Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χρήστος Λαδάς

Μεσούντος του Εμφυλίου Πολέμου, ο 22χρονος κομουνιστής Ευστράτιος Μουτσογιάννης δολοφονεί, την Πρωτομαγιά του 1948, τον υπουργό Δικαιοσύνης Χρήστο Λαδά, έξω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Καρύκη (Καρύτση), στο κέντρο της Αθήνας.

Η δράση του Χρήστου Λαδά

Ο 57χρονος Χρήστος Λαδάς ήταν δικηγόρος κι εκλεγόταν βουλευτής επί σειρά ετών με τη σημαία του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Πάγκαλου είχε υπερασπιστεί στα δικαστήρια κομουνιστές, που κατηγορούνταν για εσχάτη προδοσία εξαιτίας της θέσης του ΚΚΕ για αυτονόμηση της Μακεδονίας.

Προπολεμικά είχε διατελέσει υφυπουργός Συγκοινωνίας (1930-1932), σε μία από τις κυβερνήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1947 ορκίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση συνεργασίας «Λαϊκών» και «Φιλελευθέρων» με πρωθυπουργό τον βετεράνο φιλελεύθερο πολιτικό Θεμιστοκλή Σοφούλη. Στόχος αυτού του κυβερνητικού σχήματος, που είχε τις ευλογίες των Αμερικανών, ήταν η εφαρμογή του Δόγματος Τρούμαν και η συντριβή της κομμουνιστικής ανταρσίας.

Ο Λαδάς κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης υπήρξε απηνής διώκτης των κομουνιστών. Εισηγήθηκε τον νόμο 509/47 «Περὶ μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών»», που έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα εκατοντάδες κομουνιστές, ενώ ο ίδιος είχε βάλει την υπογραφή του για την εκτέλεση σημαντικού αριθμού κομουνιστών. Έτσι, ο αιγινήτης πολιτικός είχε μπει στο στόχαστρο του ΚΚΕ.

Η δολοφονία του Χρήστου Λαδά

Η κηδεία του Χρήστου ΛαδάΤο πρωί του Μεγάλο Σαββάτου, ημέρα της Πρωτομαγιάς, ο Χρήστος Λαδάς εξήλθε της οικίας του και μετέβη τον παρακείμενο ναό του Αγίου Γεωργίου Καρύκη (Καρύτση), όπου τελούνταν η λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης, για να ανάψει ένα κερί. Μόλις εκτέλεσε το θρησκευτικό του καθήκον βγήκε από την εκκλησία και κατευθύνθηκε στο υπηρεσιακό του αυτοκίνητό του, μία μαύρη αμερικανική λιμουζίνα μάρκας «Μπιούικ» για να μεταβεί στο υπουργείο.

Καθ’ ην στιγμήν το υπουργικό αυτοκίνητο διήρχετο με χαμηλή ταχύτητα μπροστά από την είσοδο του φιλολογικού συνδέσμου «Παρνασσός», ένας νεαρός έτρεξε πίσω του και πέταξε μία χειροβομβίδα, η οποία, αφού τρύπησε το τζάμι, έπεσε στην πίσω θέση, όπου καθόταν ο Λαδάς. Η έκρηξη ήταν τρομακτική και προκάλεσε τον βαρύ τραυματισμό του υπουργού, ο οποίος εξέπνευσε το βράδυ της ίδιας ημέρας στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού.

Ο δράστης, φορώντας στολή σμηνίτη της Πολεμικής Αεροπορίας για κάλυψη, προσπάθησε να χαθεί στα γύρω στενοσόκακα της περιοχής, αλλά έγινε αντιληπτός από πολίτες και από προσδραμόντες αστυνομικούς, οι οποίοι τον καταδίωξαν, τον πυροβόλησαν και τον τραυμάτισαν στον θώρακα.

Στην προσπάθειά του να διαφύγει έριξε μία χειροβομβίδα κατά των διωκτών του, με αποτέλεσμα ένας αστυφύλακας να σκοτωθεί, δύο να τραυματισθούν, καθώς κι ένας διαβάτης. Τελικά, ο Μουτσογιάννης συνελήφθη από ένα στρατιώτη, αφού προηγουμένως είχε ρίξει εναντίον του μία ακόμη χειροβομβίδα, η οποία δεν εξερράγη.

Ο δράστης διακομίσθηκε και αυτός στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού για νοσηλεία. Εκεί, ένας αστυνομικός, μεταμφιεσμένος σε γιατρό, κέρδισε την εμπιστοσύνη του και ο Μουτσογιάννης, αφού του αποκάλυψε την ταυτότητά του, παραδέχθηκε ότι ήταν μέλος της διαβόητης ΟΠΛΑ και ενεργούσε κατ’ εντολήν του ΚΚΕ.

