Να υπολογίζεις το χειρότερο, να ελπίζεις και να εργάζεσαι για το καλύτερο.

Σενέκας

Την περίοδο της καραντίνας είδαμε άπειρα βίντεο και memes με ανθρώπους να προσπαθούν να περάσουν την ώρα τους… από ευφάνταστες μεταμφιέσεις για να βγουν έξω απαρατήρητοι, μέχρι παρωδίες με την αφόρητη συγκατοίκηση ζευγαριών ή οικογενειών με πολλά μικρά παιδιά. 

Θα αναρωτηθεί κανείς πώς γίνεται να κάνει κάποιος χιούμορ μέσα σε μια τόσο δραματική περίοδο… Για δύο ερευνητές που μελετούν το χιούμορ για χρόνια, παίρνοντας συνεντεύξεις από κωμικούς, παρακολουθώντας ώρες standup comedy και παρουσιάζοντας τα ευρήματά τους σε κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα, η στροφή στο χιούμορ εν μέσω της καραντίνας δεν αποτέλεσε έκπληξη. 

Είναι στους δύσκολους καιρούς που το χιούμορ είναι πιο απαραίτητο. Με αφορμή την πανδημία, η εργασία απ’ το σπίτι και η απομόνωση εκτοξεύθηκαν, κάτι που οδήγησε επίσης στην αύξηση του αισθήματος μοναξιάς και κατάθλιψης. Όταν γελάμε μαζί με κάποιον, είτε μέσω μιας οθόνης, είτε με μόλις δύο μέτρα απόσταση, λαμβάνουμε ένα κοκτέιλ ορμονών οι οποίες ενισχύουν τους συναισθηματικούς μας δεσμούς με τρόπο που δε θα ήταν αλλιώς εφικτό. Οι έρευνες δείχνουν ότι το χιούμορ μας κάνει πιο ανθεκτικούς, δημιουργικούς και παραγωγικούς. 

Το γέλιο πυροδοτεί τις «ορμόνες της χαράς» και καταστέλλει την κορτιζόλη, την ορμόνη του στρες. Αυξάνει τη ροή του αίματος και χαλαρώνει τους μυς. Μια έρευνα δεκαπέντε χρόνων που διεξήχθη στη Νορβηγία με πάνω από 50.000 ανθρώπους βρήκε ότι όσοι είχαν μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ ζούσαν περισσότερο από όσους σκόραραν χαμηλότερα. Άλλη έρευνα έδειξε ότι άνθρωποι που πενθούσαν για ένα αγαπημένο πρόσωπο αισθάνονταν λιγότερη σύγχυση όταν μπορούσαν να γελάσουν με το πρόσωπο που τους έλειπε. 

Ωστόσο, σε μια έρευνα που πήρε δείγματα από 1,4 εκ. ανθρώπους σε 166 χώρες βρήκε ότι τα ποσοστά γέλιου βυθίζονται στην ηλικία των 23, όταν δηλαδή αρχίζουμε να «μεγαλώνουμε». Σε άλλη έρευνα βρέθηκε ότι τα τετράχρονα γελάνε 300 φορές μέσα στη μέρα, ενώ ένας σαραντάχρονος γελάει 300 φορές μέσα σε 10 εβδομάδες. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας μια πληθώρας παραγόντων. Επικρατεί γενικώς η άποψη ότι η ενήλικη ζωή και το επαγγελματικό περιβάλλον είναι ένα «σοβαρό μέρος». Υπάρχει ο φόβος μην πούμε κανένα «κακό» ανέκδοτο, ενώ μεγαλώνει και ο μύθος του «είτε γεννιέσαι μ’ αυτό είτε όχι».

Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε να βρούμε το αστείο και το παράλογο στη ζωή μας αν ψάξουμε καλά. Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας και βρούμε τί μας κάνει να θυμώνουμε, να ντρεπόμαστε ή να φθονούμε, αν παρατηρήσουμε τις στιγμές που πονάμε, θα βρούμε άφθονες στιγμές γέλιου, εφόσον θα μάθουμε να μην παίρνουμε τα πράγματα πολύ σοβαρά. 

Οι τρεις παράγοντες όταν κάνουμε ένα αστείο είναι: η αλήθεια, ο πόνος και η απόσταση. Όσο πιο μακρινό είναι το γεγονός στο χρόνο, και συνεπώς λιγότερο οδυνηρό, τόσο πιο αστείο φαίνεται. Για παράδειγμα τα αστεία περί πανδημίας είναι πιο κωμικά όταν έχει περάσει ένα διάστημα και δεν κινδυνεύουν ορισμένοι άνθρωποι να βρουν το αστείο προσβλητικό. Το αστείο βρίσκεται συνήθως σε μια κοινή εμπειρία-όπως η καραντίνα-, που όλοι μπορούν να καταλάβουν και να ταυτιστούν. 

Όταν μπορούμε να επιβληθούμε σε μια κατάσταση με λίγο χιούμορ, σημαίνει ότι εμείς ελέγχουμε το νου και την καρδιά μας και όχι οι περιστάσεις.

