Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Η Θεσσαλία ακολουθεί το ευρύτερο ελληνικό μοντέλο της ξηροθερμικής ζώνης: Εγκατάλειψη γεωργικής γης λόγω υποβάθμισης και ερημοποίησης. Από το 2000 έως το 2018 εγκαταλείφθηκαν 1,2 εκατ. στρέμματα ετήσιων καλλιεργειών λόγω της συνεχιζόμενης υποβάθμισης των εδαφών, και μείωσης των αποδόσεων κάτω του ορίου οικονομικής ωφελιμότητας. Ενώ καταγράφεται μικρή αύξηση των πολυετών (δένδρα -ελιές -αμπέλια κατά 55.000 στρ.).
Πρόκειται για σημαντικά στοιχεία εργασίας που παρουσιάστηκαν στο AgriBusiness Thessaly Summit 2021 που πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας με θέμα «Το μέλλον του θεσσαλικού κάμπου στην ψηφιακή εποχή» και στο οποίο παρέστη το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Η εργασία έχει τίτλο «Προβλήματα και προοπτικές της θεσσαλικής γεωργίας: Επικλινείς εκτάσεις», με υπεύθυνο τον καθηγητή Νικόλαο Δαναλάτο, δ/τη του Εργαστηρίου Γεωργίας, Τμήμα Γεωπονίας Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η μείωση γίνεται με ρυθμό 2 εκατ. στρέμματα ανά δεκαετία λόγω της συνεχιζόμενης υποβάθμισης των εδαφών, και μείωσης των αποδόσεων κάτω του ορίου οικονομικής ωφελιμότητας. Σημαντική είναι η ερημοποίηση στις Περιφερειακές Ενότητες Λάρισας και Μαγνησίας. Στις πεδινές εκτάσεις, έχουμε μείωση της καλλιέργειας του βαμβακιού κατά 540.000 στρ. Παρατηρείται αντικατάσταση 100.000 στρεμμάτων βαμβακιού με μηδική, αντικατάσταση 175.000 στρεμμάτων βαμβακιού με όσπρια και αντικατάσταση εκτάσεων βαμβακιού με χειμερινά σιτηρά. Στις λοφώδεις εκτάσεις έχουμε μείωση των χειμερινών σιτηρών κατά 750.000 στρέμματα.
Σύμφωνα με τον κ. Δαναλάτο, ερημοποίηση είναι η υποβάθμιση γαιών στις ημίξηρες περιοχές που προέρχονται από κλιματικές αλλαγές και ανθρώπινες ενέργειες και προκαλούν μείωση της γονιμότητας, της δομής και γενικά της ικανότητας των εδαφών να διατηρούν χλωρίδα, πανίδα και ανθρώπινη δραστηριότητα καταλήγοντας σε πενία, εξάντληση και τελικά εγκατάλειψη και καταστροφή της γης. Το φαινόμενο απειλεί να μετατρέψει 30% της ελληνικής επικράτειας σε ερημικά τοπία με υποτυπώδη βλάστηση.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η εντατική καλλιέργεια κυρίως με ετήσιες καλλιέργειες σε κεκλιμένα εδάφη προκαλούν μεγάλη υποβάθμιση της γονιμότητας και του ιδίου του εδάφους. Στις προτάσεις αποφυγής της ερημοποίησης, μεταξύ άλλων, είναι οι σύγχρονες πρακτικές χαμηλών εισροών που θα αποτρέψουν περαιτέρω ερημοποίηση και επιστροφή εγκαταλελειμμένων εκτάσεων σε χρήση.
Το τρίπτυχο των προτεινόμενων πρακτικών είναι, χλωρή λίπανση με ψυχανθή, αμειψισπορά με ψυχανθή και εισαγωγή πολυετών καλλιεργειών (αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά και πολυετείς ενεργειακές καλλιέργειες).
Επίσης, η χλωρή λίπανση με καλλιέργεια ψυχανθούς (μπιζέλι, βίκος, κλπ), έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται δραστικά η οργανική ουσία του εδάφους, να βελτιώνονται οι φυσικο-χημικές και βιολογικές ιδιότητές του, με άλλα λόγια έχουμε ταχύτατη βελτίωση του εδάφους.
Στην εκπόνηση της παραπάνω εργασίας συμμετείχαν και οι: Δρ. MSc. Κυριάκος Γιαννούλης, Δρ. Δημήτριος Μπαρτζιάλης, Δρ. Ελπινίκη Σκουφογιάννη και Υποψ. Δρ. Ιππόλυτος Γκιντσιούδης.
Τέλος, μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Δαναλάτος τονίζει ότι η ζωή και τα αγαθά της επί γης και οποιαδήποτε εξουσία επ’ αυτών συμβολίζεται από την εποχή του Ηροδότου με τη φράση «..γην και ύδωρ». Η προστασία των δύο αυτών αγαθών αποτελεί προστασία της ίδιας της ζωής και του πολιτισμού μας. Και ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, την καρδιά της ελληνικής γεωργικής παραγωγής, πρέπει να αναλάβουμε σοβαρότερα τις ευθύνες μας όλοι.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, φέρνει στο φως της δημοσιότητας ο συγγραφέας, Ashlee Vance, στη βιογραφία «Elon Musk: Tesla, SpaceX, and the Quest for a Fantastic Future». Αυτή, αφορά τον ασυνήθιστο τρόπο με τον οποίο ο Musk σταμάτησε να συνεργάζεται με την στενή βοηθό του. Μια συνεργάτιδα με την οποία δούλευαν μαζί για 12 χρόνια μάλιστα.
Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή:
Σύμφωνα με τα όσα γράφονται στην εν λόγω βιογραφία καιαναδημοσιεύει το Entrepreneur.com, η βοηθός Mary Beth Brown, ζήτησε από τον Elon Musk μια μεγάλη αύξηση μισθού το 2014. Η απάντηση του Musk ήταν ιδιαίτερη: Έδωσε στην Brown 2 εβδομάδες άδεια, έτσι ώστε σε αυτό το διάστημα ο ίδιος να δει τις αρμοδιότητες της και να εξετάσει αν όντως ο εν λόγω άνθρωπος είχε βασικό ρόλο στην επιτυχία της εταιρίας (άρα να πάρει και την αύξηση).
Μόλις η Brown επέστρεψε από την άδεια, την περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Ο Musk της ανακοίνωσε ότι δεν την χρειάζεται πια. Και έτσι θα έπρεπε να αφήσει μια για πάντα τη θέση της. Μάλιστα της πρότεινε έναν άλλο ρόλο στην εταιρία, αλλά η συνεργάτιδα του δεν επέστρεψε ποτέ στο γραφείο μετά από αυτό το γεγονός.
Περίεργη ιστορία, σωστά; Από αυτή όμως βγαίνει ένα σπουδαίο μάθημα, για το πως και το πότε πρέπει να διαπραγματευόμαστε τον μισθό μας. Το Business Insider, μίλησε με την workplace expert, Lynn Taylor. Όπως λέει η ίδια, όταν θέλουμε να ζητήσουμε αύξηση και γενικότερα να εδραιώσουμε τη θέση μας σε μια εταιρία, θα πρέπει πρώτα να σκεφτούμε κάποια πράγματα.
Καταρχήν, να κάτσουμε και να δούμε, ποιες είναι οι αρμοδιότητες που έχουμε στην εταιρία. Μετά, να κάνουμε το εξής ερώτημα στον εαυτό μας: «Θα μπορούσε ένας περιστασιακός υπάλληλος να κάνει αυτά που κάνω εγώ και να είναι το αφεντικό μου χαρούμενο;». Αν η απάντηση είναι «ναι» ή «ίσως», τότε μάλλον πρέπει να γίνεις πιο απαραίτητος στην εταιρία.
Εδώ είναι το «μυστικό»: Πριν κάνεις οποιαδήποτε κίνηση, πρέπει να σιγουρευτείς ότι είσαι σε μεγάλο βαθμό απαραίτητος. Πως θα το πετύχεις αυτό; Πρώτα από όλα πρέπει να προσφέρεις τις ειδικές γνώσεις σου, όπου αυτό είναι δυνατό. Αν για παράδειγμα, δεις ότι το αφεντικό σου εργάζεται πάνω σε ένα νέο project, και εσύ έχεις δεξιότητες που αφορούν αυτό ή ένα κομμάτι του, τότε προσφέρσου να βοηθήσεις. Έτσι ώστε να καταφέρεις να γίνεις απαραίτητος, όπως λέγαμε και πριν.
Με αυτό τον τρόπο, θα κάνεις τον εαυτό σου αναπόσπαστο κομμάτι της επιτυχία του αφεντικού σου- άρα και της εταιρίας. Φυσικά, από την άλλη μεριά η Lyn Taylor ξεκαθαρίζει: «Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Όλα όμως έχουν να κάνουν, με το πόσο δύσκολο είναι να αντικατασταθεί κάποιος». Τώρα θυμήσου την παραπάνω ιστορία με τον Musk και την στενή συνεργάτιδα του. Και βγάλε τα συμπεράσματα σου…
Η χώρα μας διαθέτει πλούσιο οδικό δίκτυο στην περιφέρεια, με αρκετούς δρόμους να είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί λόγω σχεδίασης και ηλικίας.
Για αρκετές δεκαετίες ο δρόμος που ένωνε το Άργος με την Τρίπολη μέσα από τον Αχλαδόκαμπο, γνωστός και ως “Κωλοσούρτης”, ταλαιπωρούσε τους κατοίκους της κεντρικής και νότιας Πελοποννήσου.
Με περισσότερες από 30 συνεχόμενες στροφές στον ορεινό όγκο του Κτενιά, εκ των οποίων ορισμένες ήταν φουρκέτες, ο Κωλοσούρτης ήταν “Εθνικός” δρόμος μεγάλης επικινδυνότητας και κυκλοφορίας. Η προσπέραση ενός φορτηγού εκείνη την εποχή ήταν ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα λόγω της διπλής κυκλοφορίας με την μία λωρίδα ανά κατεύθυνση.
Τα μοτέρ των αυτοκινήτων και τα φρένα έφταναν στα όριά τους σε ορισμένα σημεία, με τις κλίσεις στο ολισθηρό τερέν του θρυλικού δρόμου της κεντρικής Πελοποννήσου να τρομάζουν τους επιβαίνοντες.
Για καλή τύχη του ντόπιου πλυθησμού και όχι μόνο, η κίνηση στον Κωλοσούρτη κόπασε με το άνοιγμα της σήραγγας του Αρτεμισίου το 1989. Τα ατυχήματα μειώθηκαν σημαντικά και ο χρόνος ταξιδιού για όσους ήθελαν να πάνε στη Νότια Πελοπόννησο έπεσε κοντά στο μισό.
