανίας, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, το κανάλι παρέμεινε κλειστό για αρκετούς μήνες, ενώ ο ΟΗΕ αποδέχθηκε την αιγυπτιακή κυριαρχία. Μετά τον «πόλεμο των έξι ημερών» το 1967, το κανάλι έκλεισε και πάλι, έως τις 5 Ιουνίου του 1975.

Σήμερα, περίπου 15.000 πλοία διαπλέουν κάθε χρόνο το κανάλι του Σουέζ.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Εργασίες για απεγκλωβισμό κατοίκων του οροπεδίου Τσιγκουρατίου

“Κόφτο, Ανθρωπάκο. Είσαι και θα είσαι ο αιώνια μετανάστης. Τυχαία βρέθηκες σ΄ αυτό τον κόσμο και σιωπηλά θα τον αφήσεις. Κραυγάζεις επειδή φοβάσαι θανάσιμα. Αισθάνεσαι το σώμα σου να παγώνει και φωνάζεις την αστυνομία σου. Αλλά ούτε και η αστυνομία έχει την εξουσία πάνω στην αλήθεια. Κι ο αστυνομικός σου έρχεται σε μένα γεμάτος ανησυχία για τη γυναίκα του ή για το άρρωστο παιδί του. Όταν φορά τη στολή του κρύβει τον άνθρωπο. Μα δεν μπορεί να κρυφτεί από μένα. Τον έχω δει γυμνό κι αυτόν.”

Το εμβληματικό αυτό έργο του Βίλχελμ Ράιχ, που δικαιολογημένα τον έχει καταξιώσει στους απανταχού φοιτητικούς κύκλους, είναι ένα κατ’ εξοχήν ανθρωπιστικό και όχι επιστημονικό βιβλίο, που γράφτηκε το 1946, χωρίς πρόθεση να δημοσιευτεί.

Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα παρατηρήσεων που έκανε επί δεκαετίες ο Ράιχ, ανησυχώντας τρομακτικά για τον τρόπο που ο Ανθρωπάκος μεταχειρίζεται τον εαυτό του.

Ο Ανθρωπάκος δεν είναι άλλος από τον “κοινό άνθρωπο” που επαναστατεί επειδή κουράστηκε να υποφέρει, που δοξάζει τους εχθρούς του και σκοτώνει τους φίλους του, που ανεβαίνει στην εξουσία και κάνει κατάχρηση της εξουσίας που προσωρινά του δόθηκε, κάνοντας όλο και περισσότερους ανθρώπους να υποφέρουν και ξεχνώντας πόσο “ανθρωπάκος” είναι κατά βάθος.

Πηγή: Κοραλία Ξεπαπαδέα/ neolaia.gr