ΟΡΕΙΝΟΣ

Διεθνείς οργανισμοί και επιχειρήσεις προειδοποιούν για διατροφική κρίση λόγω του πολέμου

Αιτία η απουσία των σιτηρών, αλλά και του καλαμποκιού της Ρωσίας και της Ουκρανίας και των ρωσικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων από την αγορά.

Οι δύο εμπόλεμες χώρες αντιπροσωπεύουν το 1/4 των παγκόσμιων εξαγωγών σιτηρών και σχεδόν το 1/3 των παγκόσμιων εξαγωγών σιταριού και πάνω από 50 χώρες εξαρτώνται αποκλειστικά από αυτές για το βασικότερο είδος διατροφής. Αντιπροσωπεύουν, επίσης, το 70% με 80% της παγκόσμιας παραγωγής του είδους, με τον ηλίανθο από τον οποίο προέρχεται να είναι το εθνικό λουλούδι της Ουκρανίας. Κι ενώ η απουσία των ρωσικών και των ουκρανικών σιτηρών θα πλήξει περισσότερο τις αφρικανικές χώρες, η έλλειψη ηλιέλαιου θα πλήξει την Ευρώπη, καθώς η Ε.Ε. εισάγει περίπου 200.000 τόνους ηλιέλαιο από την Ουκρανία κάθε χρόνο.

Του Κώστα Στούπα /capital.

Ο Μάρτιος του 2022 τελικά αποδεικνύεται πιο δύσκολος από τον Μάρτιο του 2021 ο οποίος αποδείχτηκε πιο δύσκολος από τον Μάρτιο του 2020 τη χρονιά δηλαδή που ξεκίνησε η πανδημία.

Για του λόγου το αληθές αρκεί να κοιτάξει κάποιος την κατάταξη της είδησης του “λοκ-ντάουν” σε μεγάλες επαρχίες της Κίνας…

Η εισβολή στην Ουκρανία και οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας θα μπορούσαμε να πούμε πως μοιάζουν με τη σταγόνα που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.

Την εβδομάδα που πέρασε ο Πρόεδρος Μακρόν ανέφερε πως: “Ο πόλεμος μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας, δύο από τους κορυφαίους παραγωγούς σιτηρών στον κόσμο, πιθανότατα θα οδηγήσει σε επισιτιστική κρίση τους επόμενους 12-18 μήνες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή…”.

Φοβάμαι πως τούτο αποτελεί μια μικρή πτυχή του προβλήματος καθώς οι πληθωριστικές πιέσεις είναι ήδη αισθητές και αυξανόμενες και στις πλέον ισχυρές και σταθερές οικονομίες της Δύσης.  

Οι αναταράξεις στις οικονομίες θα δρομολογήσουν σύντομα και πολιτικές αναταράξεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η άνοδος των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας στα τέλη της δεκαετίας του 2000-2010 δρομολόγησε την “Αραβική Άνοιξη” που σάρωσε τα καθεστώτα της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Η ελληνική χρεοκοπία το 2010 και η κατάρρευση των περισσότερων από τις χώρες που ονομάστηκαν PIGS 2-3 χρόνια μετά το διεθνές χρηματοπιστωτικό κραχ,  συνέπεσε και με την εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου στα 150 δολάρια το βαρέλι το 2008 και μετά ένα μικρό διάλειμμα το 2009 τη διατήρησή της περί τα 100 δολ. μέχρι το 2015.

Πριν λίγες μέρες ο Yaneer Bar-Yam, πρόεδρος του New England Complex Systems Institute σε δηλώσεις του στο Barron’s προειδοποιούσε πως οι ραγδαίες αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων απειλούν τα κοινωνικά συστήματα καθώς αποτελούν τον κύριο παράγοντα των κοινωνικών αναταράξεων που κρύβεται πίσω από ευκαιριακές  πολιτικές αντιπαραθέσεις.

“Ο Δείκτης Τιμών Τροφίμων του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών βρίσκεται σε επίπεδο ρεκόρ, με την κίνησή του να θυμίζει εκείνη που προηγήθηκε της Αραβικής Άνοιξης το 2011”, λέει ο Bar-Yam.

“Οι τιμές των τροφίμων ανεβαίνουν τόσο γρήγορα. Οι πιθανότητες κοινωνικής αναταραχής είναι εξαιρετικά υψηλές, ειδικά καθώς το τρέχον σοκ έρχεται μετά από μια πανδημία, λέει ο ίδιος. “Όταν ένας πολύ ισχυρός οδηγός των πραγμάτων αλλάζει γρήγορα, πρέπει να καταλάβουμε ότι το σύστημα γίνεται ασταθές”.

