ΟΡΕΙΝΟΣ

5. Σωστοί άνθρωποι, ευημερούσα επιχείρηση

Κάθε επιχείρηση, ανεξαρτήτως μεγέθους ή κλάδου, είναι τόσο δυνατή όσο οι άνθρωποί της. Η επιλογή, ανάπτυξη και διατήρηση των σωστών στελεχών αποτελούν τον πυρήνα της διοικητικής επιτυχίας.

1. Επιλογή – Hiring for attitude, training for skill

Οι σωστοί άνθρωποι δεν επιλέγονται μόνο βάσει γνώσεων ή εμπειρίας. Η κατάλληλη νοοτροπία, η ακεραιότητα, η προσαρμοστικότητα και η διάθεση για συνεργασία αποτελούν πιο κρίσιμα κριτήρια από τα τυπικά προσόντα. Ο έξυπνος manager αναζητά ανθρώπους που ενστερνίζονται τις αξίες της επιχείρησης, μπορούν να λειτουργήσουν ομαδικά και διαθέτουν εσωτερικό κίνητρο. Η τεχνική εκπαίδευση μπορεί να δοθεί∙ ο χαρακτήρας όχι.

2. Ανάπτυξη – Continuous learning culture

Η επένδυση στην εκπαίδευση είναι επένδυση στη βιωσιμότητα. Οι σωστοί άνθρωποι χρειάζονται περιβάλλον που ενθαρρύνει τη μάθηση, την ανάληψη πρωτοβουλιών και την καινοτομία. Η διοίκηση οφείλει να δημιουργεί πλαίσιο εμπιστοσύνης, σαφών στόχων και αξιολόγησης βάσει αποτελέσματος, όχι παρουσίας.

3. Διατήρηση – Motivation, recognition, purpose

Οι ικανοί εργαζόμενοι δεν κρατιούνται μόνο με τον μισθό, αλλά με το νόημα. Θέλουν να ξέρουν ότι η δουλειά τους έχει αντίκτυπο, ότι αναγνωρίζονται και ότι υπάρχει δίκαιη μεταχείριση. Ο manager οφείλει να προσφέρει ξεκάθαρη κατεύθυνση, ελευθερία δράσης και άμεση αναγνώριση της προσπάθειας.

4. Κουλτούρα – The invisible contract

Η εταιρική κουλτούρα είναι το άυλο συμβόλαιο που ενώνει ανθρώπους και στόχους. Οι σωστοί άνθρωποι ευδοκιμούν σε περιβάλλοντα που έχουν σαφείς αξίες, ειλικρίνεια στην επικοινωνία και συνέπεια λόγων και πράξεων.

Στην τελική ανάλυση, ο ρόλος της διοίκησης δεν είναι απλώς να προσλαμβάνει ή να επιβλέπει, αλλά να χτίζει ένα οικοσύστημα εμπιστοσύνης και απόδοσης.

Γιατί οι σωστοί άνθρωποι δεν είναι απλώς “ανθρώπινο δυναμικό” — είναι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται την επιχείρηση – είναι η επιχείρηση που χρειάζεται τους σωστούς ανθρώπους.

*Από την συλλογή δοκιμίων του Κ. Μπερτσιά με τίτλο: Εμπειρίας αποστάγματα και κατακάθια
Σκέψεις για τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους και το χρόνο.

Μικρό ιστορικό για τον δίσκο “Θα σου φύγω με καιρό” – Columbia DT 244

Ο δίσκος Columbia DT 244 ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο του λαϊκού τραγουδιού, τότε που η δισκογραφία προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα η τουρκική Columbia λειτουργούσε ως σημαντική αγορά για έλληνες καλλιτέχνες. Οι ηχογραφήσεις διακινούνταν συχνά παράλληλα σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη.

Το τραγούδι “Θα σου φύγω με καιρό”, σε σύνθεση Γιώργου Μητσάκη, είναι χαρακτηριστικό δείγμα του ύφους της εποχής: ένα κασαπίκο με καθαρή μελωδική γραμμή, από εκείνα που μιλούν για τον έρωτα, το πείσμα και τον χωρισμό – θέματα που συναντάμε συχνά στον Μητσάκη, έναν από τους πιο ευαίσθητους αλλά και στιβαρούς δημιουργούς του λαϊκού ρεπερτορίου.

