ΟΡΕΙΝΟΣ

Αν ένα παιδί απογοητευόταν γιατί π.χ. δεν τον επέλεξε στην ομάδα ο προπονητής ή καθηγητής του έκανε κάποια παρατήρηση κάποια οι γονείς αναγνώριζαν την απογοήτευσή του, ωστόσο δεν την αντιμετώπιζαν ως κρίση. Το μήνυμα ήταν σαφές: Κάποιες φορές, απλά έτσι λειτουργεί η ζωή.

Το «η ζωή δεν είναι δίκαιη» προετοίμαζε τα παιδιά γι’ αυτά που θα συναντούσαν στην πορεία.

Η εμπειρία της αποτυχίας, χωρίς υπερβολική προστασία, δίδαξε αυτές τις γενιές ότι οι αναποδιές δεν είναι μόνιμες καταστροφές. Έρευνες επιβεβαιώνουν ότι, όταν τα παιδιά έχουν ευκαιρίες να δυσκολευτούν και να αποτύχουν μερικές φορές, αναπτύσσουν κρίσιμες δεξιότητες ανθεκτικότητας. Τα παιδιά που ποτέ δεν αντιμετώπισαν διαχειρίσιμες αποτυχίες, συχνά δεν έχουν την αυτοπεποίθηση που προέρχεται από τη γνώση ότι μπορούν να ανακάμψουν.

Είναι σημαντικό για ένα παιδί να γνωρίζει ότι μια μεμονωμένη αποτυχία δεν θα ορίσει το μέλλον του.

Στην καθημερινότητα όλοι μας μαθαίνουμε να κυνηγάμε ευκαιρίες, να ανοίγουμε πόρτες, να λέμε «ναι» από τον φόβο μήπως χαθεί κάτι πολύτιμο. Κι όμως, η πραγματική σοφία –αυτή που ξεχωρίζει τον απλώς πετυχημένο από τον πραγματικά πολύ πετυχημένο άνθρωπο– κρύβεται στην αντίστροφη κίνηση: στο ήσυχο, αλλά θαρραλέο «όχι».

Ο Μπάφετ εννοεί κάτι βαθύτερο απ’ όσο φαίνεται. Δεν υμνεί την άρνηση για την άρνηση∙ μιλά για τη στρατηγική πειθαρχία της επιλογής. Οι άνθρωποι που φτάνουν ψηλά δεν είναι εκείνοι που κάνουν περισσότερα, αλλά εκείνοι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνει λιγότερα, ακριβώς επειδή ξέρουν τι αξίζει και πού πρέπει να συγκεντρώσουν την ενέργειά τους.

Το «όχι» προστατεύει τον χρόνο, την προσοχή, την ψυχική ενέργεια. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια δήλωση ταυτότητας: ένας ξεκάθαρος ορισμός: «Ξέρω ποιος είμαι, τι θέλω και τι δεν θέλω.» Δεν είναι απομάκρυνση από τις ευκαιρίες∙ είναι, στην ουσία, φίλτρο που συγκρατεί μόνο τις σωστές.

Οι πολύ πετυχημένοι άνθρωποι λένε όχι σχεδόν στα πάντα όχι επειδή είναι δύστροποι, αλλά επειδή κατανοούν ότι κάθε «ναι» είναι μια δέσμευση ζωής. Αν πεις πολλά ναι, χάνεις τον άξονά σου. Αν λες τα σωστά όχι, φτιάχνεις χώρο για το ένα, το ουσιαστικό, το καθοριστικό ναι — αυτό που, στο τέλος, γράφει την ιστορία σου.

Η επιτυχία λοιπόν δεν είναι σωρός επιλογών, αλλά η πειθαρχία της αποποίησης. Η αταραξία και η στωικότητα της εστίασης. Η τέχνη να μένεις πιστός στο κέντρο σου, όσο κι αν γύρω σου οι περισπασμοί ουρλιάζουν.

Και ίσως εκεί, στο ήσυχο αλλά αποφασιστικό «όχι», να κρύβεται ο πραγματικός δρόμος προς το «πολύ» της ζωής.