Η άνοδος του κόστους και της ενέργειας θα αναγκάσουν τα νοικοκυριά να αναδιαρθρώσουν τις προτεραιότητες των οικογενειακών προϋπολογισμών προς όφελος αυτών που καλύπτουν βασικές ανάγκες.

Χώρες που έχουν εισοδήματα από τον τουρισμό, την ψυχαγωγία κλπ όπως η Ελλάδα θα υποστούν πλήγμα στα έσοδα ενώ οι δαπάνες θα αυξηθούν λόγω των υψηλότερων τιμών.

Οι επιχειρήσεις θα δουν το κόστος παραγωγής να αυξάνεται και λόγω της μείωσης των δαπανών των καταναλωτών θα δυσκολευτούν να μετακυλήσουν το κόστος. Αυτό σημαίνει μείωση της κερδοφορίας ή και ζημιές…

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς κρατικά ταμεία, τράπεζες, εταιρείες ενέργειας και ύδρευσης θα αυξηθούν…

Το σενάριο οι οικονομίες να μπουν σε ύφεση φέτος δεν πρέπει να αποκλείεται…

Η κατάσταση είναι αρκετά πιο δύσκολη. Αυτή τη στιγμή βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Κανένας δεν ξέρει το μέγεθος που βρίσκεται κάτω από το νερό.

Όπως έχουμε ξαναγράψει αυτή η δεκαετία θα είναι απίθανο να μην αποδειχτεί η χειρότερη που έχουμε ζήσει…

Αν ένας άνθρωπος υπήρξε το αδιαμφισβήτητα αγαπημένο παιδί της μητέρας του, διατηρεί σε όλη του τη ζωή το αίσθημα θριάμβου, την πίστη στην επιτυχία, που συχνά οδηγεί πραγματικά στην επιτυχία!

Αν κάνεις το καλό, θα κατηγορηθείς ότι το έκανες για εγωιστικούς λόγους, για κατώτερα κίνητρα. Κάν΄το, έτσι κι αλλιώς!

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Washington Post προβλέπει ότι το τέλος του ουκρανικού δράματος θα σημάνει την «αναγέννηση της δημοκρατίας και της ελευθερίας» στον κόσμο. Ελπίζω να μη διαψευσθεί για δεύτερη φορά, σχετικά με το τέλος της Ιστορίας. Γιατί, αν διαψευσθεί ξανά, το σφάλμα του Φουκουγιάμα θα βρίσκεται όχι στο αν αλλά στο πώς η Ιστορία τελειώνει.

Αλέξης Καλοκαιρινός καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης

Κάθε ημέρα είναι μια νέα ευκαιρία. Η χτεσινή τελείωσε. Σήμερα είναι η πρώτη ημέρα του μέλλοντος μου!!

Από κει που ήταν συνδεδεμένο με το σάμαλι που πωλούνταν στα γήπεδα, σε ένα ζαχαροπλαστείο που ξεκίνησε από την Πετρούπολη βρήκαν πριν από 42 χρόνια τον τρόπο να το επαναπροσδιορίσουν και να το κάνουν ίσως το πιο διάσημο γλυκό των δυτικών προαστίων.

Από την Ζωή Παρασίδη.

Η Πετρούπολη, η περιοχή όπου μεγάλωσα, δεν είχε σταθμό μετρό να την εξυπηρετεί – ακόμα δεν έχει. Πράγμα που σημαίνει ότι για να το σκάσουμε τα Σαββατοκύριακα, όταν ήμασταν στο λύκειο, έπρεπε να περιμένουμε υπομονετικά το τρόλεϊ στην Ανατολικής Ρωμυλίας να μας κατεβάσει μέχρι τον Άγιο Αντώνιο στο Περιστέρι και από κει να επιβιβαστούμε σε συρμό σταθερής τροχιάς για να φτάσουμε στο κέντρο. Ή, άλλη λύση ήταν να πάρουμε τα λεωφορεία που περνούν από την 25ης Μαρτίου (που εμείς επιμένουμε να τη λέμε Πετρουπόλεως κι ας λέγεται έτσι μόνο το κάτω κομμάτι της, εκεί όπου ξεκινάει το Ίλιον) για να μας πάνε μέχρι τον σταθμό της Αττικής ή απευθείας στην πλατεία Βάθη.  

