ΑΠΌ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗΣ/it’s possible.gr

Η αναποφασιστικότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα «βαρίδια» που μπορούν να σε κρατήσουν μακριά από τους στόχους σου. Είναι σαν να πας σε ένα εστιατόριο. Κάθε πιάτο είναι ελκυστικό με τον δικό του τρόπο. Φαίνεται σαν να πρέπει να… παραγγείλεις τα πάντα. Άλλα πρέπει να κάνεις μια επιλογή. Μέσα σε συγκεκριμένο χρόνο. Αλλιώς δεν θα έρθει κάποιο φαγητό στο πιάτο σου.

Κάθε ημέρα ξοδεύουμε πολύ χρόνο για να κάνουμε επιλογές. Και μάλιστα δεν φτάνουμε πάντα στις καλύτερες δυνατές αποφάσεις. Αλλά τι μπορείς να κάνεις πρακτικά για να βελτιωθείς σε αυτό το κομμάτι; Εδώ είναι 3 κανόνες για να παίρνεις καλύτερες αποφάσεις. Και σε λιγότερο χρόνο. 

1# Πρώτη μέθοδος: Η δύναμη της συνήθειας. Το βλέπουμε ακόμα και σε μεγάλους businessman. «Αυτοματοποιούν» τις μικρές αποφάσεις που παίρνουν κάθε ημέρα. Ναι, όπως ο Mark Zuckerberg και να γκρι μπλουζάκια του. Δες ποιες μικρές αποφάσεις παίρνεις καθημερινά, και βάλτες… στον αυτόματο. Χωρίς να ξοδεύεις ενέργεια και χρόνο εκεί.

2# Δεύτερη μέθοδος: Απόφαση για το «αν» γίνει κάτι. Με αυτή τη μέθοδο μπορείς να απλοποιήσεις τις αυθόρμητες αποφάσεις. Για παράδειγμα, σκέψου ότι κάποιος σε διακόπτει μέσα σε μια συζήτηση. Και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Μπορείς λοιπόν να αποφασίσεις ότι θα του κάνεις παρατήρηση, αν σε διακόψει 3 φορές. Το έχεις αποφασίσει από πριν, και παίρνεις την απόφαση μόλις πραγματοποιηθεί το σενάριο. Το ίδιο μπορεί να ισχύει π.χ. και για το πότε θα παραιτηθείς από μια δουλειά ή το πότε θα κάνεις ένα επιπλέον άνοιγμα με την επιχείρηση σου.

3# Τρίτη μέθοδος: Χρονοδιακόπτης. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι επιλογές και οι λύσεις δεν είναι ξεκάθαρες. Δεν έχεις αρκετά δεδομένα στα χέρια σου για να πάρεις μια απόφαση. Τι μπορείς να κάνεις; Να το αφήσεις… για λίγο αργότερα, ορίζοντας έναν χρονοδιάγραμμα. Δες τα δεδομένα, συζήτησε τα με τους πιθανούς συνεργάτες σου και αποφασίστε σε ποια χρονική στιγμή θα λάβετε την Χ απόφαση.

Δεν είναι δυνατόν, είπε η Νίκος Δένδιας στις 21 Ιανουαρίου: η μικρή Ελλάδα να διαθέτει περισσότερα άρματα μάχης απ´ όσα έχουν μαζί η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία μ ένα πληθυσμό άνω των 200 εκατομμυρίων! Δεν μπορεί η Ελλάδα να διαθέτει την μεγαλύτερη πολεμική Αεροπορία της Ευρώπης με 250 μαχητικά αεροσκάφη. Πρέπει όλοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη.

Ο Σουν Τζου, Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής του 5ου αιώνα έλεγε : «Να φαίνεσαι αδύναμος όταν είσαι δυνατός και δυνατός όταν είσαι αδύναμος»

NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
28/02/2022 12:49
Με άρθρο του στην Guardian, ο ιστορικός Γιουβάλ Νώε Χαράρι εξηγεί τους λόγους που ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη χάσει τον πόλεμο.