 

Καλησπέρα  φίλε 

Προσυπογράφω  και  υπερθεματιζω  στις  απόψεις  σου  στο  “Πρόοδος  χωρίς  πυξιδα ”  αλλά  δυστυχως  σ’  αυτή  τη  χώρα  δεν  θ’  αλλάξει  ποτέ  τιποτα ! Όλα  στο  πόδι  χωρίς  προγραμματισμό  χωρίς  προβλεψιμότητα  και  προοπτικη  και  κυρίως  χωρίς  σεβασμό  ούτε  στο  περιβαλλον  ούτε  στον  άνθρωπο . Κι  οπως  έλεγε  ο μακαρίτης  ο  πατέρας  μου  δεν  μας  φταίει  τίποτα  εξωγενώς , απ’  όσα  συνήθως  προφασιζομαστε  αλλά  η  “φκιασιά”  μας  ως  λαού . Το  φυλετικό  μας  DNA που  απ’  την  αρχαιότητα  ως  τις  μέρες  μας  κυριαρχείται  αδιάλειπτα  απ’  το  καταραμένο  γονιδιο  του  “παρτακισμου”. Ούτε  είχαμε  ούτε  θα  έχουμε  ποτέ  αναπτυγμενο  στην  κρίσιμη πλειονότητά  μας  οι  Ελληνες  το  αίσθημα  της  κοινωνικης  ευθύνης  έναντι  του  προσωπικού  μας  συμφέροντος . Αυτό  ήταν  είναι  και  θα  είναι  ο  ανασταλτικός  ως  και  μηδενιστικος  παράγοντας  των  αρετων  μας  η  ρίζα  των  διχασμών  και  ολων  των  δεινων  της  κοινωνιας  μας  διιστορικα .

Νίκος

Το πυροσβεστικό σώμα το νέο λιμάνι του Γιώργου !!

Καλή αρχή και καλή πορεία χωρίς αεροπορικά ατυχήματα!

Ο διευθύνων σύμβουλος του Netflix, Τεντ Σαράντος, δεν κουβαλά μαζί του στο γραφείο, στην τσάντα ή στο κομοδίνο του στοίβες από εγχειρίδια management.

Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο επεισόδιο της εκπομπής “Leaders Playbook” του CNBC, ο Σαράντος σπάνια διαβάζει βιβλία διοίκησης. Αντίθετα, επιλέγει τη λογοτεχνία, την οποία θεωρεί ουσιαστικό εργαλείο για την κατανόηση της ηγεσίας.

Το βιβλίο που ξεχωρίζει περισσότερο ως «μάθημα management» είναι το «Typhoon», μια νουβέλα του 1902 του Τζόζεφ Κόνραντ, που περιγράφει την πορεία ενός καπετάνιου ατμόπλοιου και του πληρώματός του, καθώς έρχονται αντιμέτωποι με μια βίαιη καταιγίδα στη θάλασσα.

«Με μια πρώτη ματιά δεν θυμίζει εγχειρίδιο διοίκησης, όμως για μένα αποτελεί την πιο ισχυρή ιστορία ηγεσίας που έχω διαβάσει ποτέ», λέει ο 61χρονος Σαράντος. «Το επιστρέφω ξανά και ξανά, γιατί κάθε ανάγνωση αποκαλύπτει κάτι νέο».

Όταν το διάβασε πρώτη φορά, περίπου πριν από δύο δεκαετίες, είχε την εντύπωση ότι ο καπετάνιος ήταν απερίσκεπτος και έθετε σε κίνδυνο τόσο τον εαυτό του όσο και την οικογένειά του. Στις πιο πρόσφατες αναγνώσεις, όμως, διέκρινε ένα βαθύτερο νόημα: πώς ασκείς ηγεσία σε συνθήκες σύγκρουσης και αβεβαιότητας.

«Στη ζωή και στις επιχειρήσεις λαμβάνεις συνεχώς αποφάσεις που δεν εξελίσσονται όπως τις είχες σχεδιάσει», σημειώνει. «Η ουσία της ηγεσίας δοκιμάζεται στον τρόπο που διαχειρίζεσαι αυτές τις στιγμές».

Ο Σαράντος δεν είναι ο μόνος ισχυρός παράγοντας του επιχειρηματικού κόσμου που αντλεί έμπνευση από τη λογοτεχνία. Σύμφωνα με τη βιογραφία «The Everything Store» του Μπραντ Στόουν, το ηγετικό στυλ του ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος, έχει επηρεαστεί από το μυθιστόρημα «Τα απομεινάρια μιας μέρας» του Καζούο Ισιγκούρο. Αντίστοιχα, ο συνιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, έχει επανειλημμένα αναφερθεί στη σημασία της λογοτεχνίας, γράφοντας σε ανάρτησή του ότι ορισμένα μυθιστορήματα «αποκαλύπτουν πώς λειτουργεί πραγματικά κάτι σημαντικό».