Κατεβαίνοντας, λοιπόν, για να κάνουμε τη βόλτα μας στην Ηφαίστου σαν άλλοι τουρίστες ή για να προμηθευτούμε κινηματογραφικές αφίσες στη Θεμιστοκλέους –στις οποίες είχαμε εθιστεί για κάποιο λόγο–, όλο και κάποιος θα μας ρωτούσε από πού είμαστε, πού μένουμε. Όλοι γνώριζαν πάνω-κάτω τα ίδια πράγματα για την περιοχή: το θέατρο Πέτρας προφανώς με το φεστιβάλ του, τα δύο πολυεπίπεδα μαγαζιά της περιοχής που έχουν θέα σε όλη την Αθήνα, ένα κλαμπ που μια περίοδο είχε βραδιές υπό τον τίτλο «μ’ αγαπάς ή τσάμπα πίνω;» – για να σας βάλω στο μουσικό του κλίμα.  

Το διάσημο κωκάκι έχει κάνει χιλιόμετρα, έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, έχει φτάσει πολλές φορές μέχρι την Αγγλία και τη Γερμανία, κάποιοι τα πάγωσαν στην κατάψυξη για να καταφέρουν να τα φτάσουν μέχρι την Αμερική.

Σε αυτές τις βόλτες πέφταμε πάνω και σε αυτούς που γνώριζαν ένα ζαχαροπλαστείο που μέχρι τότε νομίζαμε ότι ξέραμε μόνο μεταξύ μας. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να είναι κανείς κάτοικος της Πετρούπολης και να μην έχει φάει κωκάκι από τον Κάκαλη. FacebookTwitter Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO 

Το καλό γλυκό που ξεκίνησε από την περιοχή ήταν και παραμένει αυτό. Το 1980 ο Παναγιώτης και η Χρυσάνθη Κάκαλη ανοίγουν το πρώτο τους ζαχαροπλαστείο στην οδό Μάρκου Μπότσαρη, σε ένα στενό κάθετο στην 25ης Μαρτίου, που αναπόφευκτα αποτελεί σημείο συνάντησης της περιοχής. Και οι δύο είχαν εργαστεί πριν σε ζαχαροπλαστεία άλλων, ο μεν κάποια στιγμή είχε φτάσει να διδάσκει σε μια σχολή ζαχαροπλαστικής, η δε πέρασε από τα πιο γνωστά ζαχαροπλαστεία της Πάτρας. 

Είκοσι χρόνια μετά το πρώτο δικό τους μικρό μαγαζί, στήνουν εργαστηριακές εγκαταστάσεις έξω από αυτό. Το 2006 ανοίγουν ένα ακόμα κατάστημα στο Ίλιον και το 2010 έρχεται το μεγαλύτερό τους στο Περιστέρι, σε στρατηγικό σημείο. Σε αυτή την περίπτωση, όποιος βγαίνει από το μετρό της Ανθούπολης μπορεί να τους επισκεφθεί, είναι στα δυο βήματα. Ή, αν κατεβαίνετε τη Θηβών με κατεύθυνση προς Πειραιά, το ζαχαροπλαστείο βρίσκεστε στο ρεύμα σας.  

Σε γιορτές σχηματίζεται ούρα απ’ έξω, κι αυτό συνέβη σχεδόν αμέσως κατά τον Κωνσταντίνο Κάκαλη, τη δεύτερη γενιά, που συνεχίζει την οικογενειακή επιχείρηση. «Τότε δεν υπήρχε το μάρκετινγκ, γίναμε γνωστοί από στόμα σε στόμα για μια καινοτομία μας». Σύμφωνα με τους ίδιους, ήταν οι πρώτοι που πήραν το μεγάλο κωκ, που τότε το έβρισκε κανείς από τα γήπεδα μέχρι τα ψιλικατζίδικα, που λειτουργούσαν και ως πρατήρια άρτου, και το έφτιαξαν σε μικρό σχήμα. Είναι αδύνατο βέβαια να γνωρίζω τι συνέβαινε σε όλα τα ζαχαροπλαστεία της Ελλάδας, πόσο μάλλον στα ’80s. Ωστόσο το σίγουρο είναι πως πρόκειται για το πιο ανάλαφρο και πιο προσεγμένο κωκάκι που έχω βρει μέχρι τώρα.  FacebookTwitter Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO 

