Ολιγαρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη «Αρχή των 400». Εκδηλώθηκε την 14η του μηνός Θαργηλιώνος (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.

Μετά την καταστροφική εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία (415-413πΧ), το δημοκρατικό πολίτευμα στην Αθήνα άρχισε να κλονίζεται. Οι πλούσιοι κάτοικοί της, που επωμίζονταν τις δαπάνες του πολέμου, αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες και σχεδίαζαν την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος. Δεν δίσταζαν, μάλιστα, να καταφύγουν στην τρομοκρατία, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Επιφανείς ηγέτες των δημοκρατικών, όπως ο Ανδροκλής, δολοφονήθηκαν από ομάδες νεαρών αριστοκρατών.

Το ολιγαρχικό κίνημα είχε ως ιθύνοντα νου τον δεινό ρήτορα Αντιφώντα, που δρούσε κυρίως από το παρασκήνιο. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες των ολιγαρχικών ήταν οι δημαγωγοί Φρύνιχος και Πείσανδρος, άλλοτε θανάσιμοι αντίπαλοι και τώρα σύμμαχοι προ του κοινού σκοπού, και ο μετριοπαθής Θηραμένης. Οι ολιγαρχικοί ζητούσαν περικοπή δαπανών και περιορισμό των ενεργών πολιτών σε αυτούς μόνο που «χρήμασι και σώμασι» ήταν σε θέση να ωφελούν την πόλη. Γι’ αυτούς ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η Αθήνα, που είχε απολέσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα στην αναμέτρησή της με τη Σπάρτη.

Οι συνωμότες κέρδισαν αρχικά την Εκκλησία του Δήμου, όταν ανακοίνωσαν ότι η Περσία ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει οικονομικά την Αθήνα με την μεσολάβηση του Αλκιβιάδη. Όταν, όμως, αυτός δεν τήρησε τις υποσχέσεις του, οι ολιγαρχικοί δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, σε μια Αθήνα που βρισκόταν σε έκρυθμη κατάσταση. Συγκάλεσαν την Εκκλησία του Δήμου και πρότειναν να δημιουργηθεί με μικτό σύστημα διορισμού και εκλογής η Βουλή των 400, που θα είχε απόλυτες εξουσίες, ενόσω διαρκούσε ο πόλεμος. Η Βουλή αυτή θα μπορούσε να συμβουλεύεται ένα σώμα 5.000 πολιτών, όποτε το θεωρούσε αναγκαίο.

Οι 400, που αποτελούνταν κυρίως από ακραίους ολιγαρχικούς, δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν την εξουσία με τους πεντακισχιλίους. Επέβαλαν τη θέλησή τους και διέλυσαν τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των 500. Η κατάλυση της Δημοκρατίας είχε επιτελεσθεί.

Οι πραξικοπηματίες δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη δύναμή τους, αν δεν είχαν τη συγκατάθεση του πανίσχυρου αθηναϊκού στόλου, που εκείνη την περίοδο ναυλοχούσε στη Σάμο. Δεν το πέτυχαν, γεγονός που συνετέλεσε στο θνησιγενές του εγχειρήματός τους. Τα πληρώματα μόλις έμαθαν για το κίνημα στην Αθήνα, ορκίστηκαν πίστη στη δημοκρατία, καθαίρεσαν τους αρχηγούς τους και εξέλεξαν νέους. Ο Θρασύβουλος και ο Θράσυλος ήταν δύο από αυτούς. Οι νέοι ηγέτες του στόλου ανακάλεσαν τον Αλκιβιάδη και διακήρυξαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Σπάρτης.