Πλέον, ο Κωλοσούρτης δεν αποτελεί κεντρική οδική αρτηρία και ενδείκνυται για χαλαρή βόλτα με θέα τα βουνά της κεντρικής Πελοποννήσου ή τον Αργολικό κάμπο και το Ναύπλιο.
Τη δυνατότητα εικονικής περιήγησης σε ιστορικές στιγμές της ασφαλιστικής αγοράς έχουν οι ενδιαφερόμενοι μέσω του ψηφιακού τρισδιάστατου Μουσείου που ξεκίνησε πρόσφατα την λειτουργία του στο διαδίκτυο από την Μινέττα Ασφαλιστική. Όπως αναφέρει ο κ. Κωνσταντίνος Μπερτσιάς, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ Ασφαλιστικής, μέχρι σήμερα έχει ψηφιοποιηθεί ένα σημαντικό μέρος της συλλογής και σύντομα θα εμπλουτιστεί το προβαλλόμενο υλικό. Στα διαθέσιμα αυτή τη στιγμή εκθέματα υπάρχουν και ορισμένα από τα μέσα του 19ου αιώνα όπως π.χ. ένα ασφαλιστήριο της εταιρίας «Η ΟΜΟΝΟΙΑ» – Ασφαλιστικόν Συμβόλαιον της Ασφαλιστικής Προεξοφλητικής και Ναυτικοδανειστικής Εταιρίας από το 1852, εγκύκλιος από κατάστημα της ασφαλιστικής εταιρίας (Κεφαλληνία, 1862) αλλά και μεταγενέστερες εκδόσεις όπως το «Αποσπάσματα του Κανονισμού Πυρασφαλιστικών Εταιρειών (Κωνσταντινούπολη, 1906)» και «Η Εξέλιξις των Ελληνικών Ασφαλιστικών Εταιρειών, Ιστορικά Σημειώματα (Αθήνα, 1944)».
Πρόσφατα μάλιστα, προστέθηκε στη συλλογή και θα ενταχθεί στο Μουσείο το προσεχές διάστημα, η «Ασφαλιστική Επιθεώρησις (τευχ. 9, Αθήνα, 1927)» όπου φιλοξενείται άρθρο του John Maynard Keynes, ενός από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα, σχετικά με την διάθεση κεφαλαίων των ασφαλιστικών εταιρειών. Όλα τα εκθέματα έχουν ενδιαφέρον, γιατί κάθε έκθεμα είναι ουσιαστικά συνδεδεμένο με μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
λειτουργεί και η αίθουσα ΜΙΝΕΤΤΑ που περιλαμβάνει πληροφορίες από την ίδρυση της εταιρίας έως σήμερα. Το κοινό μπορεί να περιηγηθεί ανατρέχοντας σε φωτογραφίες, πιστοποιήσεις και βραβεία που έχει λάβει η εταιρία, αλλά και διαφημιστικό υλικό. Όπως αναφέρει στο ΑΠΕ/ΜΠΕ ο κ.Μπερτσιάς, το όραμά για το μουσείο ΜΙΝΕΤΤΑ είναι να μετεξελιχθεί σε ένα χρηστικό ψηφιακό πολυχώρο για ολόκληρη την ασφαλιστική αγορά. Στα σχέδια είναι να εμπλουτιστεί με ενδιαφέροντα εκθέματα το Μουσείο και είναι ευχάριστο ότι κάποιοι συνάδελφοι οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους παλιά και ιστορικά έγγραφα, ουσιαστικά κειμήλια για την ιδιωτική ασφάλιση, μάς τα προσφέρουν για να γίνουν εκθέματα του Μουσείου. Ελπίζω, όταν γίνει περισσότερo γνωστή αυτή η πρωτοβουλία, να έχουμε και άλλες «προσφορές». Θεωρούμε ότι περιήγηση γενικά σε ένα μουσείο προσφέρει μια ευκαιρία για αναστοχασμό και δυνατότητα σύγκρισης του παρελθόντος με το τώρα. Τα συμπεράσματα δε που εξάγονται, μπορεί να είναι τα εφαλτήρια για την μελλοντική μας δράση και εξέλιξη, προσθέτει.
Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις ήταν από τις πρώτες που έκαναν χρήση των δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών και ουσιαστικά πρωτοπορούν σε αυτό τον τομέα. Μπορούμε λοιπόν να αναμένουμε ότι η χρήση ψηφιακών δυνατοτήτων στην ασφαλιστική πρακτική θα ενταθεί στο μέλλον, ώστε να υποστηρίξει με τον καλύτερο τρόπο την, βαθιά ανθρώπινη, υπόσταση της ασφάλισης, αναφέρει επίσης
«Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς δεν φαντάζει εξωπραγματική».
