ΟΡΕΙΝΟΣ

Οι φθινοπωρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σκιαγραφούν μια εικόνα σταθερότητας για την ελληνική οικονομία την τριετία 2025-2027, με την ανάπτυξη να κινείται σε ικανοποιητικά επίπεδα, το χρέος να συνεχίζει την πτωτική του πορεία και τον πληθωρισμό να αποκλιμακώνεται, παρά τις πιέσεις – Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Οι φθινοπωρινές οικονομικές προβλέψεις 2025 δείχνουν ότι το απαιτητικό περιβάλλον δεν εμποδίζει την ανάπτυξη – Πρωτογενές πλεόνασμα €10,3 δισ. στο 10μηνο – στα 6,6 δισ. ευρώ τα φορολογικά έσοδα Οκτωβρίου.

Η αδράνεια, η συνήθεια, ο φόβος, η μιζέρια, ο μικροαστισμός, οι χαμένες ευκαιρίες, οι παραχωρήσεις που κάνουμε καθημερινά μας πνίγουν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε….

Νεανική παρέα από τα πολύ παλιά της Interamerican!

Ορεινή Δωριδα

Η γνώση του προϊόντος ως αυτογνωσία του οργανισμού

Σε κάθε μεγάλη επιχείρηση, κάτω από τις δομές, τα τμήματα, τα συστήματα και τα πρωτόκολλα, υπάρχει μια απλή, θεμελιώδης αλήθεια:

Η επιχείρηση υπάρχει για κάτι συγκεκριμένο.

Και όσο μεγαλύτερη γίνεται, τόσο πιο πολύ τείνει να το ξεχνά.

Ο Robert Crandall δεν ρωτούσε τους υπαλλήλους του για τα δρομολόγια της American Airlines από εμμονή ή αυταρχισμό.

Το έκανε για έναν βαθύτερο λόγο:

Ήθελε να δει αν ο καθένας θυμάται γιατί υπάρχει η εταιρία.

Γιατί μια εταιρία που ξεχνά το προϊόν της, μοιάζει με άνθρωπο που ξεχνά το όνομά του.

Λειτουργεί, κινείται, μιλά — αλλά δεν έχει κέντρο βάρους.

Και όταν λείπει το κέντρο, όλα τα υπόλοιπα γίνονται εύθραυστα.

Το προϊόν ως φιλοσοφική ρίζα

Στη φιλοσοφία, η ουσία (essentia) προηγείται της μορφής.

Έτσι και στην επιχείρηση, η ουσία προηγείται της λειτουργίας.

Πριν τα τμήματα

πριν τα budget

πριν τα συστήματα

πριν τις διαδικασίες

υπάρχει μια ερώτηση που γεννά τα πάντα:

Τι προσφέρουμε στον κόσμο;

Ο Crandall πίστευε ότι κάθε άνθρωπος του οργανισμού – από τον οικονομικό διευθυντή έως τον υπάλληλο της αποθήκης – πρέπει να έχει μια καθαρή, σχεδόν τελετουργική απάντηση σε αυτό.

Γιατί η απάντηση αυτή είναι η ρίζα.

Και χωρίς ρίζα, κανένα δέντρο δεν στέκεται.

Η άγνοια ως απώλεια ταυτότητας

Όταν ένας υπάλληλος έλεγε “Δεν ξέρω, εγώ απλώς κάνω μισθοδοσία”, ο Crandall δεν ενοχλούταν από την άγνοια·

ενοχλούταν από το φιλοσοφικό της βάρος:

το πρόσωπο είχε αποκοπεί από τον σκοπό.

Μια εταιρία γεμάτη τέτοιους ανθρώπους δεν παλεύει με τον ανταγωνισμό·

παλεύει με τον ίδιο της τον εαυτό.

Η γνώση ως ενότητα

Στην πραγματικότητα, ο Crandall έκανε κάτι αρχαίο:

επέστρεφε στο ομηρικό ιδεώδες της κοινής γνώσης.

Στις παλιές κοινωνίες όλοι γνώριζαν τον άξονα γύρω από τον οποίο στρεφόταν η κοινότητα: την καλλιέργεια, το ψάρεμα, το εμπόριο.

Αυτό έδινε ενότητα, συνέπεια και συνοχή.

Ο οργανισμός που γνωρίζει το προϊόν του

μοιάζει με πόλη που γνωρίζει τον λόγο ύπαρξής της.

Δεν χάνεται.

Το μάθημα για σήμερα

Σε μια εποχή όπου οι εταιρίες γίνονται πολύπλοκα οικοσυστήματα και οι άνθρωποι φορούν δεκάδες “ρόλους”, το μάθημα του Crandall επιστρέφει ως φιλοσοφική υπενθύμιση:

Η ουσία προηγείται της λειτουργίας. Η ταυτότητα προηγείται της εξειδίκευσης. Η γνώση του προϊόντος είναι μορφή συλλογικής αυτογνωσίας.

Και όταν ένας οργανισμός γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του, τότε τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί εύκολα να τον διαλύσει.

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανόλης Αναγνωστάκης