Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί στο κοιμητήριο της Ραφήνας την Παρασκευή στις 12:00.

Τα αινιγματικά «συμβάντα Μιγιάκε» θα μπορούσαν να καταστρέψουν δορυφόρους και δίκτυα ηλεκτροδότησης. Η προέλευσή τους όμως παραμένει άγνωστη.

in.gr

Συμβαίνουν περίπου μια φορά στα 1.000 χρόνια, όταν η Γη δέχεται έναν ξαφνικό βομβαρδισμό ακτινοβολίας από το Διάστημα, έναν βομβαρδισμό τόσο ισχυρό ώστε αφήνει τα ίχνη του στους δακτυλίους των δέντρων.

Νέα μελέτη για αυτές τις αινιγματικές καταιγίδες ακτινοβολίας δείχνει τώρα να διαψεύδει την κρατούσα θεωρία για την προέλευσή τους, σύμφωνα με την οποία το φαινόμενο προέρχεται από «υπερεκλάμψεις» στην επιφάνεια του Ήλιου.

Το μυστήριο λοιπόν παραμένει άλυτο, και μάλιστα περιπλέκεται.

«Ασύλληπτες επιπτώσεις»

Το αναπάντητο πρόβλημα εμφανίστηκε το 2012, όταν ο ιάπωνας φυσικός Φούτσα Μιγιάκε ανίχνευσε ενδείξεις ριπών ακτινοβολίας σε δακτυλίους δέντρων που αντιστοιχούσαν στο έτος 774 μ.Χ.

Μελέτες που ακολούθησαν έδειξαν ότι τα τελευταία 10.000 χρόνια η Γη έχει ζήσει αρκετά τέτοια «συμβάντα Μιγιάκε», όπως το 993 μ.Χ. και το 663 π.Χ.

«Αυτές οι τεράστιες ριπές ακτινοβολίας, γνωστές ως συμβάντα Μιγιάκε, συμβαίνουν περίπου κάθε χίλια χρόνια, παραμένει όμως ασαφές πού οφείλονται» λέει ο δρ Μπένζαμιν Πόουπ του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, επικεφαλής της μελέτης που δημοσιεύεται στο Proceedings of the Royal Society A.

«Πρέπει να μάθουμε περισσότερα για αυτό το φαινόμενο, αφού αν κάτι τέτοιο συνέβαινε σήμερα θα κατέστρεφε δορυφόρους, καλώδια του Διαδικτύου, γραμμές ηλεκτροδότησης και μετασχηματιστές. Οι επιπτώσεις στις παγκόσμιες υποδομές θα ήταν ασύλληπτες».

Ο Πόουπ και οι συνεργάτες του αναζήτησαν απαντήσεις στους κορμούς αρχαίων δέντρων, οι οποίοι συνήθως αποκτούν έναν νέο δακτύλιο ανάπτυξης κάθε έτος.

«Δεδομένου ότι μπορείς να μετρήσεις τους δακτυλίους ενός δέντρου για να προσδιορίσεις την ηλικία του, μπορείς επίσης να εξετάσεις ιστορικά κοσμικά συμβάντα που πηγαίνουν πίσω χιλιάδες χρόνια» εξηγεί ο Τσινγκιάν Τσανγκ του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Ηλιακή έκλαμψη που καταγράφηκε το 2012 από το σκάφος SDO της NASA. Οι εκλάμψεις όμως μάλλον δεν σχετίζονται με τα συμβάντα Μιγιάκε (NASA Goddard Space Flight Center )

Άνθρακας-14

Τα δέντρα απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα για να χτίσουν τον κορμό τους. Όταν σωματίδια υψηλής ενέργειας φτάσουν από το Διάστημα στη γήινη ατμόσφαιρα μπορούν να μετατρέψουν άτομα αζώτου σε άτομα άνθρακα-14, ένα ραδιενεργό ισότοπο του άνθρακα, το οποίο απορροφάται από τα φυτά και ενσωματώνεται στους ιστούς τους. Ο άνθρακας-14 μεταστοιχειώνεται και πάλι σε άζωτο με έναν αργό αλλά σταθερό ρυθμό, κάτι που επιτρέπει την ακριβή χρονολόγηση των δειγμάτων.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα μαθηματικό μοντέλο του παγκόσμιου κύκλου του άνθρακα για να εκτιμήσουν ποιες μπορεί να ήταν οι ποσότητες άνθρακα-14 που σχηματίστηκαν στην ατμόσφαιρα σε κάθε συμβάν Μιγιάκε.

Μέχρι σήμερα, η κρατούσα θεωρία ήθελε αυτά τα συμβάντα να προέρχονται από «υπερεκλάμψεις», εκρήξεις ακτινοβολίας στην επιφάνεια του Ήλιου που ενίοτε επηρεάζουν τη Γη.