Με αφορμή τη λειτουργία του ψηφιακού μουσείου ερωτηθείς σχετικά με τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης του ασφαλιστικού κλάδου στην Ελλάδα ο κ. Μπερτσιάς αναφέρει ότι συνολικά η ιδιωτική ασφαλιστική δαπάνη στην Ελλάδα κινείται περί το 2,5% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. προσεγγίζει το 7%. Το ποσοστό των ασφαλισμένων κατοικιών στην χώρα μας δεν ξεπερνά το 15% και υπολείπεται επίσης σημαντικά σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. – άλλωστε σε αρκετές από αυτές ισχύει κάποια μορφή υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση κατοικίας. Οι προοπτικές που διαφαίνονται είναι πολύ ελπιδοφόρες και η επόμενη δεκαετία θα είναι η χρυσή δεκαετία για την ιδιωτική ασφάλιση στην χώρας μας, εκτιμά ο εκτιμά ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΜΙΝΕΤΤΑ. Μια πρόβλεψη για διπλασιασμό της ασφαλιστικής αγοράς, δηλαδή ο όγκος των ασφαλίστρων να ξεπεράσει τα 10 δις ευρώ, δεν φαντάζει εξωπραγματική. Όλοι οι ασφαλιστικοί κλάδοι έχουν αναπτυξιακές προοπτικές αλλά σίγουρα οι προσωπικές ασφαλίσεις θα έχουν το προβάδισμα, προσθέτει
Ερωτηθείς για τις βασικές αιτίες που ο μέσος Έλληνας διστάζει να ασφαλίσει την περιουσία του αναφέρει ότι δεν είναι ο δισταγμός το βασικό εμπόδιο, αλλά η άγνοια του κινδύνου και όλα τα συνακόλουθα. Σε αυτόν τον τομέα οι ασφαλιστικές εταιρίες θα πρέπει να επικεντρωθούν, να γίνουν περισσότερο εξωστρεφείς και να δώσουν την μάχη έχοντας απαραίτητα και την υποστήριξη της πολιτείας, που με κάποια «ανέξοδα» μέτρα μπορεί να δώσει την μεγάλη ώθηση, προσθέτει
Μου αρέσει πάντα, και τη θυμάμαι συχνά, η ετυμολογική πιρουέτα από την οποία προήλθε η έννοια του «διαβάζω» στα ελληνικά. Και μου αρέσει, τόσο γιατί συνδέει τη ζωή του ανθρώπου με τον θάνατο —τον θάνατό του, αλλά και τον θάνατο γενικώς—, όσο και γιατί είναι σαν να δείχνει με το δάχτυλο, κατά κάποιον τρόπο, αυτό που λέμε Ανάγνωση· να το δείχνει και να το αναβιβάζει σε κάτι εξόχως σημαντικό. Όπως και είναι, άλλωστε. Γιατί είναι. Και με το παραπάνω.
Εν πάση περιπτώσει, «διαβάζω» σημαίνει καταρχάς «περνώ»: «Χρόνους πολλούς εδιάβασα μακρι’ απ’ την πατρίδα» κλπ. κλπ. Δεν σήμαινε δηλαδή επ’ ουδενί «διαβάζω λέξεις» ή «διαβάζω ένα βιβλίο» ή «διαβάζω το μάθημά μου» ή «διαβάζω ένα άρθρο στο σάιτ». Πώς λοιπόν κατέληξε να σημαίνει αυτό που σημαίνει σήμερα; Κάπως έτσι:
Η παλιά ελληνική λέξη, που έχει μείνει και μέχρι σήμερα, είναι βέβαια το «αναγιγνώσκω», ανά + γιγνώσκω, δηλαδή ανά + «γνωρίζω» = αναγνωρίζω. Ή, με άλλα λόγια: αποκρυπτογραφώ τα «σήματα», τα σημεία, τα σύμβολα των φθόγγων που βλέπω πάνω στο χαρτί — αποκρυπτογραφώ, σαν να λέμε, τις λέξεις. Ανάγνωση, παλιά, ήξεραν λίγοι — μεταξύ αυτών (και κυρίως θα λέγαμε), οι ιερείς, καθώς ήταν βασικό μέρος της δουλειάς τους, του κεντρικού ρόλου που έπαιζαν τότε στα πράγματα: οι ιερείς όφειλαν να μπορούν να κατανοούν τα ιερά κείμενα, και είτε να τα αποστηθίζουν, είτε να μπορούν να τα αναγιγνώσκουν.
Στις κηδείες, λοιπόν, οι ιερείς τελούσαν το «διαβατήριο έθιμο», το έθιμο της μετάβασης του τεθνεώτος στον «άλλο κόσμο», χρησιμοποιώντας, εκτός των ποικίλων άλλων συμβόλων, και ένα Ιερό Βιβλίο, ένα ευαγγέλιο ας πούμε, ή ένα εγκόλπιο, μία σύνοψη, από την οποία ανεγίγνωσκαν τα κατάλληλα εδάφια. Το πλήρωμα που παρίστατο στη διαβατήριο αυτή τελετή ήξερε πολύ καλά πως ο παπάς —συμβολικά βέβαια— έπαιζε, τρόπον τινά, ρόλο περαματάρη: έπαιρνε τον νεκρό από το χέρι, τον επιβίβαζε ήσυχα-ήσυχα στο πορθμείο, στη βάρκα δηλαδή του Χάροντα που έπλεε στον Αχέροντα (στον όποιον Αχέροντα), και, πάντα αναγιγνώσκοντας, δηλαδή πάντα μέσω του λόγου, του ιερού Λόγου, τον βοηθούσε να περάσει «απέναντι», να πάει στον Άλλο Κόσμο — ή, με άλλα λόγια: τον διαβίβαζε. Αυτό δηλαδή που μας λέει, π.χ., ο Θουκυδίδης για τον στρατό: «Διεβίβαζον ες την νήσον τους οπλίτας». Τον «διαβίβαζε» λοιπόν τον μακαρίτη ο παπάς, ή, με απλοποίηση του ρηματικού τύπου (συχνό φαινόμενο στην ελληνική), τον «διάβαζε».
Έτσι προέκυψε η έννοια της λέξης διαβάζω όπως την ξέρουμε σήμερα, και εξ όλων αυτών βέβαια γεννήθηκε και η γνωστή έκφραση, «Πήγε αδιάβαστος».
