ΟΡΕΙΝΟΣ

Φλόκας, Φωκίωνος Νέγρη

Οι τοίχοι του Φλόκα είναι ακόμα ποτισμένοι από ιδέες, πνευματικές αντιπαραθέσεις και μουσικές που παίζονταν στο ομώνυμο πατάρι. Η Φωκίωνος Νέγρη ήταν το αντιπροσωπευτικό δείγμα της «αμαρτωλής» διανόησης που πάσχιζε να αποκηρύξει τον καθωσπρεπισμό, αλλά δεν απαρνιόταν την αστική καταγωγή της. Εδώ έγραφε τα ημερολόγιά του ο Ζαν Ζενέ και κρατούσε σημειώσεις ο Τάσος Λιγνάδης. Αρκεί να ξεφυλλίσει κανείς μερικές σελίδες από το Παλίμψηστο, την αυτοβιογραφία του Γκορ Βιντάλ, για να δει τον Φλόκα να στολίζει τις περισσότερες από τις αναφορές του. Στο πατάρι του μαζεύονταν οι «ροκάδες» και οι μουσικοί της εποχής, εδώ συναντιόταν καθημερινά ο Βαγγέλης Παπαθανασίου με τους φίλους του, ενώ τις σκάλες του ανεβοκατέβαιναν τα μέλη των Φόρμιξ.

Θαμώνες: Το διάσημο προφιτερόλ του γεύτηκαν από τον Ανδρέα Μπάρκουλη και την Αλίκη Βουγιουκλάκη μέχρι τον Κώστα Καζάκο και την Τζένη Καρέζη. Ο Εγγονόπουλος περνούσε από εδώ καθημερινά και ο Νίκος Τσιφόρος καθόταν στα τραπεζάκια του, σημειώνοντας όσα έβλεπε. Στα πρώτα χρόνια της καθόδου του στην Αθήνα την περαντζάδα από τα έξω τραπεζάκια χαίρονταν ο Γιώργος Χειμωνάς με τη Λούλα Αναγνωστάκη.

Χαρακτήρας: Από την είσοδο του πιο ονομαστού και δοξασμένου πεζόδρομου της Αθήνας, ο Φλόκας –υπάρχει ακόμα ως Φλοκαφέ– έδινε το στίγμα της μοντέρνας πολυτέλειας και της ποιητικής μοναξιάς. Ως καφέ υπήρξε συνώνυμο με το μοντέρνο lifestyle της δεκαετίας του ’60. Αν τα υπόλοιπα καφέ της Αθήνας φιλοξενούσαν κατεξοχήν φιλήσυχους θαμώνες, ο Φλόκας δεν μπορούσε παρά να αποτελέσει το μεταίχμιο ανάμεσα στους αλανιάρηδες των πρώτων απογευματινών ωρών και στους νυχτόβιους που συναπάρτιζαν τις φυλές της Φωκίωνος. Λένε πως το «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης» ξεπήδησε από εδώ.

Πηγή: Τίνα Μανδηλαρά/lifo.gr

Λίμνη Ματζόρε – Η γαλήνη του Βορρά

Ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελβετία απλώνεται η Λίμνη Ματζόρε, μια έκταση νερού που μοιάζει με καθρέφτη του ουρανού. Στις όχθες της, μικρές πόλεις όπως το Στρέζα, η Βερμπάνια και το Λοκάρνο συνδυάζουν αλπική ηρεμία και μεσογειακή ζεστασιά.

Με το καραβάκι, ο ταξιδιώτης ανακαλύπτει τα νησιά Μπορομέε, στολίδια του νερού. Η Isola Bella, με το μπαρόκ παλάτι και τους κήπους της, μοιάζει να ξεπήδησε από όνειρο, ενώ η Isola dei Pescatori κρατά ακόμη, τρόπος του λέγειν, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, με στενά σοκάκια και ψαροταβέρνες που σερβίρουν φρέσκο ψάρι της λίμνης όχι βέβαια όπως παλιά…μάλλον έχουν χαθεί οι ψαράδες ..

Τοπίο και γεύση ενώνονται αρμονικά με πρώτο πιάτο χειροποίητα ζυμαρικά με τρούφα και δεύτερο πιάτο, μοσχαρίσιο μάγουλο με πουρέ πατάτες και λαχανικά, συνοδευμένο από ένα λευκό κρασί pino της περιοχής, γίνεται εμπειρία εξίσου αξέχαστη με μια βόλτα στο ηλιοβασίλεμα.