Τα επακόλουθα της δολοφονίας του Χρήστου Λαδά

Η δολοφονία του Χρήστου Λαδά προκάλεσε την άμεση και σκληρή αντίδραση της κυβέρνησης Σοφούλη. Την ίδια ημέρα επεβλήθη στρατιωτικός νόμος στην Αθήνα και την Τρίτη του Πάσχα (4 Μαΐου), τουλάχιστον 150 κομουνιστές, καταδικασμένοι, σε θάνατο, εκτελέστηκαν ανά τη χώρα.

Στις 17 Ιουνίου 1948 άρχισε η δίκη του Ευστράτιου Μουτσογιάννη και επτά συνεργών του στο Στρατοδικείο Αθηνών. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 21 Ιουνίου, εκδόθηκε η απόφαση, σύμφωνα με την οποία ο Μουτσογιάννης και ο Διονύσιος Καμπανίδης καταδικάστηκαν σε ισόβιο κάθειρξη, επειδή επέδειξαν μεταμέλεια και βοήθησαν τις αρχές στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Οι υπόλοιποι έξι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στις 25 Ιουνίου στο Γουδή.

Ο Μουτσογιάννης παρέμεινε στη φυλακή έως το 1964, οπότε αποφυλακίστηκε με τα μέτρα επιεικείας της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου. Μέχρι το 2007 ζούσε, οπότε σε μία συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» εξιστόρησε την προσωπική του περιπέτεια.

Σχετικά

Στη μνήμη του δολοφονηθέντος πολιτικού, ένας δρόμος στο κέντρο της Αθήνας, όπου βρισκόταν η οικία του, φέρει το όνομά του («οδός Χρήστου Λαδά»).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1241

© SanSimera.gr

Λίγα λόγια από τον Sir Anthony Hopkins που αξίζει να διαβάζουμε όλοι!