Η ηχογράφηση αποκτά ξεχωριστή αξία χάρη στη συμμετοχή δύο θρύλων:

της Ιωάννας Γεωργακοπούλου, από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της δεκαετίας του ’40, και του Στελλάκη Περπινιάδη, ενός από τους πιο χαρακτηριστικούς ερμηνευτές του ρεμπέτικου – ευγενής φωνή, καθαρότητα, ακρίβεια.

Ο ίδιος ο Μητσάκης παίζει μπουζούκι, κάτι που προσδίδει γνησιότητα και προσωπικό ύφος στη συνοδεία. Την ορχήστρα διευθύνει ο Σαλονικίου, από τους πιο έμπειρους μαέστρους του μεσοπολέμου και των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.

Ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε στην Κωνσταντινούπολη από την Columbia – Alamet Farika (Türk Malı), μια σειρά που προόριζε τις ελληνικές λαϊκές ηχογραφήσεις για την εκεί ελληνόφωνη και μικρασιατική αγορά, κάνοντάς τον σήμερα σχετικά σπάνιο.

Έτσι, το “Θα σου φύγω με καιρό” δεν είναι μόνο μια ωραία λαϊκή στιγμή του Μητσάκη, αλλά και ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας των ελληνοτουρκικών μουσικών ανταλλαγών, της δισκογραφίας 78 στροφών και της εποχής που το λαϊκό τραγούδι πέρασε από το ρεμπέτικο στο πιο σύγχρονο ύφος.

•Ο νόστος της πρωθυπουργίας.Ο σύγχρονος Οδυσσέας.Ο αέναος της πανουργιας και της επιβιωσης,της δικής του όμως όχι των άλλων.Μ αρέσει η έμπνευση και θέλγομαι με τους συμβολισμούς..Θα το διαβάσω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Διερωτηθηκα όμως αν ο Τσίπρας αφιέρωσε κάποιο χρόνο να διαβάσει την Οδύσσεια και αν άρχισε να προετοιμάζεται για το δεύτερο τόμο.Δεν το βλέπω.
•Η επιστροφή ήταν ματωμένη.Στυγερή.Μη παρασυρόμαστε από τη ματιά του Καβαφη.Το σύνολο των ναυτών και των συντρόφων του Οδυσσέα πνίγηκε.Οι Λαιστρυγονες,οι Κύκλωπες,τα βόδια του Ήλιου και όλα τα κακά της μοίρας τους.Χάλια,δράμα.Ο Οδυσσέας έφτασε μόνος και έρημος στην Ιθάκη και το έπαιζε ζητιάνος.

•Κι εκεί εξόντωσε μέχρις ενός τους 108 μνηστήρες.Χωρίς οίκτο.Τους σφετεριστες,τους άπιστους.Ουτε ένα μνηστηράκο δεν άφησε όρθιο.Ενταξει εδώ δε έχουμε τόσους πολλούς.7 η 8 έχασα το λογαριασμό.Καθολου εύκολο.Με πρώτο τον Αντινοο και μετά τον εκλιπαρουντα χάρη Ευρυμαχο.
•Με ποιους τα κατάφερε;Με τον τίμιο Εύμαιο,χοιροβοσκό,κι έναν άλλον που τον ξεχνώ,βοιδοβοσκό.Ειχαν αντέξει στους βοσκοτοπους χωρις επιδοτησεις.Και τον διάδοχο Τηλέμαχο.Το αν χάρηκε η Πηνελόπη και τι απέγινε η Ιθάκη δεν μου είναι σαφές.

•Ωραίο ταξίδι;

Πάνος Μπιτσαξής

6. Η Επιχείρηση και η Άμεση Δημοκρατία της Αγοράς

Στον σύγχρονο κόσμο, η επιχείρηση λειτουργεί ως θεσμός με κύρος, όχι επειδή διαθέτει εξουσία, αλλά επειδή υπόκειται σε έναν από τους πιο αυστηρούς και αντικειμενικούς μηχανισμούς αξιολόγησης: την άμεση δημοκρατία της αγοράς.