Στην Αθήνα, η νέα ολιγαρχική διακυβέρνηση υπέφερε εξ αρχής από εσωτερικά προβλήματα, καθώς στους κόλπους της ξέσπασε διαμάχη μεταξύ μετριοπαθών και ακραίων στοιχείων. Οι μετριοπαθείς, με αρχηγό τον Θηραμένη, ζητούσαν την αντικατάσταση των 400 με ένα διευρυμένο ολιγαρχικό σώμα των 5.000, στο οποίο θα συμμετείχαν και εκπρόσωποι από τις κατώτερες τάξεις (ζευγίτες και άνω). Ευρισκόμενοι υπό πίεση, οι ακραίοι ολιγαρχικοί υπό τον Φρύνιχο ήταν έτοιμοι να συνάψουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, θυσιάζοντας την ηγεμονία, ακόμη και την ανεξαρτησία της πόλης. Παράλληλα, άρχισαν να τειχίζουν την Ηιετιώνεια χερσόνησο (σημερινή Δραπετσώνα), στην είσοδο του Πειραιά. Οι διαδόσεις του Θηραμένη, ότι το οχυρό προοριζόταν να διευκολύνει την απόβαση των Σπαρτιατών, προκάλεσε την αντίδραση των οπλιτών, οι οποίοι το κατεδάφισαν. Θύμα των διαδόσεων αυτών έπεσε και ο Φρύνιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε.

Μετά την εξέλιξη αυτή, οι μετριοπαθείς ολιγαρχικοί πήραν το πάνω χέρι και εγκατέστησαν την «αρχή των 5.000» τον Σεπτέμβριο του 411 π.Χ. Ο Θουκυδίδης εγκωμιάζει το νέο πολίτευμα, που αποτελούσε συνδυασμό ολιγαρχικών και δημοκρατικών στοιχείων. Από τους ηγέτες των ακραίων ολιγαρχικών, ο Αντιφών καταδικάσθηκε σε θάνατο και ήπιε το κώνειο, ενώ o Πείσανδρος κατέφυγε στους Σπαρτιάτες. Η δημοκρατία στην Αθήνα αποκαταστάθηκε τον Ιούνιο του 410 π.Χ, μετά τη διπλή νίκη του αθηναϊκού στόλου στην Κύζικο

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Είναι γνωστό ότι τα καθαρά νερά της λίμνης του Μόρνου έλυσαν το θέμα της λειψυδρίας όχι μόνο της Αττικής αλλά και άλλων περιοχών της χώρας μας και συνάμα η Δωρίδα έχασε το ποτάμι της που ζωογονούσε μια μεγάλη περιοχή, η οποία ξεκινούσε από τα ορεινά και έφτανε μέχρι τις όμορφες παραλίες της στον Κορινθιακό.

Δυστυχώς, καμία σοβαρή μέριμνα δεν έχει ληφθεί μέχρι σήμερα για τις σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις που έχει επιφέρει στην περιοχή η κατασκευή της λίμνης. Πιστεύουμε ότι, έστω και τώρα, θα μπορούσαν να υλοποιηθούν πολλά, με στόχο η λίμνη του Μόρνου να αποτελέσει την αφετηρία για τη σωστή ανάπτυξη της περιοχής μας.

Την Παρασκευή 4 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε επίσκεψη – αυτοψία της προέδρου της υποεπιτροπής υδάτινων πόρων της ειδικής μόνιμης επιτροπής προστασίας περιβάλλοντος του Ελληνικού Κοινοβουλίου, κ. Διονυσίας Αυγερινοπούλου, βουλευτού νομού Ηλείας της Ν.Δ., βουλευτών και τοπικών παραγόντων, στη λίμνη του Μόρνου για το έργο του παραλίμνιου αγωγού διαχείρισης λυμάτων των κοινοτήτων και οικισμών της περιοχής του ταμιευτήρα του Μόρνου και του σωφρονιστικού καταστήματος του Μαλανδρίνου.

Στην εν λόγω επίσκεψη στις φυλακές Μαλανδρίνου, στο Λιδωρίκι, στο φράγμα και στις εκβολές του ποταμού στην περιοχή “Κουτσούκια” Μανάγουλης της πεδιάδας του Μόρνου, συμμετείχε ο επικεφαλής της παράταξης Τάσος Φλώρος και οι δημοτικοί της σύμβουλοι, Γεραντώνης Χρήστος, Γκίκας Χρήστος, Καγιάς Ιωάννης και Παπαθανασίου Θεμιστοκλής, οι οποίοι εξέφρασαν συγκεκριμένες απόψεις για το θέμα.