• Άσε μακριά τους ανθρώπους που δεν είναι προετοιμασμένοι να σε αγαπήσουν.
  Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και θα είναι και το πιο σημαντικό πράγμα.
  -Σταμάτα να κάνεις σκληρές συζητήσεις με ανθρώπους που δεν θέλουν αλλαγή.
  -Σταμάτησε να εμφανίζεσαι σε ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την παρουσία σου.
  Ξέρω ότι το ένστικτό σου είναι να κάνεις τα πάντα για να κερδίσεις την εκτίμηση των γύρω σου, αλλά είναι μια ώθηση που σου κλέβει τον χρόνο, την ενέργεια, την ψυχική και σωματική υγεία.
  -Όταν αρχίζεις να παλεύεις για μια ζωή με χαρά, ενδιαφέρον και δέσμευση, δεν θα είναι όλοι έτοιμοι να σε ακολουθήσουν σε αυτό το μέρος.
  Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξεις αυτό που είσαι, σημαίνει ότι πρέπει να αφήσεις τους ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να σε συνοδεύσουν.
  -Εάν προσβληθείς ,ξεχαστείς ή αγνοηθείς από τους ανθρώπους στους οποίους έχεις δώσει τον χρόνο σου, δεν κάνεις χάρη στον εαυτό σου συνεχίζοντας να προσφέρεις την ενέργεια και τη ζωή σου σε αυτούς.
  Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι για όλους και δεν είναι όλοι για σένα.
  Αυτό είναι που κάνει την ζωή τόσο ξεχωριστή όταν συναντάς ανθρώπους που ανταποδίδουν αγάπη.
  Θα ξέρεις πόσο πολύτιμος είσαι.
  -Όσο περισσότερο χρόνο ξοδεύεις προσπαθώντας να αγαπηθεί ο εαυτός σου από κάποιον που αδυνατεί να αγαπήσει, τόσο περισσότερο χρόνο σπαταλάς στερώντας του τη δυνατότητα αυτής της σύνδεσης με κάποιον άλλον.
  -Υπάρχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη και πολλοί από αυτούς θα συναντηθούν μαζί σου στο επίπεδο ενδιαφέροντος και δέσμευσης.
  -Όσο περισσότερο μένεις εμπλεκόμενος με ανθρώπους που σε χρησιμοποιούν ως μαξιλάρι, επιλογή φόντου ή θεραπευτή για συναισθηματική θεραπεία, τόσο περισσότερο μένεις μακριά από την κοινότητα που θέλεις.
  -Ίσως αν σταματήσεις να εμφανίζεσαι, να μην σε θέλουν.
  Ίσως αν σταματήσεις να προσπαθείς, η σχέση θα τελειώσει.
  Ίσως αν σταματήσεις να στέλνεις μηνύματα στο τηλέφωνό σου θα μείνει σκοτεινό για εβδομάδες.
  Αυτό δεν σημαίνει ότι κατέστρεψες τη σχέση, σημαίνει ότι το μόνο πράγμα που την κρατούσε ήταν η ενέργεια που μόνο εσύ έδινες για να την έχεις.
  Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι προσκόλληση.
  Δώσε μια ευκαιρία σε όσους δεν το αξίζουν.
  -Αξίζεις τόσα πολλά… αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεσαι στην ζωή σου.
  -Το πιο πολύτιμο πράγμα που έχεις είναι ο χρόνος και η ενέργειά σου, και τα δύο είναι περιορισμένα.
  Όταν δίνεις χρόνο και ενέργεια, καθορίζεις την ύπαρξη σου.
  -Όταν το συνειδητοποιείς αυτό, αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί είσαι τόσο ανήσυχος όταν αφιερώνεις χρόνο με ανθρώπους, σε δραστηριότητες, σε μέρη ή καταστάσεις που δεν σου ταιριάζουν και δεν πρέπει να είναι γύρω σου γιατί η ενέργειά σου στην ουσία είναι κλεμμένη.
  -Θα αρχίσεις να συνειδητοποιείς ότι το σημαντικότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου και για όλους γύρω σου είναι να προστατεύσεις την ενέργειά σου πιο έντονα από οτιδήποτε άλλο.
  -Κάνε τη ζωή σου ένα ασφαλές καταφύγιο, στο οποίο επιτρέπονται μόνο ‘ ‘ συμβατοί ‘ ‘ άνθρωποι.
  Δεν είσαι υπεύθυνος για να σώσεις κανέναν.
  Δεν είσαι υπεύθυνος για να τους πείσεις να βελτιωθούν.
  Δεν είναι δουλειά σου να υπάρχεις για ανθρώπους και να δίνεις τη ζωή σου σε αυτούς!
  Εάν αισθάνεσαι άσχημα, εάν αισθάνεσαι υποχρεωμένος, θα είσαι η ρίζα όλων των προβλημάτων σου, φοβούμενος ότι δεν θα σου ανταποδώσουν τις χάρες που έχεις προσφέρει.
  Είναι η μόνη σου υποχρέωση να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι η αγάπη του πεπρωμένου σου και να δεχτείς την αγάπη που σου αξίζει.
  -Αποφάσισε ότι αξίζεις αληθινή φιλία, δέσμευση, αληθινή και πλήρη αγάπη με υγιείς και ευημερούντες ανθρώπους.
  Τότε περίμενε να δεις πόσο όλα αλλάζουν.
  Μην χάνεις χρόνο με ανθρώπους που δεν αξίζουν.
  Η αλλαγή θα σου δώσει την αγάπη, την εκτίμηση, την ευτυχία και την προστασία που σου αξίζει.

Από @ Αυτογνωσία” Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Ψυχοθεραπείας

75 χρόνια από το θάνατο του πάντα επίκαιρου J. M. Keynes

Μελάς Κώστας

Πέρασαν 75 τχρόνια από το θάνατο του μεγαλύτερου οικονομολόγου του 20ου αιώνα. Στις 21 Απριλίου 1946, ο J. M. Keynes πεθαίνει στην εξοχική του κατοικία στο Tilton του Sussex. Ήταν μόλις 62 χρονών. Οι “Times” του Λονδίνου θρηνούν για το χαμό ενός από τα μεγαλύτερα πνεύματα του 20ου αιώνα. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιείται στο Αβαείο του Westminster με την παρουσία των πιο επιφανών προσωπικοτήτων του πολιτικού κόσμου.

Παρόντες επίσης και οι δύο γονείς του, ο 92χρονος πατέρας του και η 89χρονη μητέρα του. Η στάχτη του διασκορπίστηκε στην εξοχή του Tilton (Βλ. Κώστας Μελάς, J. M. Keynes, Μία απαραίτητη επαναφορά, Εκδόσεις ΑΑ. Λιβάνη, 2019). Τι μας δίδαξε αλήθεια ο Keynes; Μας δίδαξε ότι υπάρχει κοινωνική φιλοσοφία στην οικονομική σκέψη. Υπάρχει κοινωνικό αποτύπωμα των οικονομικών πράξεων και συναλλαγών. Η οικονομία όσο και να προσπαθεί να αυτονομηθεί από τις υπόλοιπες ανθρωπιστικές επιστήμες χρησιμοποιώντας πορίσματα από τα μαθηματικά αλλά και την φυσική, είναι αδύνατον να τα καταφέρει.