Οι άνθρωποι μιλούσαν σιγανά στα διπλανά τραπέζια. Από το παράθυρο έβλεπα το νερό να σκουραίνει.

Κι όταν ο ήλιος χάνεται πίσω από τις κορυφές των Άλπεων, τα νερά βάφονται πορφυρά. Είναι η στιγμή που η Λίμνη Ματζόρε αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο: μια αγκαλιά γαλήνης, που μένει στον ταξιδιώτη σαν μυστικό, ακόμη κι όταν έχει φύγει.

Υπαγόρευση από Έρνεστ Χέμινγουεϊ….

Εδώ ανάρρωσε μετά τον τραυματισμό του στο πρώτο μεγάλο πόλεμο.

Είχα την τύχη σήμερα η οπτασία του να μου φανερωθεί και να μου υπαγορεύσει το πιο πάνω κείμενο, τον ευχαριστώ..

Ορεινός

Το καλοκαίρι του 1918, ο δεκαοκτάχρονος Έρνεστ Χέμινγουεϊ βρέθηκε στην Ιταλία όχι για να γνωρίσει τη χώρα, αλλά για να υπηρετήσει ως εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου στον Ερυθρό Σταυρό. Ο τραυματισμός του κοντά στον ποταμό Πιάβε τον οδήγησε στο νοσοκομείο του Μιλάνου, κι εκεί, στα μακρά διαστήματα ανάρρωσης, άρχισε να γνωρίζει μιαν άλλη Ιταλία: όχι του πολέμου, αλλά των τοπίων, των πόλεων και των λιμνών της βόρειας χώρας.

Ανάμεσα σε αυτούς τους τόπους, η Λίμνη Ματζόρε θα χαρασσόταν ανεξίτηλα στη μνήμη του. Το υδάτινο αυτό σύνορο, με τα νερά να απλώνονται ήσυχα κάτω από τις κορυφές των Άλπεων, έγινε γι’ αυτόν κάτι παραπάνω από προορισμός∙ έγινε εικόνα ελευθερίας.

Στο «Αποχαιρετισμός στα όπλα» (1929), ο Χέμινγουεϊ μετουσιώνει την εμπειρία σε λογοτεχνία. Ο Φρέντερικ Χένρι και η Κάθριν Μπάρκλεϊ, οι ήρωές του, δραπετεύουν νύχτα με μια βάρκα στη Ματζόρε, αναζητώντας σωτηρία στην απέναντι ελβετική όχθη. Η λίμνη, μέσα στο σκοτάδι, γίνεται όριο και πέρασμα· από τον πόλεμο στη γαλήνη, από την απελπισία στην ελπίδα.

Η γραφή του είναι κοφτή, λιτή, μα η εικόνα έντονη: το νερό που χτυπούν τα κουπιά, ο άνεμος που φουσκώνει τη λίμνη, η κούραση και η αγωνία της φυγής. Δεν χρειάζονται περιγραφές μεγάλες. Η ίδια η λίμνη, με την απεραντοσύνη της, φέρει το βάρος του νοήματος.

Έτσι, η Ματζόρε δεν μένει μόνο γεωγραφικός τόπος, αλλά γίνεται σύμβολο. Για τον Χέμινγουεϊ, και για τους αναγνώστες του, είναι το υδάτινο όριο όπου ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να ελπίζει, ακόμη και μέσα στην πιο βίαιη καταστροφή.

Κι έτσι, όποιος ταξιδεύει σήμερα στη λίμνη και αντικρίζει τα νερά της να καθρεφτίζουν τις Άλπεις, ίσως να νιώσει – πέρα από την ομορφιά – εκείνη την αδιόρατη αίσθηση διαφυγής που ο νεαρός Αμερικανός έγραψε κάποτε με τόσο λίγες, μα τόσο δυνατές λέξεις.

Milano

Σεΐχης Γιαμανί

Υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας από το 1962 ως το 1986 και πρωταγωνιστής την εποχή της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης, τη δεκαετία του 1970.

*

Haruki Murakami συγγραφέας .