Τι έχει που το κάνει τόσο ξεχωριστό. «Όταν κάποια στιγμή αγοράσαμε μηχανήματα και προσπαθήσαμε να το φτιάξουμε με αυτά, δεν μας πετύχαινε, δεν μπορούσαμε να το βγάλουμε το ίδιο». Σαράντα δύο χρόνια, λοιπόν, το κωκάκι του Κάκαλη φτιάχνεται με τον ίδιο χειροποίητο τρόπο. Στην αφράτη κρέμα πατισερί του επικρατεί το φρέσκο γάλα αντί για τα αυγά και την κρέμα γάλακτος, το αποτέλεσμα είναι αέρινο. Κλείνεται μέσα σε μια ζύμη που φέρνει περισσότερο σε μαλακό μπισκότο παρά στο κλασικό παντεσπάνι των παλιών ζαχαροπλαστείων, «μπισκοτάκι» το λένε και οι ίδιοι. Αυτό το αφήνουν περίπου δώδεκα ώρες στο ψυγείο για να μαλακώσει μόνο του, δεν το σιροπιάζουν. Μόλις αυτές παρέλθουν, θα το βουτήξουν σε λιωμένη κουβερτούρα σοκολάτας υγείας – η επικάλυψή του δεν έχει γλάσο. Δεν γλυκίζει τίποτα σε αυτό, ένα κομμάτι δεν λιγώνει, η επίγευσή του είναι αυτή της μαύρης σοκολάτας. Και γι’ αυτό θα φάτε πάνω από ένα.  FacebookTwitter Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO 

Το διάσημο κωκάκι έχει κάνει χιλιόμετρα, έχει ταξιδέψει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, έχει φτάσει πολλές φορές μέχρι την Αγγλία και τη Γερμανία, κάποιοι τα πάγωσαν στην κατάψυξη για να καταφέρουν να τα φτάσουν μέχρι την Αμερική, όπως θυμάται ο Κωνσταντίνος Κάκαλης. Ημερησίως η παραγωγή του φτάνει τα πενήντα κιλά, τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές διπλασιάζεται. Πενήντα κουτιά ζητούσε ένας πολιτικός παραμονή του Ευαγγελισμού, εβδομήντα κιλά έκανε παραγγελία ένας κρεοπώλης του κέντρου κάθε που ήταν των Ταξιαρχών. «Με την πανδημία άρχισαν να προτιμούν τα τυλιχτά γλυκά για κέρασμα, όμως αυτό δεν μας ανησυχεί, το ενδιαφέρον για το κωκάκι παραμένει αμείωτο».  

Εκτός από το γλυκό-ακλόνητη ναυαρχίδα τους, στον Κάκαλη φημίζονται επίσης για το εκλέρ τους, που έχει την ίδια επικάλυψη με το κωκάκι, για το ταρτάκι με την πάστα φλώρα φιστικιού με καραμέλα και πραλίνα, για τα τρίγωνα με το χειροποίητο φύλλο από βούτυρο γάλακτος που γεμίζονται μπροστά μας κατά την παραγγελία και γαρνίρονται με τρίμμα μπισκότου. Για ό,τι γλυκό κι αν πάτε, θα σας ρωτήσουν τι θέλετε να σας κεράσουν, «μήπως θα θέλατε ένα κωκάκι;» – αυτό συμβαίνει πάντα. Η σωστή απάντηση εκείνη τη στιγμή  είναι «ναι», ακόμα κι αν αυτό το γλυκό δεν ήταν ποτέ η αδυναμία σας.  FacebookTwitter Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO FacebookTwitter Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO 

Θηβών 206, Περιστέρι, 210 5777472 
Λεωφ. Ανδρέα Παπανδρέου 248, Ίλιον, 210 2628516 
Μπότσαρη Μάρκου 17, Άγ. Δημήτριος, Πετρούπολη, 210 5019843 

Ζωή Παρασίδη

Ο κοκκινολαίμης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Μυιοθηριδών.

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση είναι ο βασιλιάς των πουλιών. Ένα λαϊκό παραμύθι από το Αγρίνιο αναφέρει ότι «στέφθηκε βασιλιάς» έπειτα από τη νίκη του σε αγώνα πουλιών. Κάποια στιγμή τα πουλιά ήθελαν να αποκτήσουν βασιλιά και το ζήτησαν από τον Θεό. Τους είπε ότι τη θέση θα πάρει όποιο πετάξει ψηλότερα. Τα περισσότερα πουλιά αρνήθηκαν να πάρουν μέρος, διότι γνώριζαν ότι θα κέρδιζε ο αετός. Μόνον ο μικρόσωμος κοκκινολαίμης επέμενε. Έτσι όταν ο αετός πέρασε όλα τα πουλιά στο ύψος φώναξε: «Ποιος μπορεί να πετάξει ψηλότερα από μένα;» Και ο κοκκινολαίμης ή καλόγιαννος, που είχε κρυφτεί στη ράχη του, φτερουγίζοντας λίγο ψηλότερα φώναξε: «Εγώ». Έτσι έγινε βασιλιάς των πουλιών….