Η κοινωνική φιλοσοφία της οικονομικής σκέψης του J. M. Keynes, κινείται στην κατεύθυνση επίτευξης δύο βασικών στόχων: την πλήρη απασχόληση και τον περιορισμό της αυθαίρετης και άνισης διανομής του πλούτου και των εισοδημάτων. Αναφορικά με τον πρώτο στόχο, η άποψη του J. M. Keynes είναι καθαρή: όταν αυξάνει η απασχόληση, αυξάνεται το συνολικό πραγματικό εισόδημα. Τίθεται, δηλαδή, σε πρώτο πλάνο ο ρόλος της εργασίας στη μεγέθυνση του εθνικού εισοδήματος.

Η ανάγκη της πλήρους απασχόλησης δεν είναι μόνο κοινωνικά δίκαιη αλλά και οικονομικά απαραίτητη και επιβαλλόμενη. Η εργασία τίθεται στο επίκεντρο της οικονομικής και αναπτυξιακής διαδικασίας. Αποκαθίσταται συνεπώς, η έννοια της εργασίας ως ειδολογικού χαρακτηριστικού του ανθρώπου. Θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η παραπάνω αντίληψη αποτελεί βασική θέση της κοινωνικής φιλοσοφίας του J. M. Keynes.

Προσοχή όμως, δεν θα πρέπει να συγχέουμε τη συγκεκριμένη θέση της κοινωνικής φιλοσοφίας με τον τρόπο που αυτή θα πάρει σάρκα και οστά με την εφαρμογή της στην πράξη. Τούτο διότι, χρειάζεται πάντοτε να ληφθούν υπόψη οι υπάρχοντες περιορισμοί της οικονομίας και του περιβάλλοντος εντός του οποίου λειτουργεί. Αυτό χρειάζεται να καταστεί σαφές, διότι είναι εντελώς διαφορετική η θέση σε επίπεδο κοινωνικής φιλοσοφίας και διαφορετικός ο μηχανισμός εφαρμογής της στην πράξη.https://4a0c2e4bbcb70bc876040dbaad32904c.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-38/html/container.html

Είναι γνωστό άλλωστε, ότι σε κάθε χώρα υπάρχουν διαφορετικές παραγωγικές δυνατότητες, δηλαδή: οι υφιστάμενες δεξιότητες, η υφιστάμενη ποσότητα του διαθέσιμου εργατικού δυναμικού, η υφιστάμενη ποιότητα και ποσότητα του διαθέσιμου εξοπλισμού, η τεχνική, ο βαθμός ανταγωνισμού, οι προτιμήσεις και οι συνήθειες του καταναλωτή, η δυσαρέσκεια από την ένταση της εργασίας και οι δραστηριότητες εποπτείας και οργάνωσης, καθώς και η κοινωνική διάρθρωση.

Η σχολή του Κέυνς

Μόνο η προσεκτική ανάλυση των ειδικών χαρακτηριστικών της συγκεκριμένης οικονομίας και η στέρεη κατοχή των γενικών αρχών της κεϋνσιανής θεώρησης μπορούν να συνδεθούν και να παράγουν επωφελή για την κοινωνία αποτελέσματα, μεταξύ των οποίων πρωταρχικό είναι η μεγέθυνση του ΑΕΠ μέσω της αύξησης της απασχόλησης.

Η δεδομένη θέση του J. M. Keynes, ότι το παρόν οικονομικό σύστημα ρέπει εγγενώς προς την ανισορροπία με την έννοια της υποαπασχόλησης των πόρων, εμπλέκει την κρατική παρέμβαση στη διαδικασία για την επίτευξη της πλήρους απασχόλησης όχι γενικά και αόριστα, αλλά διαμέσου της εμπειρικής διερεύνησης της πραγματικότητας, όπως αναφέραμε προηγουμένως:

«Διότι μόνον η εμπειρία μπορεί να μας δείξει σε ποιο βαθμό η κοινή βούληση ενσωματωμένη στην πολιτική του Κράτους, θα έπρεπε να κατευθύνεται σε αύξηση και συμπλήρωση της ροπής προς επένδυση και σε ποιο βαθμό είναι ασφαλές να υποκινούμε τη μέση ροπή προς κατανάλωση, χωρίς να παραβλέπουμε το σκοπό μας, να πάψει δηλαδή το κεφάλαιο να είναι σπάνιο σε μια ή δύο γενιές… (επίσης) το κράτος θα πρέπει να ασκήσει καθοδηγητική επιρροή στη ροπή προς κατανάλωση, εν μέρει μέσω της φορολογίας, εν μέρει καθορίζοντας το επιτόκιο και εν μέρει, ίσως, με άλλους τρόπους…»