Η ανάλυση όμως έδειξε ότι τα συμβάντα Μιγιάκα δεν συνδέονται με τις ηλιακές κηλίδες ούτε με τον 11ετή κύκλο αυξομείωσης της ηλιακής δραστηριότητας.

Επιπλέον, τα δέντρα που βρίσκονταν πιο κοντά στους πόλους της Γης δεν βρέθηκαν να περιέχουν περισσότερο άνθρακα-14, όπως θα περίμενε κανείς αν το φαινόμενο αντιστοιχούσε σε ηλιακά σωματίδια, τα οποία τείνουν να κινούνται προς τους πόλους λόγω του γήινου μαγνητικού πεδίου.

Ακόμα, η μελέτη διαπιστώνει ότι τουλάχιστον δύο συμβάντα Μιγιάκε διήρκεσαν δύο ολόκληρα χρόνια, κάτι που δεν θα αναμενόταν στην περίπτωση των ηλιακών εκλάμψεων, οι οποίες έχουν σύντομη διάρκεια.

Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι τα συμβάντα Μιγιάκε σχετίζονται με κάποιο άλλο φαινόμενο στον Ήλιο, αν και δεν μπορούν να διαψεύσουν άλλες θεωρίες που έχουν προταθεί, όπως εκρήξεις σουπερνόβα, εκλάμψεις ακτίνων γάμμα ή εκρήξεις μαγνητικών άστρων νετρονίων.

Σε κάθε περίπτωση, η ερευνητική ομάδα τονίζει ότι το φαινόμενο χρήζει περαιτέρω μελέτης.

Όπως λέει ο δρ Πόουπ, «σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, υπάρχει πιθανότητα γύρω στο 1% να δούμε ένα συμβάν Μιγάκε εντός της επόμενης δεκαετίας».

«Δεν γνωρίζουμε όμως πώς να το προβλέψουμε ή τι βλάβες μπορεί να προκαλέσει».

»Οι πιθανότητες πάντως είναι αρκετά ανησυχητικές».

Σήμερα βαριόμαστε λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή, αλλά φοβόμαστε περισσότερο από ποτέ μη βαρεθούμε, παρατήρησε κάποτε ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ. Μάλλον γι’ αυτό γεμίζουμε τις ζωές μας με ενασχολήσεις και σχέδια μέχρι να ξεχειλίσουν. Μας τρομάζουν τα κενά διαστήματα του χρόνου σαν ρωγμές στο επιχειρησιακό οικοδόμημα που χτίζουμε κάθε μέρα. Μια αόριστη εντύπωση ενοχής μας κυριεύει αν τις Δευτέρες που γυρνάμε στη δουλειά, δεν έχουμε να αφηγηθούμε στους συναδέλφους μας ένα υπέρπληρες Σαββατοκύριακο. Προτιμούμε την ασφυξία από το κενό.

Η αρχαία σοφία μας αποτρέπει από αυτή τη στάση ζωής. Πριν από εικοσιπέντε αιώνες ο Κινέζος διδάσκαλος Λάο Τσε έγραψε ότι πλάθουμε τον πηλό για να φτιάξουμε ένα δοχείο, αλλά είναι το εσωτερικό κενό του που γεμίζουμε· καρφώνουμε πασσάλους για να χτίσουμε ένα αγροτόσπιτο, αλλά είναι το εσωτερικό του που το κάνει κατοικήσιμο. Ο αρχαίος διδάσκαλος ήθελε να μας θυμίσει ότι είναι το κενό που μάς προσφέρει καταφύγιο, ότι οι πράξεις μας χρειάζονται χώρο και ηρεμία για να υλοποιηθούν αθόρυβα, όπως στρώνονται οι νιφάδες στον χιονιά. Ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας επέμεινε στην ίδια ιδέα. Σκεφτόταν ότι οφείλουμε να είμαστε δραστήριοι αλλά όχι και παραδομένοι σε ένα ανάστατο και ξέφρενο πηγαινέλα. Για να μάθουμε το μάθημα της ανάπαυσης, συνιστούσε να αποβάλλουμε από την καθημερινή ζωή μας την πίεση των προσδοκιών και την ακραία έξαψη. Ο Σενέκας χαριτολογούσε στα γραπτά του πάνω στην «παραφορτωμένη σχόλη» και μας άφησε μια ειρωνική φράση: «Εκείνοι που οι τέρψεις τους απαιτούν πολλή δουλειά, δεν χαίρονται τίποτα». Σύμφωνα με την παλιά διδαχή, αν αφήσουμε τον χρόνο μας κενό, θα πάψει να μας πιέζει.