Στο μεταξύ, όχι μόνο άλλαξε η έννοια της λέξης με τα χρόνια και έγινε αυτό που όλοι ξέρουμε σήμερα, αλλά συνέβη και το άλλο θαυμαστό: αντί να εξακολουθεί να σημαίνει κάτι θανατερό, κάτι πένθιμο, κάτι αντίθετο με τη ζωή, το «διαβάζω» κατέληξε να σημαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ τη ζωή την ίδια, όπως αυτή άλλαξε όταν «ενηλικιώθηκε» με το πέρασμα του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή, δηλαδή την εποχή της τυπογραφίας — δηλαδή την εποχή που το διάβασμα, τα βιβλία, η γνώση, η πληροφόρηση, οι επιστήμες και η αισθητική-διανοητική-ψυχική απόλαυση που αντλεί κανείς από τη λογοτεχνία, έγιναν κτήμα όλου του κόσμου, και όχι κάποιου ιερατείου ή των ολίγων.
Ας μου επιτραπεί να το επαναλάβω αυτό: αν ζούμε σε μία ορισμένη εποχή, αυτή είναι αποκλειστικά και μόνο η Εποχή της Τυπογραφίας. Βέβαια, όπως καταλαβαίνετε, εννοώ τη λέξη με την ευρύτερη δυνατή έννοια, προφανώς εντάσσοντας μέσα της τον «περισσότερο» όγκο γραπτού λόγου εδώ και πολλά χρόνια, που δεν είναι παρά ψηφιακός. (Γιατί είναι το ίδιο πράγμα με τον «τυπωμένο» λόγο). Μόνο τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες παρήχθησαν τόσα κείμενα όσα σε όλη την υπόλοιπη ιστορία της ανθρωπότητας επί 1010. Και μόνο φέτος θα παραχθούν όσα τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες.
Ενώ, όπως προείπαμε, εδώ μιλάμε για κάθε είδος έντυπου ή ψηφιακού λόγου, το ίδιο ισχύει, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, και για τα βιβλία. Φέτος, θα εκδοθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μερικά εκατομμύρια βιβλία σε όλο τον κόσμο. Τα πιο πολλά από αυτά, σε ψηφιακή, ηλεκτρονική μορφή: σαν e-books ή digital books: μία μεγάλη κατάκτηση, και αυτή, της ανθρωπότητας.
Το διάβασμα δεν σημαίνει πια θάνατος, και τρομάζει (και νικά) εκείνους που πρέπει να τρομάξει.
Κρασιά με προσωπικότητα, άποψη, ταυτότητα και χαρακτήρα. Όμως ποιά είναι τα χώματα, ο άνεμος, οι πλαγιές, η φύση που τα δημιούργησε; Ποιό το όραμα, οι ιστορίες και οι άνθρωποι που τα ενέπνευσαν; Είχε έρθει η ώρα για ένα μοναδικό ταξίδι κρασιού στον Τρίλοφο Νάουσας.
Εδώ και αρκετά χρόνια θαύμαζα και απολάμβανα τα κρασιά του Απόστολου Θυμιόπουλου. Εξάλλου ποιος οινόφιλος δεν έχει εκτιμήσει τον σαγηνευτικό χαρακτήρα της Νάουσας ‘Γη & Ουρανός’, ενός κρασιού που άλλαξε τα δεδομένα ολόκληρης της ζώνης; Ποιος δεν έχει απολαύσει τη φρασκάδα και το brio της Naoussa Alta, ποιος δεν έχει γοητευτεί από το εύρος και τον χαρακτήρα του Rose de Xinomavro; Ποιος δεν έχει απολαύσει την συμπύκνωση της Ραψάνης του ή την αξέχαστη, αλμυρή ορυκτότητα της Acroterra Σαντορίνη;
Είχε έρθει η ώρα για ένα μοναδικό ταξίδι κρασιού στον Τρίλοφο Νάουσας, με ξεναγό τον εμπνευστή και δημιουργό των μοναδικών αυτών κρασιών, τον Απόστολο Θυμιόπουλο.
Ο Αποστόλης ξεκίνησε σχεδόν από το μηδέν. Το νήμα της αμπελουργίας ξεκίνησε από τον παππού και πέρασε στον πατέρα του Αποστόλη. Ο πατέρας του ήταν ένας αμπελουργός με μεγάλη αγάπη για τη γη και τα αμπέλια του. Καλλιεργούσε σταφύλια για να τα πουλήσει στους μεγάλους παραγωγούς της εποχής· τον Μπουτάρη, τον Τσάνταλη, τον συνεταιρισμό. Οι Εταιρείες εκείνα τα χρόνια πλήρωναν με το κιλό, χωρίς να δίνουν κίνητρα ποιότητας. Όταν όλοι οι αμπελουργοί καλλιεργούσαν ώστε να πάρουν 1,5 τόνο το στρέμμα, ο πατέρας Θυμιόπουλος κλάδευε γενναία ώστε να πάρει μόνο 800 κιλά το στρέμμα και μάλιστα με βιολογικές μεθόδους. Η μισή παραγωγή συνήθως του απέφερε και το μισό εισόδημα, αλλά ο εκείνος δεν ήταν αφελής, ούτε ρομαντικός.
Ακόμα τον θυμάται ο Αποστόλης να λέει: «Πρέπει να δίνουμε καλά σταφύλια στους μεγάλους για να φτιάξουν καλό κρασί. Αν δεν το κάνουμε, τότε μια μέρα θα κλείσουν». Τώρα που το σκέφτομαι, ο Αποστόλης δεν ξεκίνησε καθόλου από το μηδέν.