»Θεωρώ επομένως, ότι μια κάπως περιεκτική κοινωνικοποίηση της επένδυσης θα αποδειχτεί το μόνο μέσο διασφάλισης της προσέγγισης προς την πλήρη απασχόληση. Η ανάγκη αυτή, φυσικά, δεν αποκλείει συμβιβασμούς και μηχανισμούς συνεργασίας του δημοσίου με την ιδιωτική πρωτοβουλία »(Βλ. M.Keynes, “Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος”, Εκδόσεις Παπαζήση 2001, σ. 393-394)

Η δεύτερη σκέψη του επίσης έρχεται να ανατρέψει την πεποίθηση της νεοκλασικής σχολής, η οποία υποστηρίζει ότι η αύξηση του πλούτου της κάθε χώρας εξαρτάται από την εγκράτεια των πλουσίων και συνεπώς η ανισοκατανομή του πλούτου συμβάλλει στη μεγεθυντική διαδικασία του εισοδήματος. Η θέση αυτή υποστηρίζεται από την πεποίθηση ότι κάθε αποταμίευση μετατρέπεται σε επένδυση.

Κυριαρχία νεοκλασικής σχολής

Η πεποίθηση του J. M. Keynes, είναι ότι η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος συμβάλλοντας στη αύξηση της ροπής για κατανάλωση και συνεπώς στην αύξηση του κινήτρου προς επένδυση, δημιουργεί σαφώς ευνοϊκότερο περιβάλλον για τις μεγεθυντικές διαδικασίες της οικονομίας. Το ζήτημα έγκειται στο να διατηρείται η υπάρχουσα αλλά και η παραγόμενη αποταμίευση υπό εκείνη τη μορφή που επιτρέπει την εύκολη και άμεση εισαγωγή της στο εισοδηματικό κύκλωμα με τη μορφή επενδυτικής δαπάνης.

Όμως η έκταση της αποτελεσματικής αποταμίευσης καθορίζεται απαραιτήτως από την κλίμακα της επένδυσης και όχι το αντίθετο . Επομένως θα πρέπει να προηγούνται οι προϋποθέσεις που ευνοούν την επένδυση (χαμηλό επιτόκιο, ικανή οριακή αποδοτικότητα του κεφαλαίου και προφανώς ζήτηση για τα προϊόντα της επένδυσης). Σε αυτές τις προϋποθέσεις συμβάλλει η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος και η μείωση της ανισότητας πλούτου.

Η αλήθεια είναι ότι, τα τελευταία τριάντα ίσως και παραπάνω έτη, η οικονομική σκέψη του J. M. Keynes, είναι ελάχιστα γνωστή στην πραγματική της διάσταση στην χώρα μας. Οι περισσότεροι που αναφέρονται στις ιδέες του, έχω την εντύπωση ότι ελάχιστα έχουν μελετήσει το έργο του. Μάλιστα παρατηρείται μια απαράδεκτα απαξιωτική αντιμετώπιση των ιδεών του J. M. Keynes, ειδικά στους νέους οικονομολόγους οι οποίοι πραγματοποίησαν τις σπουδές τους τα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν η Νέα Κλασική Μακροοικονομία και όλες οι συναφείς με αυτήν απόψεις άρχισαν να κυριαρχούν.

Η ενασχόληση με την σκέψη του Keynes, στην παρούσα συγκυρία, αποτελεί νομίζω την ελάχιστη συνεισφορά σε μια προσπάθεια υπενθύμισης της ακαδημαϊκής αλλά και της κοινής γνώμης, ότι παράλληλα με το κυρίαρχο και ατελέσφορο νεοφιλελεύθερο επιστημονικό πρόγραμμα υπάρχει ακόμη ένα που κινείται στην αντίπερα όχθη, επιχειρώντας να συμβάλλει ουσιαστικά στην επίλυση των προβλημάτων της παγκόσμιας οικονομίας. Η έντεχνη προσπάθεια παρουσίασης της “ενιαίας και μονοδιάστατης σκέψης” που έχει βρει πρόσφορο έδαφος στον χώρο της οικονομικής σκέψης, πρέπει να τελειώσει. Πολλά δεινά έχoυν ήδη επισυσσωρευτεί εξ αιτίας της.