Δόκιμος ψάλτης ακούει τις συμβουλές του Παπαθανάση!

Από το περιοδικό “Φιλοσοφική Λίθος“, Εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Δημιουργική Φαντασία είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο συγκεκριμένο υλικό κόσμο και τον αφηρημένο νοητικό. Δουλεύει με εικόνες και σύμβολα, που είναι ενδιάμεσα μεταξύ των φυσικών αντικειμένων και του Κόσμου των Ιδεών.

Η Φαντασία ανήκει στο ανώτερο επίπεδο του Κόσμου της Ψυχής. Είναι πολύ σημαντική για το μαθητή και κλειδί για την αληθινή ανανέωση, την ανάπτυξη της εσωτερικής ζωής και εν τέλει για την ίδια την πνευματική εξέλιξη.

Έχει διπλή φύση, γιατί από τη μια πλευρά «ενσαρκώνει» τις αφηρημένες ιδέες ενώ από την άλλη «κάνει πιο λεπτά και αφηρημένα» τα υλικά αντικείμενα και τα μεταμορφώνει σε εικόνες και σύμβολα. Γι’ αυτό είναι το πιο κατάλληλο όργανο για μεταμόρφωση και ανανέωση.

Ένας Βασιλιάς βγήκε να δει τον κήπο του και βρήκε πως πεθαίνουν και μαραίνονται τα δένδρα, τα δενδρύλλια και τα λουλούδια. Η βελανιδιά είπε πως πεθαίνει γιατί δε μπορεί να γίνει τόσο ψηλή όσο το πεύκο. 

Απευθυνόμενος στο πεύκο ο Βασιλιάς άκουσε πως ξεραίνεται, γιατί δε μπορεί να κάνει τσαμπιά όπως το αμπελόκλημα. 

Το αμπελόκλημα πέθαινε, γιατί δε μπορούσε να ανθίσει όπως το τριαντάφυλλο.

Βρήκε μόνο τις ντάλιες να είναι φρέσκες και να εκπέμπουν άρωμα και ομορφιά. Στο ερώτημά του ο Βασιλιάς πήρε την επόμενη απάντηση:

– Θεωρώ αυτονόητο, ότι με φύτεψες επειδή ήθελες ο κήπος σου να έχει ντάλιες. Εάν ήθελες σ’ αυτό το μέρος να έχεις βελανιδιά ή αμπελόκλημα ή τριαντάφυλλο, τότε θα φύτευες εκείνους κι όχι εμένα. Γι’ αυτό σκέφτηκα, πως αφού δε μπορώ να είμαι κάποιος άλλος δε ζήλεψα κανέναν. Και αποφάσισα να είμαι αυτό που είμαι.

Φίλε μου, είσαι σ’ αυτόν τον κόσμο, επειδή ακριβώς εσένα με τις αρετές σου και τα ελαττώματα σου ήθελε το Σύμπαν. Μη ζηλεύεις κανένα.

Πηγή: https://philosophyreturns.gr/

“Φοβόταν άραγε το θάνατό του; Στα όψιμα χρόνια του εκφραζόταν γι’ αυτόν με μεγάλη ηρεμία. Από που την αντλούσε; Αν ο φόβος του θανάτου υπάρχει παντού, αν μας στοιχειώνει σ’ ολόκληρη τη ζωή μας, αν ο θάνατος είναι τόσο τρομακτικός, ώστε τόσο πολυάριθμες θρησκείες ξεπήδησαν για να τον αναχαιτίσουν, πώς κατόρθωσε ο απομονωμένος και ορθολογιστής Σοπενάουερ να καθησυχάσει τον δικό του τρόμο;”

Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι ίσως ο σημαντικότερος ψυχοθεραπευτής-ψυχίατρος εν ζωή, ο οποίος, παρά τη μακροχρόνια αφοσίωση του στο επάγγελμα, έχει καταφέρει να γράψει πολλά μυθιστορήματα.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια ακόμα θεραπευτική περιπέτεια του Γιάλομ μετά το “Όταν έκλαψε ο Νίτσε”, που, όμως αυτή τη φορά, δεν εκτυλίσσεται στο κλειστό σύστημα της ατομικής ψυχοθεραπείας, αλλά ουσιαστικά βάζει τον αναγνώστη να παρακολουθήσει το μικρόκοσμο της ομαδικής ψυχοθεραπείας, “παντρεύοντάς” τον με τη φιλοσοφία και το σχολαστικισμό.

Περιγράφοντας τους κεντρικούς του χαρακτήρες, ο Γιάλομ προσπαθεί να κατανοήσει τη διαμόρφωση του ψυχισμού του Άρθουρ Σοπενάουερ, του πιο απαισιόδοξου φιλοσόφου και οριακά μισάνθρωπου, κάνοντάς μας να τον δούμε με τρυφερότητα.

Ο Φίλιπ Σλέιτ, κεντρικός χαρακτήρας της αφήγησης, είναι ένας άνθρωπος με βασανιστικές σεξουαλικές εμμονές, που επιλέγει συνειδητά την ασκητική απομόνωση και την παγερή αδιαφορία για τον ανθρώπινο κόσμο, (γνήσιος συνεχιστής του Σοπενάουερ), ο οποίος έχει πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί να θεραπευτεί, ασπαζόμενος την κοσμοθεωρία του μεγάλου φιλοσόφου και διαμορφώνοντας τη ζωή του, βαδίζοντας στο μοναχικό δρόμο που εκείνος χάραξε.

Στο βιβλίο αυτό ο Γιάλομ δημιουργεί ένα εξαιρετικά πρωτότυπο είδος μυθοπλασίας, που συνδυάζει φιλοσοφικές ιδέες, ψυχιατρική και λογοτεχνία, παρακολουθώντας τόσο τους ασθενείς του στην ομαδική ψυχοθεραπεία, όσο και την βαθιά τραυματισμένη περίπτωση του πιο καταθλιπτικού φιλοσόφου που λέγεται Σοπενάουερ.