Το Οινοποιείο των Αμπελώνων Θυμιόπουλου στον Τρίλοφο Ημαθίας
Απολύμανση των βαρελιών με όζον και όχι χημικά
Ο Απόστολος Θυμιόπουλος μας εξηγεί την αμπελουργική του προσέγγιση
Στο βάθος του κελαριού έχει αφεθεί άχτιστο το μητρικό έδαφος. Πάνω στο χώμα έχουν τοποθετηθεί βότσαλα, όπου ακουμπάνε τα βαρέλια. Στον ίδιο χώρο θα θαφτούν οι νέοι πήλινοι αμφορείς από τη Σικελία
Ο Απόστολος Θυμιόπουλος πήγε σχολείο στη Βέροια αλλά από μικρός είχε τη φύση, τα βουνά, την αμπελουργία στο αίμα του. Με την διαφορά ότι δεν ήθελε να περιοριστεί στην αμπελουργία· ήθελε τα σταφύλια να τα κάνει ο ίδιος κρασί. Έτσι μπήκε στο ΤΕΙ Οινολογίας μόλις τελείωσε το σχολείο, το 1997. Από τη σχολή βγήκε το 2001 και ζήτησε να κάνει πρακτική σε κάποιο οινοποιείο της Νάουσας. Έλα όμως που το οινοποιείο που συνήθως έπαιρνε τους αποφοίτους για internship, δεν δέχτηκε εκείνον!
Κάπως έτσι ο Αποστόλης προσέλαβε τον εαυτό του. Με μηδενική εμπειρία οινοποίησης και χωρίς καμία έξωθεν υποστήριξη, δημιούργησε το 2005 τη Νάουσα Γη & Ουρανός, ένα κρασί το όνομα του οποίου είχε σκεφτεί από τα φοιτητικά του χρόνια. «Όταν φτιάξω κρασί, έτσι θα το ονομάσω» μονολογούσε ως φοιτητής, όπως μου ανέφερε.
Ο Αποστόλης αποτελεί ξεκάθαρα το πιο καθοριστικό στοιχείο του terroir που ορίζει τα κρασιά του. Ένας άνθρωπος που αν δεν τον γνωρίσεις και περιοριστείς στην ανάγνωση του βιογραφικού του, θα τρομάξεις. Ναι, είναι τρομακτικό. Σε κάποιους δεν φτάνει μια ολόκληρη ζωή για να δημιουργήσουν κάτι, είτε μικρό είτε μεγαλύτερο. Άλλοι πάλι, μέσα σε δύο μόλις δεκαετίες έχουν πατήσει κορυφές απάτητες, δυσθεώρητες, απλησίαστες. Ο Απόστολος Θυμιόπουλος είναι μόνο 42 ετών και έχει δημιουργήσει τρία οινοποιεία από το μηδέν σε Νάουσα, Ραψάνη, Σαντορίνη. Από τις 8.000 φιάλες Γη & Ουρανός του 2005, έχει φτάσει το ένα εκατομμύριο φιάλες παραγωγής ενώ ταυτόχρονα είναι -κατά τη γνώμη μου- ο καλύτερος παραγωγός της Νάουσας τόσο από οργανοληπτικής άποψης όσο και μελλοντικών προοπτικών.
Αναρωτήθηκα αρκετές φορές τί μπορούμε να περιμένουμε από τους Αμπελώνες Θυμιόπουλου την τρέχουσα δεκαετία, μέχρι ο Αποστόλης να πενηνταρίσει. «Το μόνο που με νοιάζει είναι να μου φτάσει ο χρόνος, να προλάβω για να κάνω αυτά που θέλω».
Αυτά είναι τα λόγια του Θυμιόπουλου που μου απάντησε μάλλον διαβάζοντας τη σκέψη μου. Τα λόγια του εκτός από δύναμη, κρύβουν φιλοδοξία, αποφασιστικότητα και μαζί ταπεινότητα.
Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός
Τμήμα της Βράνα Πέτρα εξακολουθεί να οδηγείται στο Γη & Ουρανός
Η φιλοσοφία του Αποστόλη δεν υποστηρίζει τα οργώματα, τους πεντακάθαρους διάδρομους και τον αυστηρό διαχωρισμό χώματος – φυτών. Αγαπούν τη λέξη βιοποικιλότητα
Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός
Τμήμα της Βράνα Πέτρα εξακολουθεί να οδηγείται στο Γη & Ουρανός
Το αμπέλι δεν αρδεύεται –ακόμα- αλλά υπάρχει πρόβλεψη για τυχόν μελλοντικές ανάγκες
Ο αμπελώνας για το Aftorizo είναι προ-φυλλοξηρικός, σε ρίζες Vitis Vinifera
Η φιλοσοφία του Αποστόλη δεν υποστηρίζει τα οργώματα, τους πεντακάθαρους διάδρομους και τον αυστηρό διαχωρισμό χώματος – φυτών. Αγαπούν τη λέξη βιοποικιλότητα
Αλλά πάμε στο σήμερα.