Σε αντίθεση με τα συστήματα αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης, όπου οι πολίτες ψηφίζουν κάθε τέσσερα χρόνια, η αγορά λειτουργεί ως ένα μοντέλο άμεσης δημοκρατίας: ο «πολίτης–πελάτης» ψηφίζει καθημερινά. Δεν χρειάζεται κάλπες, κόμματα, προγράμματα ή δημόσιες δεσμεύσεις. Η δική του ψήφος εκφράζεται με μια απλή πράξη — την επιλογή ή την απόρριψη ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας. Δηλαδή τα χρήματα που πληρώνουμε για το προϊόν είναι ή θετική μας ψήφο

Για τον σύγχρονο μάνατζερ, αυτή η συνθήκη είναι απολύτως καθοριστική. Κάθε προϊόν είναι μια «πρόταση νόμου» και κάθε υπηρεσία μια «δέσμευση πολιτικής». Αν αξίζουν, γίνονται αποδεκτές· αν όχι, απορρίπτονται άμεσα και χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Η επιβράβευση ή η τιμωρία δεν έρχεται κάθε τετραετία — έρχεται κάθε μέρα.

Η άμεση δημοκρατία της αγοράς λειτουργεί με τρεις αρχές:

1. Συνεχής και άμεση λογοδοσία.

Η επιχείρηση λογοδοτεί καθημερινά για την ποιότητα, την τιμή, την εξυπηρέτηση, την ηθική της στάση. Ο πελάτης υψώνει ή κατεβάζει την «δημοτικότητά» της με κάθε αγορά.

2. Καμία μεσολάβηση.

Δεν υπάρχουν «αντιπρόσωποι». Ο πελάτης κρίνει μόνος, άμεσα, χωρίς φίλτρα. Αν ένα προϊόν είναι κακό, το απορρίπτει. Αν μια υπηρεσία είναι άριστη, την υιοθετεί. Η σχέση είναι άμεση και διάφανη.

3. Αξιοκρατία χωρίς εξαιρέσεις.

Η αγορά δεν έχει ευνοούμενους. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. Κάθε εταιρία, μικρή ή μεγάλη, πολυεθνική ή οικογενειακή, κρί­νεται με το ίδιο μέτρο: τη δημιουργία αξίας.

Γιατί αυτή η αναλογία έχει managerial αξία;

Διότι υπενθυμίζει ότι η επιτυχημένη επιχείρηση πρέπει να λειτουργεί όπως ένας ηγέτης σε ένα σύστημα άμεσης δημοκρατίας:

να ακούει διαρκώς τη «λαϊκή βούληση»,

να ερμηνεύει σωστά τα μικρά σήματα της αγοράς,

να διορθώνει άμεσα,

να μην αρκείται σε παλιές νίκες.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η στρατηγική ηγεσία δεν αφορά μόνο τη διοίκηση του σήμερα· αφορά την ικανότητα πρόβλεψης και προσαρμογής στο αύριο, πριν αυτό απαιτηθεί.

Το συμπέρασμα

Η επιχείρηση είναι πράγματι θεσμός με ιδιαίτερο κύρος — αλλά στηρίζεται σε ένα ευαίσθητο θεμέλιο: τη συνεχή έγκριση εκείνων που την επιλέγουν. Στην άμεση δημοκρατία της αγοράς, κάθε πελάτης είναι πολίτης και κάθε ευρώ είναι ψήφος.

Και ακριβώς σε αυτή τη διαρκή, αδιάκοπη διαδικασία κρίσης γεννιέται η πραγματική επιχειρηματική ηγεσία: εκείνη που χτίζεται όχι με λόγια, αλλά με την καθημερινή επιβεβαίωση του πελάτη.

*Από την συλλογή δοκιμίων του Κ. Μπερτσιά με τίτλο: Εμπειρίας αποστάγματα και κατακάθια
Σκέψεις για τις επιχειρήσεις, τους ανθρώπους και το χρόνο.