Iréne Vallejo Moreu*

*Iréne Vallejo Moreu (Θαραγόθα, 1979) σπούδασε κλασσική φιλολογία και έκανε τη διδακτορική της διατριβή στα πανεπιστήμια της γενέτειράς της και της Φλωρεντίας. Μόνιμη συνεργάτιδα γνωστών εφημερίδων και περιοδικών της Ισπανίας, με τη φιλοσοφική δημοσιογραφία της υφαίνει τα θέματα του παρόντος με τις διδαχές του παρελθόντος.

… Στέκει το ρόδο απείραχτο μπρος στ’ ουρανού τη χάρη
ποιο κύμα ποια πρωτοφιλεί στ’ αμάραντο χορτάρι

Μέσα από ήλιους κι ουρανούς σε βλέπω δακρυσμένη
σαν άστρο που το νότισε λύπη συννεφιασμένη…

Γιώργος Θέμελης

φωτό από Μανολης

1994 Παππούς ετών 94

Αφήστε τα πεσμένα φύλλα στη γη, λέει το Αϊντχόβεν στους κηπουρούς.

Ο δήμος προσπαθεί να πείσει τους κατοίκους να σταματήσουν να σκουπίζουν τα πεσμένα φύλλα και να αφήσουν τη φύση να κάνει τη δουλειά της – τουλάχιστον στα πάρκα της πόλης, όπου ένα στρώμα από πεσμένα φύλλα εξασφαλίζει λιγότερα ζιζάνια, μικρότερη δίψα για νερό το καλοκαίρι, και μικρότερη απορροή στο αποχετευτικό σύστημα όταν βρέχει. Για τους αμετανόητους, έχουν τοποθετηθεί κάδοι για τη συλλογή φύλλων από κήπους ώστε να γίνουν κομπόστ για τα δημόσια δέντρα.

της ΙΡΕΝΕ ΒΑΛΙΕΧΟ*

μετάφραση Βάσω Χρηστάκου

Ομφαλοσκοπώντας

Τα ανθρώπινα όντα έχουμε την αδυναμία να θεωρούμε τον εαυτό μας ομφαλό του κόσμου. Πρόκειται για μια οφθαλμαπάτη που επικρατεί στα άτομα και στους λαούς, για μια περίεργη πεποίθηση των κατοίκων αυτού του σφαιρικού πλανήτη. Οι αρχαίοι Έλληνες διηγούνταν ότι ο θεός Ζευς, αποφασισμένος να μάθει πού είναι το κέντρο της γης, αμόλησε δύο μεγαλόπρεπους αετούς που πέταξαν με την ίδια ταχύτητα από τα δύο άκρα του κόσμου. Περιττό να πούμε ότι τα πουλιά συναντήθηκαν σε ένα μέρος της Ελλάδας, τους Δελφούς, σημαδεμένο στο μέλλον με μια ωοειδή πέτρα, την οποία ονόμασαν «ομφαλό». Ο θρύλος θα έκανε τους αρχαίους Κινέζους να χαμογελάσουν με ικανοποίηση, αφού αποκαλούσαν τη χώρα τους Ζονγκουό, που σημαίνει «κεντρική γη», και πίστευαν κι εκείνοι ότι ήταν ο παγκόσμιος ομφαλός.

Σχεδόν όλοι οι λαοί θεώρησαν κάποτε τον εαυτό τους ανώτερο από τους υπόλοιπους και σκέφτηκαν ότι η περιοχή τους κατείχε την κεντρική θέση στον πλανήτη. Το δείχνουν οι χάρτες. Από πάντα, όλοι τους εστιάζονται στο κέντρο. Πράγματι, η πιο πολύχρηστη στη Δύση τους τελευταίους τέσσερις αιώνες χαρτογραφική μέθοδος, εκείνη του Μερκάτορος, τοποθετεί την Ευρώπη στο κέντρο και κάνει τον Βορρά να φαίνεται πιο μεγάλος από το Νότο. Η επίπεδη έκταση που διατρέχουμε με τα μάτια και ταξιδεύουμε με το δείκτη, μάς παρουσιάζει στο κέντρο και μεγεθυμένο το βόρειο ημισφαίριο να καταλαμβάνει τα δύο τρίτα του χάρτη και περιορίζουν το νότιο ημισφαίριο στο ένα τρίτο. Με τον ίδιο τρόπο εμείς οι ίδιοι επιβεβαιώνουμε τον κανόνα: καθένας πιστεύει ότι είναι στο κέντρο. Είναι γι’ αυτό που ο κόσμος έχει πιο πολλούς αφαλούς από ότι μυαλά.