Ο ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και στο γεγονός πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα καταφέρει ποτέ να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: τη μεγάλη ρωσική αυτοκρατορία. Όπως λέει: «Μπορεί οι Ρώσοι να κατακτήσουν την Ουκρανία, αλλά οι Ουκρανοί έδειξαν τις τελευταίες ημέρες πως δεν θα τους αφήσουν να την κρατήσουν».

Λιγότερο από μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου, φαίνεται όλο και πιο πιθανό πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν οδεύει προς μια ιστορική ήττα, γράφει ο Γιουβάλ Νώε Χαράρι. Μπορεί να κερδίσει όλες τις μάχες αλλά να χάσει τον πόλεμο. Το όνειρο του Πούτιν για την ανοικοδόμηση της ρωσικής αυτοκρατορίας βασιζόταν πάντα στο ψέμα πως η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος, ότι οι Ουκρανοί δεν είναι ένας πραγματικός λαός και πως οι κάτοικοι του Κιέβου, του Χάρκοβο και του Λβιβ λαχταρούν την κυριαρχία της Μόσχας.

Η Ουκρανία έχει ιστορία μεγαλύτερη από αυτή της Μόσχας

Αυτό είναι ψέμα -η Ουκρανία είναι ένα έθνος με περισσότερα από 1.000 χρόνια ιστορίας και το Κίεβο ήταν ήδη μια μεγάλη μητρόπολη όταν η Μόσχα δεν ήταν καν χωριό. Όμως ο Ρώσος δεσπότης, σημειώνει ο Χαράρι, έχει πει τόσες φορές το ψέμα του που προφανώς το πιστεύει και ο ίδιος.

Όταν σχεδίαζε την εισβολή στην Ουκρανία, ο Πούτιν μπορούσε να βασιστεί σε πολλά γνωστά γεγονότα. Ήξερε ότι στρατιωτικά η Ρωσία είναι ο Γολιάθ και η Ουκρανία ο Δαβίδ. Ήξερε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα έστελνε στρατεύματα για να βοηθήσει την Ουκρανία. Γνώριζε ότι η ευρωπαϊκή εξάρτηση από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο θα έκανε χώρες όπως η Γερμανία να διστάσουν να επιβάλουν αυστηρές κυρώσεις. Με βάση αυτά τα γνωστά γεγονότα, τα σχέδιό του ήταν να χτυπήσει σκληρά και γρήγορα την Ουκρανία, να αποκεφαλίσει την κυβέρνησή της, να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς μαριονέτας στο Κίεβο και να διώξει την ανίσχυρη οργή των δυτικών κυρώσεων.

Αλλά υπήρχε ένας μεγάλος «άγνωστος Χ» σχετικά με αυτό το σχέδιο, σημειώνει ο Χαράρι. Όπως έμαθαν οι Αμερικανοί στο Ιράκ και οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν, είναι πολύ πιο εύκολο να κατακτήσεις μια χώρα παρά να την κρατήσεις. Ο Πούτιν ήξερε ότι είχε τη δύναμη να κατακτήσει την Ουκρανία. Θα αποδεχόταν όμως ο ουκρανικός λαός το καθεστώς μαριονέτας της Μόσχας; Ο Πούτιν έπαιξε στοίχημα ότι θα το έκαναν. Εξάλλου, όπως εξήγησε επανειλημμένα σε όποιον ήθελε να ακούσει, η Ουκρανία δεν είναι ένα πραγματικό έθνος και οι Ουκρανοί δεν είναι ένας πραγματικός λαός. Το 2014, οι άνθρωποι στην Κριμαία δεν αντιστάθηκαν σχεδόν καθόλου στους Ρώσους εισβολείς. Γιατί το 2022 να είναι διαφορετικό;