Αμπελώνες Θυμιόπουλου. 1.000 στρέμματα καλλιεργούμενων αμπελώνων, από τα 3.000 στρέμματα της ΠΟΠ Νάουσα. Χονδρικά δηλαδή, ένα στα τρία κρασιά της Νάουσας, είναι του Αποστόλη. Από τα 3.000 στρέμματα της ζώνης, 1.000 καλλιεργεί ο συνεταιρισμός, 1.000 ο Θυμιόπουλος (εκ των οποίων 400 ιδιόκτητα και 600 συνεργαζόμενα) και 1.000 όλοι οι άλλοι παραγωγοί μαζί -τα μισά εκ των οποίων είναι της Κυρ-Γιάννη. Όλα, μα όλα τα αμπέλια των Αμπελώνων Θυμιόπουλου καλλιεργούνται βιολογικά και πολλές φορές με το βιοδυναμικό πρωτόκολλο, ενώ ο Θυμιόπουλος ενίοτε φλερτάρει και με το φυσικό κρασί.
Η παρέα μας μεγαλώνει και οι ερωτήσεις στον Αποστόλη πυκνώνουν.
«Πώς σκέφτηκες να φτιάξεις μια μοντέρνα Νάουσα;» τον ρωτούν οι συνδαιτημόνες. Η απάντηση που πήραμε εκτός από αποστομωτική, έβαζε σε μια τάξη όλα όσα είχαμε μάθει λάθος τα περασμένα χρόνια. «Μα δεν κάνω μοντέρνα Νάουσα αλλά παραδοσιακή. Τα κρασιά της Νάουσας πριν την φυλλοξήρα ήταν περίπου όπως αυτά που φτιάχνω εγώ σήμερα»!
Δηλαδή εμείς τόσα χρόνια νομίζαμε ότι το φυτικό και ρουστίκ προφίλ με τα αρώματα πελτέ τομάτας και πράσινης ελιάς αλλά και τις άγριες, αδούλευτες επί της ουσίας τανίνες που επικράτησε από τη δεκαετία του 1970, ήταν στυλ! Όμως φαίνεται ότι ήταν το αποτέλεσμα ελλειμματικής διαχείρισης σε αμπελουργικό και οινοποιητικό επίπεδο. Μόλις αποκαλύφθηκε μια νέα, εντελώς διαφορετική ανάγνωση σχετικά με το ποιο είναι στην πραγματικότητα το κλασικό στυλ του Ξινόμαυρου της Νάουσας.
Κάναμε μια βόλτα σε επιλεγμένους αμπελώνες, ξεκινώντας από αυτά που βρίσκονται στην αυλή του οινοποιείου. Η Αγία Παρασκευή απέναντι από την πόρτα του οινοποιείου, ένας ενιαίος αμπελώνας 40 στρεμμάτων με Ξινόμαυρο που κατευθύνεται στο Γη & Ουρανός, φυτεύθηκε το 1974 από τον παππού του. Πλούσιος άργιλος από πάνω και τραβερτίνα (μαλακός πορόλιθος) από κάτω, δημιουργούν ένα ενδιαφέρον μίγμα εδαφών. Το δεκαεπτά στρεμμάτων αμπελοτεμάχιο Νέα Αγία Παρασκευή, ακριβώς δίπλα στο οινοποιείο, είναι εκτεθειμένο στους βόρειους ανέμους και το σταφύλι πηγαίνει στο Ξινόμαυρο Young Vines. Περπατώντας βορειοδυτικά, αμέσως μετά από μια συστάδα θάμνων, βρίσκουμε την Βράνα Πέτρα, ένα πολύτιμο cru 48 στρεμμάτων που κατευθύνεται στο ομώνυμο ultra-premium κρασί ‘Βράνα Πέτρα’ και αφετέρου στο Γη & Ουρανός. Ένα σπάνιο μωσαϊκό εδαφών με πράσινο γρανίτη, σχιστόλιθο, μάρμαρο και ζεόλιθο.Previous
Ένας όψιμος αμπελώνας υψομέτρου που χαρίζει στη Naoussa Alta το λεπτό χαρακτήρα της
Στην περιοχή αυτή ο Θυμιόπουλος κατέχει συνολικά 150 ιδιόκτητα στρέμματα, εκ των οποίων μόλις τα 40 είχαν αγοραστεί από τον πατέρα του Αποστόλη.
Γενικά δεν του αρέσουν τα οργώματα, οι πεντακάθαροι διάδρομοι και ο αυστηρός διαχωρισμός χώματος – φυτών. Τα αμπέλια του βρίσκονται μέσα στο δάσος, ανάμεσα σε ροδιές, αγριόχορτα, βελανιδιές και άλλου είδους βλάστηση.
Τα απομονωμένα αμπέλια μέσα σε δασικές εκτάσεις, αν και είναι μπελάς στην καλλιέργεια και το μάζεμα, είναι απαραίτητα για την βιολογική καλλιέργεια, μακριά από γείτονες με διαφορετικές αμπελουργικές απόψεις και φιλοσοφίες. Κάποια μελίσσια που βρίσκουμε στο δρόμο μας αποτελούν τεκμήριο βιολογικής καλλιέργειας. «Είναι γνωστό ότι οι μέλισσες είναι πολύ ευαίσθητες, με το παραμικρό δηλητήριο πεθαίνουν».