Πηγή: theguardian.com

Το λιοντάρι που κατάλαβε

Έπιασαν ένα λιοντάρι και το έβαλαν σε μια πολύ μεγάλη αυλή με ψηλό φράχτη. Ο χώρος ήταν γεμάτος λιοντάρια. Σε λίγο το λιοντάρι γνώρισε την κοινωνική ζωή των άλλων λιονταριών οι οποίοι ζούσαν εδώ πολύ καιρό. Τα λιοντάρια χώρισαν σε διάφορες ομάδες, πολιτικές, θρησκευτικές και η κάθε ομάδα με την δική της δράση, με την δική της φιλοσοφία, δόγματα, ιερά κείμενα και ιδεολογίες. Τα μέλη κάθε ομάδας μαζεύονταν όλα μαζί για να δείχνουν το μίσος τους και να απειλούν αυτούς που τους στέρησαν την ελευθερία. 

Δυστυχώς αυτή η δράση τους δεν άλλαζε τίποτα, αφού από το μίσος και τις φωνές δεν είχε συμβεί κάτι που να καλυτερέψει η κατάστασή τους. Τα μέλη μιας άλλης ομάδας συναντιόνταν για να τραγουδάνε συναισθηματικά τραγούδια για τις μελλοντικές πεδιάδες χωρίς φράχτες. Τα μέλη της τρίτης ομάδας μαζεύονταν για να εκπονήσουν μυστικά τρομοκρατικά σχέδια για να φοβίζουν τα μέλη των άλλων ομάδων. Αυτοί ήταν συνωμότες και η δράση τους αφορούσε όχι τόσο αυτούς που τους υποδούλωσαν, αλλά ενάντια στις άλλες ομάδες σκλαβωμένων λιονταριών.

Η κάθε ομάδα-κλαμπ προσπαθούσε να προσελκύσει τον νεοφερμένο αλλά εκείνος δίσταζε. Η αναποφασιστικότητά του προερχόταν από τις παρατηρήσεις που έκανε για ένα συγκεκριμένο λιοντάρι, που ήταν πάντα απομονωμένο και συλλογισμένο. Αυτό το λιοντάρι με την στάση του τραβούσε την προσοχή του πρωτάρη σαν να είχε κάποια εξουσία, κάποια μαγική δύναμη. Ο αρχάριος με ντροπαλότητα πλησίασε το μοναχικό λιοντάρι και του ζήτησε να εξηγήσει την απομόνωσή του.

– Αυτά τα κλαμπ δεν έχουν καμία σημασία. Αυτά τα ανόητα όντα κάνουν πολλά και διάφορα, αλλά όχι αυτό που πρέπει. Εγώ ξέρω τι πρέπει να κάνω για να αποκτήσω την ελευθερία μου.

– Σε παρακαλώ πες μου τι είναι αυτό που κάνεις εσύ, ρώτησε ο πρωτάρης.

– Ακόμη και τώρα τον φράχτη τον έχω μισογκρεμισμένο. Εγώ μελετώ τη φύση του φράχτη. Αυτό είναι το μοναδικό ουσιαστικό πράμα στη ζωή εδώ: να καταλαβαίνεις τη φύση του φράχτη.

Πηγη: philosophyreturns

Διχασμός με τα εμβόλια όπως με τα μνημόνια; 
  
Η πανδημία έφερε στην επιφάνεια νέες διαιρέσεις. Το αντιλαμβάνεσαι από τις σύνθετες ή και αντικρουόμενες απαντήσεις στο θεμελιώδες ερώτημα: «Εσείς εμβολιαστήκατε;». Ενα φαινόμενο που πρέπει για λόγους δημόσιας υγείας και οικονομίας να αντιμετωπισθεί, όχι μέσα από τη σύγκρουση, αλλά με κοινωνική ενθάρρυνση και «out of the box» προσεγγίσεις

Παναγιώτης Κακολύρης

Απ’ όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν τον χρόνο και το κέφι

Βούδας (Σιντάρτα Γκαουτάμα)

Ο Βούδας υπήρξε ο ιδρυτής του Βουδισμού, μιας από τις αρχαιότερες θρησκείες κι ενός από μεγαλύτερα φιλοσοφικά συστήματα του κόσμου. Το πορτρέτο του, όπως εξάγεται από τα αρχαία κείμενα, είναι ενός ανθρώπου με μεγάλη σοφία και εξαιρετική ευσπλαχνία, που τον συγκίνησαν τα ανθρώπινα βάσανα κι έτσι αποφάσισε να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά του με ένα ορθολογικό σύστημα νόησης και ορισμένο τρόπο ζωής.