Κάθε μέρα που περνά, γίνεται όλο και πιο σαφές πως το στοίχημα του Πούτιν αποτυγχάνει. Ο ουκρανικός λαός αντιστέκεται με όλη του την καρδιά, κερδίζοντας τον θαυμασμό όλου του κόσμου -και κερδίζοντας τον πόλεμο. Πολλές μαύρες ημέρες αναμένονται. Οι Ρώσοι μπορεί ακόμα και να κατακτήσουν ολόκληρη την Ουκρανία. Αλλά για να κερδίσουν τον πόλεμο, οι Ρώσοι θα έπρεπε να κρατήσουν την Ουκρανία και μπορούν να το κάνουν μόνο εάν τους αφήσει ο ουκρανικός λαός. Αλλά αυτό φαίνεται όλο και πιο απίθανο να συμβεί.

Κάθε ρωσικό τανκ που καταστρέφεται και κάθε Ρώσος στρατιώτης που σκοτώνεται, αυξάνει το θάρρος των Ουκρανών να αντισταθούν. Και για κάθε Ουκρανό που σκοτώνεται βαθαίνει το μίσος των ομοεθνών του. Το μίσος είναι το πιο άσχημο από τα συναισθήματα. Αλλά για τα καταπιεσμένα έθνη, το μίσος είναι ένας κρυμμένος θησαυρός. Θαμμένο βαθιά στην καρδιά, μπορεί να διατηρήσει αντίσταση για γενιές.

Στο πιστοποιητικό θανάτου της ρωσικής αυτοκρατορίας θα είναι γραμμένο το όνομα του Πούτιν

Για να αποκαταστήσει τη ρωσική αυτοκρατορία, ο Πούτιν χρειάζεται μια σχετικά αναίμακτη νίκη που θα οδηγήσει σε μια σχετικά μισητή ειρήνη. Χύνοντας όλο και περισσότερο ουκρανικό αίμα, ο Πούτιν διασφαλίζει ότι το όνειρό του δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Δεν θα είναι το όνομα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ γραμμένο στο πιστοποιητικό θανάτου της ρωσικής αυτοκρατορίας: θα είναι του Πούτιν. Ο Γκορμπατσόφ άφησε τους Ρώσους και τους Ουκρανούς να νιώθουν σαν αδέρφια. Ο Πούτιν τους έχει μετατρέψει σε εχθρούς και έχει εξασφαλίσει πως το ουκρανικό έθνος θα αυτοπροσδιορίζεται εφεξής σε αντίθεση με τη Ρωσία.

Τα έθνη τελικά χτίζονται πάνω σε ιστορίες. Κάθε μέρα που περνά προσθέτει περισσότερες ιστορίες που θα διηγούνται οι Ουκρανοί, όχι μόνο στις σκοτεινές μέρες που έρχονται, αλλά στις δεκαετίες και τις επόμενες γενιές. Ο πρόεδρος που αρνήθηκε να φύγει από την πρωτεύουσα, λέγοντας στις ΗΠΑ ότι χρειάζεται πυρομαχικά και όχι φυγάδευση, οι στρατιώτες από το Φιδονήσι που είπαν σε ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο «να γαμ@@@», οι άμαχοι που προσπάθησαν να σταματήσουν τα ρωσικά τανκς καθισμένοι οκλαδόν στο πέρασμά τους: αυτό είναι το υλικό από το οποίο χτίζονται τα έθνη. Μακροπρόθεσμα, αυτές οι ιστορίες μετρούν περισσότερο από τα τανκς.

Ο Πούτιν υποδύεται τον ρόλο του Χίτλερ

Ο Ρώσος δεσπότης θα έπρεπε να το γνωρίζει όπως όλοι. Ως παιδί μεγάλωσε με ιστορίες για τη ρωσική γενναιότητα στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Τώρα δημιουργεί περισσότερες τέτοιες ιστορίες, αλλά υποδύεται τον ρόλο του Χίτλερ.

