Απόσπασμα από την συνέντευξη του στην https://www.news247.gr
Εσύ στην προσωπική σου ζωή την απώλεια πώς τη διαχειρίζεσαι;
Δεν μου έχει τύχει μία τέτοιου είδους απώλεια αλλά θα σου πω αυτό που λέει συνέχεια και η κόρη μου στη σειρά, η Ροδιά, ότι με κάποιον τρόπο η ζωή συνεχίζεται. Βέβαια εδώ έχουμε ένα ανοιχτό κεφάλαιο που δεν ξέρουμε καν αν είναι ζωντανή ή νεκρή η κοπέλα. Γενικά όμως η απώλεια είναι πάντα απώλεια και είναι δραματική.
Θυμάμαι ας πούμε ότι όταν έχασα πολύ μικρός τον παππού ήταν κάτι το συνταρακτικό και μετά και η απώλεια των δύο γιαγιάδων μου ήταν επίσης συνταρακτικές. Ήταν άνθρωποι με τους οποίους είχα μεγαλώσει.
Από την άλλη μπορώ να σου πω ότι η απώλεια του πατέρα μου ήταν πιο ήσσονος σημασίας από αυτές γιατί είχα ήδη τον γιο μου. Και έτσι, ακόμα και την ώρα που θάβαμε τον πατέρα μου, σκεφτόμουνα πόσο δεν με έπαιρνε να κλάψω επειδή είχα το παιδί, γιατί έπρεπε μετά να το πάρω και να πάμε στη δραστηριότητα του, μετέπειτα να πάω κι εγώ στη δουλειά.
Δηλαδή είχα ήδη μία προτεραιότητα, τον γιο μου και αυτή με έτρεξε. Η ζωή συνεχίζεται και αυτό μπορεί να είναι σκληρό αλλά είναι και μία πραγματικότητα που σε υπερβαίνει. Λυτρωτική.
Τι είχες εκείνη τη μέρα; Θέατρο;
Είχα γύρισμα για το J.A.C.E., την ταινία του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Θάψαμε τον πατέρα μου, μετά πήγαμε στον καφέ και οι άλλοι στο γύρισμα δεν ξέρανε που ήμουν. Απλώς τους είχα ζητήσει δύο ώρες γιατί μου έτυχε κάτι…
Γιατί δεν ήθελες να τους το πεις;
Γιατί δεν είχε νόημα να δραματοποιήσω κάτι, το οποίο ήταν τόσο έντονο, που δεν ήξερα κι εγώ ο ίδιος πώς θα το διαχειριστώ.
Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πόσο η γιαγιά μου θρηνούσε για χρόνια ολόκληρα τον παππού μου και την έβλεπα με μαύρα και μαυρίζαμε όλοι, και πως πηγαίναμε στο νεκροταφείο να κάνουμε τρισάγιο, όλα αυτά.
Και λέω “αυτό δεν μπορεί να το ζήσει το παιδί το δικό μου, να το τρέχω στα νεκροταφεία”.
Ούτε θες να το ζήσει ο γιος σου με σένα όταν φύγεις;
Σε καμία περίπτωση, και γι’ αυτό έχω επιλέξει την καύση. Να μένει μόνο η μνήμη, ώστε να κάθεται μια μέρα όπως εμείς εδώ, να πίνει τσίπουρα και να λέει “ρε ο πατέρας μου ήτανε γαμάτος… ή δεν ήταν”, αλλά ό, τι και να ήταν, να το πει εκείνη τη στιγμή.
Να μην είναι αυτό το πράγμα όπου το καθετί σου θυμίζει και σε ορίζει, όπως ένα τρισάγιο, ένα μνημόσυνο και όλα αυτά που δεν μου λένε τίποτα.
Νομίζω ότι αυτά στην πραγματικότητα δεν σε κρατάνε σε επαφή με τον άνθρωπο, σε κρατάνε σε επαφή με το θρήνο για τον άνθρωπο.
Ακριβώς, γιατί μονίμως από δω και πέρα θα θρηνείς. Με ενδιαφέρει πώς να προβλέψω αυτοί που αγαπάω να ζήσουν ησυχότερα και ομορφότερα, να ζήσουν ξαλαφρωμένα.
Ξέρεις ότι κάποιοι κρατάνε τις στάχτες μέσα στο σπίτι; Δεν θα είναι χειρότερα έτσι;
Μέσα στο σπίτι; Είσαι καλά ρε (σ.σ. γελάμε δυνατά); Να την πετάξουν στα Βαρδούσια. Να τη σκορπίσουν να πούμε στους πέντε ανέμους, πάνω στα όρη και τα άγρια βουνά, να είμαι παντού.
Αυτό με τα Βαρδούσια, πώς προέκυψε τώρα;
Οι δικοί μου ήρθανε εδώ από την ορεινή Δωρίδα, απ’ τα Βαρδούσια, πάνω από την Άμφισσα. Εδώ που βρισκόμαστε, στο Νέο Ψυχικό, είναι μία πραγματικά προσφυγική περιοχή, η οποία είναι σε τρελή αντιδιαστολή με τη Φιλοθέη και το Ψυχικό που είναι απέναντι.
Ανέκαθεν το Νέο Ψυχικό δεν είχε καμία σχέση με το Παλαιό. Εδώ είναι μία περιοχή με μία πανσπερμία προσφύγων και εσωτερικών μεταναστών, Ποντίων, Μικρασιατών, Κρητών, Ηπειρωτών, ήρθαν από παντού. Η φυσιογνωμία δεν έχει αλλάξει.
Εμείς είμαστε εδώ από το 1957, από τότε που ο συγχωρεμένος ο παππούς μου αγόρασε ένα οικόπεδο επειδή συνάντησε τον Γιώργη, έναν συγχωριανό του -για να καταλάβεις ότι και η εσωτερική μετανάστευση ήταν τρομερά σημαντική- ο οποίος είχε το από πάνω σπίτι και του λέει “πωλείται ρε το κάτω, έλα να ‘μαστε μαζί”.. Πιο κάτω ήτανε η θεία Ευσταθία, δημιουργήθηκε δηλαδή μια παροικία τεσσάρων πέντε σπιτιών από ένα χωριό.
Δεν φοβάσαι μη σε “παρεξηγήσουν” ότι είσαι πλούσιος;
Μα για αυτό λέω πάντα Νέο Ψυχικό (σ.σ. τονίζει τις συλλαβές μία μία), ποτέ δεν είπα στη ζωή μου ότι είμαι από το Ψυχικό. Ποτέ.