Το πραγματικό όνομα του Βούδα (που σημαίνει «αφυπνισμένος» ή «φωτισμένος») είναι Σιντάρτα Γκαουτάμα και γεννήθηκε στο σημερινό Νεπάλ, τον μήνα Βεσάκ (Μάιο), μεταξύ των ετών 624 και 544 π.Χ και κατ’ αλλη εκδοχή μεταξύ των ετών 448 και 368 π.Χ. Ο πατέρας του Σουντοντάνα ήταν βασιλιάς της φυλής των Σάκια (γι’ αυτό και τον ονόμασαν και Σάκια-Μούνι, δηλαδή ο Σοφός των Σάκια). Η μητέρα του Μαχαμάγια, σύμφωνα με τους θρύλους, πριν από τη γέννηση του Βούδα, τον είδε σ’ ένα όνειρο να μπαίνει στη μήτρα της με τη μορφή ενός λευκού ελέφαντα. Όταν οι γονείς του ζήτησαν από τους Βραχμάνους (Ινδουϊστές ιερείς) να εξηγήσουν το όνειρο, αυτοί προέβλεψαν τη γέννηση ενός παιδιού που θα γινόταν αυτοκράτορας ή βούδας.nullΟ νεαρός Σιντάρτα μεγάλωσε με τις ανέσεις της κοινωνικής του θέσης, αλλά όταν όλως τυχαίως γνώρισε την ανθρώπινη δυστυχία αποφάσισε σε ηλικία 29 ετών να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και την τρυφηλή ζωή και να ασκητεύσει, προκειμένου να αναζητήσει την Αλήθεια, που δεν την έβρισκε στις ινδουϊστικές διδασκαλίες.

Περιπλανήθηκε για πολλά χρόνια και μελέτησε υπό την καθοδήγηση σοφών δασκάλων, προκειμένου να βρει λύσεις στα δεινά της ανθρώπινης ύπαρξης. Αποφάσισε να απομονωθεί στην περιοχή Μποντγκαγιά της Ινδίας και κάτω από ένα δέντρο άρχισε να διαλογίζεται. Ύστερα από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα βίωσε τη Φώτιση, που συνίσταται στη συνειδητοποίηση της ψευδαίσθησης της πραγματικότητας και της υπέρβασης του εγώ, και έγινε Βούδας, δηλαδή αφυπνισμένος ή φωτισμένος.

Από το σημείο αυτό ο Βούδας άρχισε να κηρύσσει την εμπειρία του, την οποία μετεξέλιξε σε διδασκαλία. Πρώτα επισκέφθηκε το γειτονικό Σαρνάθ, όπου μύησε τους παλιούς συντρόφους του στις αλήθειες που ανακάλυψε και στη συνέχεια τους έστειλε να διδάξουν τον λόγο του σε όλη την Ινδία.

Η διδασκαλία του Βούδα

Σε γενικές γραμμές ο Βούδας δίδαξε ότι δεν υπάρχει θεός, αλλά ο άνθρωπος θα πρέπει μόνος του να σώσει τον εαυτό του, εξαφανίζοντας τις επιθυμίες του. Δεν παραδεχόταν τις προσευχές, τις θυσίες και την ύπαρξη ιερέων. Αργότερα, όμως, αναγνωρίστηκε από τους πιστούς του ως θεός με όλα τα συνακόλουθα.

Οι κατά Βούδα «Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες», όπως ονομάστηκαν, είναι:

• Η ζωή είναι εφήμερη, γεμάτη πόνους και δυστυχία.
• Η πηγή του πόνου και της δυστυχίας είναι μέσα μας, στην παθιασμένη αναζήτηση της επιθυμίας.
• Καταργώντας την παθιασμένη επιθυμία, ο πόνος παύει να υφίσταται.
• Η εξάλειψη της επιθυμίας είναι το αποτέλεσμα ενός μεθοδικού δρόμου ή μονοπατιού που θα πρέπει να ακολουθηθεί. Ονομάζεται Οκταπλός Δρόμος ή Οκταπλό Μονοπάτι (επειδή περιέχει οκτώ σημεία: να βλέπει κάποιος σωστά, να σκέφτεται σωστά, να ζει σωστά, να καταβάλλει τη σωστή προσπάθεια σε κάθε έκφανση της ζωής, να δείχνει τη σωστή προσοχή και να διαλογίζεται σωστά) που οδηγεί στη Νιρβάνα, την απόλυτη μακαριότητα, απαλλαγμένη από κάθε επιθυμία.

Ο Βούδας συνέχισε να διδάσκει και να αποκτά πολλούς οπαδούς μέχρι τα 80 του χρόνια, οπότε αρρώστησε βαριά και πέθανε. Τα λόγια του καταταγράφηκαν από τους μαθητές και τους πιστούς του, καθώς και ο βίος του, μαζί με ένα πλήθος από θρύλους. Τα κείμενα αυτά, χωρισμένα σε τρία μέρη, «Τα Τρία Καλάθια» ή «Τριπλός Κανόνας», αποτελούν τη γραπτή θεμελίωση του Βουδισμού. Σήμερα ο Βουδισμός είναι η τέταρτη πιο διαδεδομένη θρησκεία στον κόσμο με 500 εκατομμύρια πιστούς, κυρίως στην Ανατολική Ασία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

© SanSimera.gr