Στο πλαίσιο αυτό, θα θέλαμε να επαναλάβουμε και να γνωστοποιήσουμε μερικές από τις βασικές μας θέσεις:

1. Συμφωνούμε με την πρόταση για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου παραλίμνιου αγωγού και την κατασκευή μονάδας επεξεργασίας των λυμάτων με τη ρητή, ωστόσο, διαβεβαίωση ότι το κόστος λειτουργίας θα το αναλάβει η ΕΥΔΑΠ ή άλλος δημόσιος φορέας, προκειμένου να μην επιβαρυνθούν οι δημότες. Παράλληλα, πρέπει να ληφθεί μέριμνα και για τις κτηνοτροφικές μονάδες που αποτελούν τη βασική επαγγελματική ενασχόληση στην περιοχή πέριξ του ταμιευτήρα, καθώς και για όλες τις τοπικές κοινότητες πέριξ της λίμνης, διότι μιλάμε για ένα έργο με χρονική προβολή τουλάχιστον πενήντα ετών. Πρέπει, όμως, ταυτόχρονα να απελευθερωθεί η απαγορευτική ζώνη γύρω από τη λίμνη για δραστηριότητες χαμηλής όχλησης.

2.  Το Κάστρο του Καλλίου, γνωστό τοπόσημο για την περιοχή μας, να γίνει με τον κατάλληλο σχεδιασμό σημείο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης με προφανή οφέλη, αφού προβούμε στις παρακάτω ενέργειες:

• Ανάδειξη της αιτωλικής Καλλίπολης και συνέχιση των αρχαιολογικών ανασκαφών.
• Κατασκευή της γέφυρας του στενού για τη ζεύξη της βουνοσειράς της Στόχοβας και του λόφου του Κάστρου.
• Κατασκευή μικρών φραγμάτων στήριξης στους χείμαρρους που τα νερά τους πέφτουν στη λίμνη για να αποφευχθεί το μπάζωμά της.
• Μικρές αναπτυξιακές και τουριστικές δραστηριότητες για να σταματήσει, επιτέλους, η συνεχιζόμενη μετανάστευση των κατοίκων των γύρω περιοχών.
• Ελάχιστη υποχρεωτική παροχέτευση νερού από τη λίμνη στην κοίτη του ποταμού, με στόχο την ελαχιστοποίηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων όταν υπάρχουν αρκετά αποθέματα και στους ταμιευτήρες της Υλίκης, Ευήνου και Μαραθώνα.
• Απαιτείται να ληφθεί μέριμνα για την άρση των επιπτώσεων στην πεδιάδα του Μόρνου τόσο για την άρδευσή της όσο και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων στη θαλάσσια περιοχή.

Ο επικεφαλής της Παράταξης

Αναστάσιος Φλώρος

Η μνήμη είναι χρόνος και ο χρόνος θάνατος.

James Baldwin

Τα στοιχεία δεν είναι πληροφορία, η πληροφορία δεν είναι γνώση, η γνώση δεν είναι κατανόηση, η κατανόηση δεν είναι σοφία!

Photo by streethacker

«Ο,τι θυμάμαι είμαι/ ή μήπως μετατρέπονται τα όνειρα σε μνήμη;»

Γιώργος Θεοχάρης

«Κάθε τι που αγαπάς πολύ πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει».

Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Φραντς Κάφκα έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ στο Βερολίνο, συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο γιατί είχε χάσει την κούκλα της.https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?client=ca-pub-3981755916092096&output=html&h=188&slotname=4902735522&adk=1953083040&adf=137960939&pi=t.ma~as.4902735522&w=750&fwrn=4&lmt=1623177769&rafmt=11&psa=0&format=750×188&url=https%3A%2F%2Fwww.awakengr.com%2Fkathe-ti-poy-agapas-poly-pithanon-mia-mera-na-to-chaseis-omos-sto-telos-esto-me-diaforetiki-morfi-i-agapi-tha-epistrefei%2F%3Ffbclid%3DIwAR0bzz9GFCkGA7iNvCpqy7Iqv8FcjC6WHiqGbebckJ8AJd7POswCLkBvNhs&flash=0&wgl=1&dt=1623177769097&bpp=3&bdt=10457&idt=207&shv=r20210603&cbv=%2Fr20190131&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&correlator=2713311452376&frm=20&pv=2&ga_vid=213485818.1623177769&ga_sid=1623177769&ga_hid=504362990&ga_fc=0&rplot=4&u_tz=180&u_his=1&u_java=0&u_h=1194&u_w=834&u_ah=834&u_aw=1194&u_cd=32&u_nplug=0&u_nmime=0&adx=65&ady=959&biw=1194&bih=682&scr_x=0&scr_y=0&eid=31060839&oid=2&pvsid=3011122518923989&pem=541&ref=http%3A%2F%2Fm.facebook.com&eae=0&fc=896&brdim=0%2C0%2C0%2C0%2C1194%2C0%2C1194%2C682%2C1194%2C682&vis=1&rsz=%7C%7CoeEbr%7C&abl=CS&pfx=0&fu=128&bc=31&ifi=1&uci=a!1&btvi=1&fsb=1&xpc=SnoyaNgcVY&p=https%3A//www.awakengr.com&dtd=219