Όλα τα ορεινά αμπέλια που επισκεπτόμαστε είναι περιφραγμένα με συρματοπλέγματα, ως προστασία από τα αγριογούρουνα και τα άγρια ζώα. Έτσι και τα έξι στρέμματα στην περιοχή Μπραγάτσα στα 480 μέτρα, ένα ημιορεινό αμπελοτεμάχιο με άργιλο σε βάση από ασβεστόλιθο και σχιστόλιθο. Τα σταφύλια αυτού του αμπελώνα, μαζί με το πέντε στρεμμάτων Τρανό Πηγάδι απέναντι, δίπλα στο δάσος, κατευθύνονται στην υπέροχη Naoussa Alta. «Δεν μας αρέσει η κλωνική επιλογή και η αυστηρότητα στην καλλιέργεια. Στο αμπέλι έχουμε διάσπαρτους διάφορους κλώνους για να έχουμε ποικιλομορφία» μας εξηγεί ο Αποστόλης. Τελευταία μας στάση είναι στην περιοχή Ισιώματα, εκεί που καλλιεργείται το Αυτόριζο. Παλιά αμπέλια σε κύπελο, δίνουν τον πολύτιμο καρπό τους στο σπάνιο Aftorizo, από αυτόριζες, προφυλλοξηρικές ρίζες Vitis Vinifera.
Επιστρέψαμε στο οινοποιείο, όπου δοκιμάσαμε εννιά κρασιά: επτά από το οινοποιείο της Νάουσας, ένα από το οινοποιείο Terra Olympus στην Ραψάνη και ένα από την Acroterra στη Σαντορίνη.01ATMA λευκό 202070% Ξινόμαυρο, 30% Μαλαγουζιά
Ένα κρασί με πρώτη ύλη από διάφορους αμπελώνες της Ημαθίας, προερχόμενο από την ερυθρή ποικιλία Ξινόμαυρο (οινοποίηση Blanc de Noir) και την λευκή Μαλαγουζιά. Γοητευτικά αρώματα που θυμίζουν ροδάκινο, βερίκοκο, ώριμα λεμόνια, αγιόκλημα και νότες από βότανα. Η συγκρατημένη οξύτητα και το σχετικά χαμηλό αλκοόλ (12% abv) το κάνουν εξαιρετικά drinkable, εξ ού και το listing σε σημεία όπως το Μουσείο Ακρόπολης και το ΚΠΙΣ Νιάρχος. Ένα πολύ ευχάριστο, ισορροπημένο κρασί με επίμονη επίγευση και ετήσια παραγωγή 150.000 φιαλών, εκ των οποίων οι 100.000 εξάγονται στον Καναδά.02Rose de Xinomavro 2019100% Ξινόμαυρο
Ξεχάστε για λίγο τις -γοητευτικές κατά τα άλλα- Προβηγκίες και υποκλιθείτε. Δεν είναι εύκολο να συναντήσει κανείς ροζέ κρασί με τόση άποψη και τέτοιο χαρακτήρα που δοκιμάζοντάς το να σκέφτεται Michelin εστιατόρια. Τα αρώματα της φράουλας μπλέκονται με αυτά του ιωδίου και του ορυκτού αλατιού, με νότες από ποτ πουρί σε ένα συνολικά umami σύνολο. Υψηλή οξύτητα, μέτριο αλκοόλ 13%, ελαφρές τανίνες και μακρά επίγευση. Η σκούρα φιάλη δεν έχει επιλεχθεί τυχαία, το ροζέ αυτό είναι καθαρά ένα κρασί παλαίωσης. Η ολονύχτια, οκτάωρη εκχύλιση του δίνει το χρώμα του, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί παλιό βαρέλι για 3-4 μήνες, διαδικασία στην οποία εν μέρει οφείλεται η ελαφρά τανικότητα και η δομή του.
Ετήσια παραγωγή 80.000 φιάλες.03Naoussa Young Vines 2020100% Ξινόμαυρο04Γη & Ουρανός Νάουσα 2018100% Ξινόμαυρο05Xinomavro Nature 2016100% Ξινόμαυρο06Xinomavro Nature 2016100% Ξινόμαυρο07Καϊάφας Νάουσα 2017100% Ξινόμαυρο 08Ραψάνη Terra Petra 201850% Ξινόμαυρο, 50% Κρασάτο & Σταυρωτό09Acroterra Santorini 2017100% Ασύρτικο
Μόλις τελειώσαμε τη δοκιμή, ακολούθησε ένα μοναδικό τσιμπούσι δια χειρός της μητέρας του Απόστολου, της οποίας τα πιάτα συναγωνίζονται σε ήθος και χαρακτήρα, τα κρασιά του γιου της. Την ευχαριστούμε και από εδώ, για μια ακόμη φορά για τη ζεστή φιλοξενία της.
Δεν αρκεί να έχεις ταλέντο για να πετύχεις. Πρέπει να έχεις και γνώση. Μα δε φτάνει ούτε η γνώση. Πρέπει να αποκτήσεις κουλτούρα. Αλλά δεν αρκεί ούτε η κουλτούρα. Πρέπει και να προσπαθήσεις. Ο Αποστόλης από τότε που ξεκίνησε, έβαλε τα κρασιά του σε μια βαλίτσα και άρχισε να γυρνάει τον κόσμο. Έτσι κατάφερε να στήσει τις αγορές του σε Αγγλία, Αμερική, Καναδά, Ιαπωνία και αλλού. Με ένα σαφώς ορισμένο, χειροπιαστό όραμα. Με λογισμό και με όνειρο. Ευχόμαστε στον Απόστολο Θυμιόπουλο και την ομάδα του κάθε επιτυχία και καλή δύναμη με την αποπεράτωση του οινοποιείου Acroterra στη Σαντορίνη, που τώρα χτίζεται. Είμαστε σίγουροι ότι η διαδρομή του θα είναι γεμάτη επιτυχίες, χαρίζοντας σε κάθε οινόφιλο δυνατές συγκινήσεις.