Οι ιστορίες της ουκρανικής γενναιότητας δίνουν αποφασιστικότητα όχι μόνο στους Ουκρανούς, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Δίνουν κουράγιο στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών εθνών, στην αμερικανική διοίκηση, ακόμη και στους καταπιεσμένους πολίτες της Ρωσίας. Εάν οι Ουκρανοί τολμήσουν να σταματήσουν ένα τανκ με γυμνά χέρια, η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να τολμήσει να τους προμηθεύσει με μερικούς αντιαρματικούς πυραύλους, η κυβέρνηση των ΗΠΑ μπορεί να τολμήσει να κόψει τη Ρωσία από το Swift και οι Ρώσοι πολίτες μπορούν να τολμήσουν να δείξουν την αντίθεσή τους σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο.

Δυστυχώς, αυτός ο πόλεμος είναι πιθανό να είναι μακροχρόνιος. Αλλά το πιο σημαντικό ζήτημα έχει ήδη αποφασιστεί. Οι τελευταίες μέρες απέδειξαν σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η Ουκρανία είναι πραγματικό έθνος, ότι οι Ουκρανοί είναι πραγματικός λαός και ότι σίγουρα δεν θέλουν να ζήσουν κάτω από μια νέα ρωσική αυτοκρατορία. Το κύριο ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να περάσει αυτό το μήνυμα τα χοντρά τείχη του Κρεμλίνου.

Ο Λένιν είχε πει πως υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες δεν συμβαίνει τίποτα και εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες. Ζούμε μια τέτοια πύκνωση του χρόνου.

Ακριβώς επειδή ο πόλεμος αυτός ήταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου, σπρώχνει την Ευρώπη προς το μέλλον.

Είναι δύσκολο να διανοηθεί κανείς πως διανύουμε μόλις το πέμπτο εικοσιτετράωρο από την εισβολή της Ρωσίας και ζούμε μια πραγματική κοσμογονία.

Ο Πούτιν φαίνεται πως υποτίμησε τραγικά την θέληση των Ουκρανών για ανεξαρτησία και πρόοδο. Αυτό δεν σημαίνει πως οι επόμενες ώρες και μέρες θα είναι εύκολες για τους Ουκρανούς. Σημαίνει όμως πως από δω και πέρα ο χρόνος κυλάει υπέρ τους.

Το μεγάλο ερώτημα πια είναι η αντίδραση του Πούτιν μπροστά στη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται καθώς θα βλέπει την αντίδραση των Ρώσων να φουντώνει εναντίον του.

Η Ευρώπη, που πολλοί θεωρούσαν πως δεν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, αποφάσισε κυρώσεις που δεν έχουν προηγούμενο, ενώ θέτει πλέον τις βάσεις για μια κοινή αμυντική πολιτική. Παράλληλα, παίρνει δραστικά μέτρα ώστε να περιορίσει την ενεργειακή της εξάρτηση από την Ρωσία.

Η Ευρωπαική κοινή γνώμη θεωρεί, πολύ σωστά, πως αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι και πόλεμος κατά της Ευρώπης.

Η εισβολή της Ρωσίας είναι και ένα τρομερό τεστ: ξεβρακώνει τους δήθεν οπαδούς της ειρήνης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανεξαρτησίας των λαών. Αποκαλύπτει την υποκρισία και την γύμνια τους.

Πρόσφατα θυμηθήκαμε από τα γραπτά του Μαζάουερ, του Μπήτον και άλλων, πως η Ελληνική Επανάσταση δεν άλλαξε μόνο τα δικά μας δεδομένα, αλλά άλλαξε και την Ευρώπη. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τους Ουκρανούς. Με τον αγώνα και τις θυσίες τους, αλλάζουν την Ευρώπη προς το καλύτερο. Τους χρωστάμε

Σταθης Καλυβας

Ο Στάθης Ν. Καλύβας (7 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμονας, συγγραφέας και τακτικός καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης από το 2018.

Αυτός που δεν ξέρει την Αλήθεια είναι απλά άσχετος. Όμως, αυτός που ξέρει την Αλήθεια και τη διαψεύδει είναι κάθαρμα..