*Η Iréne Vallejo Moreu (Θαραγόθα, 1979) σπούδασε κλασσική φιλολογία και έκανε τη διδακτορική της διατριβή στα πανεπιστήμια της γενέτειράς της και της Φλωρεντίας. Μόνιμη συνεργάτιδα γνωστών εφημερίδων και περιοδικών της Ισπανίας, με τη φιλοσοφική δημοσιογραφία της υφαίνει τα θέματα του παρόντος με τις διδαχές του παρελθόντος

Πηγή: νέο πλανόδιον

O επονομαζόμενος Λευκός Οίκος είναι η επίσημη κατοικία του εκάστοτε προέ­δρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας Ουάσινγκτον επί της Λεωφόρου Πενσυλβάνιας 1600…

O επονομαζόμενος Λευκός Οίκος είναι η επίσημη κατοικία και ο τόπος εργασίας του εκάστοτε προέ­δρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας Ουάσινγκτον επί της Λεωφόρου Πενσυλβάνιας 1600.

Πήρε την ονομασία του από το γεγονός ότι η φαιόλευκη σχιστολιθική πέτρα με την οποία είναι χτισμένο το μέγαρο (αργότερα βάφτηκε λευκή), προκαλούσε αντίθεση με τα γειτονικά κτίσματα, τα οποία ήταν κατασκευασμένα από κόκκινα τούβλα. Η ονομασία, αν και ήταν γνωστή από το 1811, επισημοποιήθηκε το 1901, όταν ο τότε πρόεδρος Θίοντορ Ρούσβελτ άρχισε να τη χρησιμοποιεί στην αλληλογραφία του.

null

Το μέγαρο σχεδίασε ο ιρλανδός αρχιτέκτονας Τζέιμς Χόμπαν (1755-1831) σε νεοκλασικό ρυθμό. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1792 και η ανέγερσή του περατώθηκε το 1800. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν κυρίως σκλάβοι και μετανάστες. Κόστισε 230.000 δολάρια (2.500.000 σημερινά).

Τα εγκαίνια του Λευκού Οίκου έγιναν την 1η Νοεμβρίου 1800, με την εγκατάσταση του πρώτου ενοίκου του, του 2ου Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Άνταμς.

Το μέγαρο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1814 κατά τη διάρκεια της βρετανικής εισβολής του 1812. Ανοικοδομήθηκε κι επεκτάθηκε υπό την επίβλεψη του Χόμπαν μέσα στα τρία επόμενα χρόνια. Το ημικυκλικό νότιο πρόπυλο και το περίστυλο βόρειο πρόπυλο προστέθηκαν κατά τη δεκαετία του 1820.

Το όλο συγκρότημα του Λευκού Οίκου, που αποτε­λεί τμήμα τού συστήματος Εθνικών Πάρκων της Ουάσινγκτον, ανακαινί­στηκε εκ βάθρων τη διετία 1949-1951, όταν κινδύνευε να καταρρεύσει εξαιτίας των προσθηκών. Το χρονικό διάστημα αυτό ο τότε πρόεδρος Τρούμαν διέμενε στο γειτονικό Blair House, που χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία υψηλών προσώπων.

Ο Λευκός Οίκος έχει: 6 ορόφους, 132 δωμάτια, 35 τουαλέτες, 412 πόρτες, 147 παράθυρα, 28 τζάκια, 8 σκάλες, 3 ασανσέρ, κινηματογράφο και διάδρομο για μπόουλινγκ. Ο μεγάλος κήπος του περιλαμβάνει γήπεδα τένις και γκολφ, πισίνα και διαδρομή για τζόκινγκ.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1207?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2022-11-01

© SanSimera.gr

Η παρακάτω ανάρτηση στάλθηκε από τον Γιάννη Αναγνωστάκη

Το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι τα κουρασμένα σώματα.

Το πρόβλημά μας σήμερα είναι οι κουρασμένες οι ψυχές.
Οι άνθρωποι οι τσακισμένοι.
Ένα ανθρωποφάγο σύστημα, που σε θέλει από το πρωί μέχρι το βράδυ, να τρέχεις σαν τρελός.
Να ζεις, μέσα στη στεναχώρια και το άγχος.
Και άλλοτε ξέρεις κουράζονταν οι άνθρωποι. Και άλλοτε δούλευαν. Και άλλοτε τρέχανε. Ναι. Τραβούσανε πολλά…
Δεν είχαμε όμως αυτό εδώ το χάλι.
Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά;
Όσο πιο κουρασμένος ψυχικά ο άνθρωπος, τόσο πιο ευάλωτος.
Όσο πιο ευάλωτος, τόσο πιο φοβισμένος.
Όσο πιο φοβισμένος, τόσο πιο εύκολα διαχειρίσιμος.
Καθένας, ας αναλογιστεί.
Μια καινούρια εβδομάδα ξεκινά.
Καλή δύναμη.
Την Παναγία από το φουστάνι αδέρφια.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος . Είναι κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος της Κλινικής και Κοινοτικής Ψυχολογίας του University of East London.

Ροδάνθη οίνος εκλεκτός