Ουίνστον Τσώρτσιλ:

…«με τόσα που τους έκαναν… Και τόσα που [οι ίδιοι] έκαναν στον εαυτό τους… Πώς επιβίωσαν οι Έλληνες;»

Ένας μοχθηρός άνθρωπος ήθελε να φυλάξει το σπίτι του από κάθε κακό. Έβαλε στην πόρτα μια επιγραφή που έλεγε:
“Κανένα κακό να μη μπει στο σπίτι αυτό”.
Ο Διογένης διάβασε την επιγραφή και απόρησε:
“Μα ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από που θα μπει;’’

Ίσως πεθαίνουμε όταν χάνουμε όλους τους ανθρώπους μας, την κοινότητά μας· η ανθρώπινη ιδιότητα είναι συνυφασμένη με τη συνύπαρξη· είμαστε όντα ετεροπροσδιοριζόμενα· όταν σπάει ο καθρέφτης των κοινωνικών σχέσεων, χάνουμε το είδωλο του εαυτού μας.

Ίσως πεθαίνουμε όταν σκορπίζουν τα υπάρχοντά μας· όταν τα αντικείμενα που φέρουν επάνω τους το αποτύπωμα της δικής μας καθημερινότητας και ταυτότητας καταλήγουν εδώ κι εκεί· στον παλιατζή, σε λαϊκές αγορές, στην ανακύκλωση, στα σκουπίδια. Όταν οι τοίχοι που κουβαλάνε τα χνότα μας, που για χρόνια απορρόφησαν σιωπηλοί εμπειρίες, χαρές και λύπες, βάφονται, γκρεμίζονται, αποκτούν νέους κατοίκους.

Η Τζορτζ Έλιοτ λέει ότι οι πεθαμένοι μας δεν είναι πεθαμένοι για εμάς μέχρι να τους ξεχάσουμε. Ο Ίρβιν Γιάλομ λέει ότι «ο δεύτερος θάνατος» έρχεται όταν ο τελευταίος άνθρωπος που μας γνώρισε πεθαίνει κι αυτός. O Ντέιβιντ Ίγκλμαν (στο συγκλονιστικό Sum) το πάει λίγο παραπέρα: ο «τρίτος θάνατος» (μετά τον βιολογικό και την ταφή) είναι όταν, κάποια στιγμή στο μέλλον, το όνομά σου προφέρεται για τελευταία φορά.

Πηγή: Ρωμανός Γεροδήμος – amagi.gr

Κοντραμπατζήδες!

Τίποτα σαφές

(απόσπασμα από το editotial της Ασφαλιστικής Αγοράς)

Φόβοι, μόνο, ενδεχόμενα και… απειλές, για τη μείωση των εισοδημάτων, την αύξηση των κρουσμάτων, τη συνέχιση του πολέμου, την ένταση στα Ελληνοτουρκικά…!

Υπό το κράτος αυτών των ενορχηστρωμένων απειλών και προβλέψεων καλλιεργείται η πεποίθηση της αδυναμίας, της εξάρτησης, της αποδοχής.

Ο χειμώνας που έρχεται, για πολλοστή φορά, εδώ και 2022 χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο δεν… εγκυμονεί, από την αέναη – διαρκή προσπάθεια των κέντρων λήψεως αποφάσεων να διατηρήσουν τον έλεγχο των πραγμάτων.

Τι φοβούνται; Ποιοι;

Ποια είναι η απειλή;

Αντικειμενικά, οι κίνδυνοι γεννώνται ή κατασκευάζονται;

Αφορούν όλους ή… μόνον εμάς;

Εκτός από τα… χειμωνιάτικα ρούχα, ας βγάλουμε από τις ντουλάπες μας και την προσωπική μας ευθύνη –όλοι διαθέτουμε ικανή– κι ας μην παρασυρόμαστε.

Έχοντας συναίσθηση, σθένος, κρίση και προπαντός δύναμη αντίστασης, ας προσδεθούμε σαν τον Οδυσσέα στο κατάρτι των δικών μας στόχων και προτεραιοτήτων, αλλά και Αξιών.

Δεν προετοιμαζόμαστε με φόβο.

Προετοιμαζόμαστε, ατομικά και συλλογικά, με πίστη στην επικράτηση κι όχι απλά στην επιβίωση.

Αν είχαμε “βήμα” τύπου ΔΕΘ… αυτά τα λόγια θα απευθύναμε στους Συμπολίτες μας.

Είμαστε και παραμένουμε αισιόδοξοι.

Τίποτα δεν γυρίζει, ΠΟΤΕ, πίσω.

Δημήτρης ΡΟΥΧΩΤΑΣ