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα της, όμως μην μπορώντας να την βρει, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει την λύπη από το μικρό κοριτσάκι.

Έγραψε ένα γράμμα, δήθεν προερχόμενο από την κούκλα της μικρής και της το έδωσε:

«Σε παρακαλώ μην κλαις για εμένα, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου ξαναγράψω σύντομα για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου».

Κάθε φορά που εκείνος και το κοριτσάκι συναντιόντουσαν, της διάβαζε προσεκτικά τα γράμματα που περιέγραφαν τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας. Το κοριτσάκι παρηγοριόταν και αδημονούσε κάθε φορά για νέα από την κούκλα.

Ο καιρός περνούσε και όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν, ο Κάφκα έκανε δώρο στο κοριτσάκι μια κούκλα, που ήταν όμως εντελώς διαφορετική από την αρχική.

Η καινούρια κούκλα, έφερε επάνω της ένα συνοδευτικό σημείωμα που έλεγε:

«Εγώ είμαι! Τα ταξίδια μου με άλλαξαν.»

Μετά από χρόνια, το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη γυναίκα, βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Κάφκα:

«Κάθε τι που αγαπάς πολύ πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει».

___

Τα έργα του Κάφκα αποτέλεσαν ένα είδος συμβόλου της αγωνίας του σύγχρονου ανθρώπου, μέσω της επαναλαμβανόμενης περιγραφής ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού και συχνά παράλογου περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο δρουν οι ήρωες του.

Ο όρος καφκικό, που έχει καθιερωθεί ως ορολογία, συμπυκνώνει την ατμόσφαιρα που αποπνέει το σύνολο του έργου του και χρησιμοποιείται σήμερα για τον χαρακτηρισμό κάθε έργου τέχνης που εμφανίζει κοινά χαρακτηριστικά. «Η Δίκη» και «Ο Πύργος «εξιστορούν την εφιαλτική εμπλοκή του ήρωα στα γρανάζια μιας απρόσωπης, αδυσώπητης δύναμης που τον τιμωρεί για κάτι μη συγκεκριμένο, για ένα έγκλημά του που ο ίδιος αγνοεί ή που υπάρχει ενδεχομένως στο υποσυνείδητό του.

Πριν από λίγες εκατοντάδες χρόνια η μόρφωση ήταν προνόμιο των ολίγων και θεωρούνταν πολύτιμη. Σήμερα με μια σύνδεση στο Ιnternet και ένα πληκτρολόγιο μπορεί να γίνει εκδότης ο καθένας. Βομβαρδιζόμαστε από πληροφορίες, αλλά οι περισσότερες από αυτές δεν έχουν αξία ή είναι προϊόν παραπληροφόρησης. Βασική ικανότητα είναι να φιλτράρεις και να αμφισβητείς.

Χρειαζόμαστε μια πιρόγα για να μην πνιγούμε στο Διαδίκτυο. Οι ιθαγενείς του Βορειοδυτικού Ειρηνικού είχαν δύο τρόπους κατασκευής καγιάκ: είτε κόβοντας τεράστιους κορμούς είτε συλλέγοντας ό,τι έβρισκαν στις ακτές, όπως δέρματα και ξύλα που κατέβαζαν τα ποτάμια. Σήμερα λοιπόν πρέπει να μάθουμε να φτιάχνουμε πιρόγες αφαιρώντας όλες τις άχρηστες πληροφορίες για να αποκαλύψουμε την πραγματική γνώση που κρύβεται μέσα τους.

Πηγή: tovima.gr