Συντάκτης: Kostas Bertsias

Αγαπημένη μου κυρία Ελένη Χριστοπούλου,

Τα λόγια σας με άγγιξαν βαθιά∙ όχι μόνο ως μαθητή σας, αλλά και ως άνθρωπο που κουβαλά μέσα του εκείνα τα νεανικά χρόνια στο Λιδωρίκι, τότε που ο κόσμος άνοιγε μπροστά μας και η δική σας παρουσία μάς μάθαινε να τον κοιτάμε με μάτια πιο καθαρά και πιο πλατιά.

Το μήνυμά σας ήταν για μένα ένα ανέλπιστο δώρο. Το διάβασα δύο και τρεις φορές, με χαμόγελο αλλά και με εκείνη τη γλυκιά συγκίνηση που φέρνει πίσω τον χρόνο — όχι σαν βάρος, αλλά σαν φως. Σας ευχαριστώ για την καλοσύνη, για την ευγένεια και για το μεγαλείο ψυχής που ακόμα μοιράζεστε τόσο απλόχερα.

Αν κάτι κατάφερα να γράψω και να το πείτε «δημιουργία», εσείς είστε από τους ανθρώπους που μου έδειξαν τον δρόμο. Στο εξατάξιο γυμνάσιο, μέσα στις αίθουσες με τα ξύλινα θρανία και τα μεγάλα παράθυρα του Λιδωρικίου, εσείς μάς διδάξατε ότι η γλώσσα δεν είναι απλώς μάθημα — είναι τρόπος να ζούμε πιο όμορφα και να σκεφτόμαστε πιο καθαρά. Και αυτό δεν ξεχνιέται.

Το ότι κρατήσατε σήμερα στα χέρια σας το βιβλίο μου, μετά από τόσα χρόνια, είναι για μένα μια ηθική δικαίωση μεγαλύτερη από κάθε άλλη. Γιατί ένας άνθρωπος που σε διαμόρφωσε στα πρώτα σου βήματα, στέκεται τώρα και λέει «μπράβο» — και αυτό δεν συγκρίνεται με κανένα βραβείο.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα λόγια, για τη μνήμη, για την αγάπη. Θα συνεχίσω να γράφω όπως με παροτρύνετε, και κάθε φορά που πιάνω το πληκτρολόγιο , να ξέρετε ότι ένα κομμάτι της δικής σας διδασκαλίας είναι μέσα σε κάθε σελίδα.

Με βαθιά εκτίμηση, αγάπη και ευγνωμοσύνη,

ο παλιός σας μαθητής,

Κώστας Μπερτσιάς

Ο Πυροσβέστης των Ήσυχων Λόφων

Στο χωριό των Ήσυχων Λόφων ζούσε ένας άνθρωπος παράξενος. Δεν είχε περιουσίες, ούτε αξιώματα∙ είχε όμως ένα κουβά νερό πάντα γεμάτο και ένα παλιό τσεκούρι κρεμασμένο στον ώμο.

Τον έλεγαν απλώς Πυροσβέστη.

Οι κάτοικοι τον θεωρούσαν δεδομένο.

Όταν ξέφευγε μια σπίθα από το τζάκι, φώναζαν το όνομά του.

Όταν ο αέρας λύγιζε τα πεύκα και έσπαγε κλαδιά πάνω σε αποθήκες, πάλι εκείνον καλούσαν.

Και όταν μάλωναν μεταξύ τους και άναβαν φωτιές που δεν έβλεπες με το μάτι, αλλά έκαιγαν χειρότερα—θυμό, ζήλια, μικρότητα—πάλι εκείνον περίμεναν να τις σβήσει.

Ο Πυροσβέστης δεν μιλούσε πολύ.

Έτρεχε, έσβηνε, καθάριζε, βοηθούσε.

Και κάθε φορά που έφτανε, οι χωριανοί αναστέναζαν με ανακούφιση:

«Ευτυχώς που σε έχουμε…»

Μόνο που μια μέρα αποφάσισε να φύγει.

Δεν το ανακοίνωσε. Απλώς πήρε τον κουβά του και το τσεκούρι, και χάθηκε στα μονοπάτια που οδηγούσαν στο απέναντι βουνό.

Κανείς δεν ανησύχησε.

«Θα γυρίσει. Πάντα γυρίζει.»

Αλλά δεν γύρισε.

Η πρώτη σπίθα που ξέφυγε από το τζάκι έκανε έναν ολόκληρο στάβλο παρανάλωμα.

Η δεύτερη έκαψε τα καλάμια, η τρίτη άπλωσε στη ρεματιά.

Τα σπίτια σώθηκαν τυχαία, αλλά οι καρδιές τους όχι∙ άρχισαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον, να ζητούν ευθύνες από παντού εκτός από εκεί όπου κατοικούσε η αλήθεια: μέσα τους.

Όταν πια έφτασαν μπροστά σε στάχτες, ένας γέρος είπε τη φράση που όλοι σκέφτονταν αλλά κανείς δεν τολμούσε να ξεστομίσει:

«Η ευθύνη δεν ήταν ποτέ στον Πυροσβέστη… αλλά σε εμάς που νομίζαμε ότι θα είναι πάντα εδώ.»

Τότε μόνο κατάλαβαν ότι ο Πυροσβέστης δεν ήταν άνθρωπος.

Ήταν η ίδια η ευθύνη που τους εγκατέλειψε, κουρασμένη από την αμέλεια.

Ήταν η φωνή που έλεγε «πρόσεχε», η διάθεση να προνοήσουν, η σκέψη να τακτοποιήσουν πριν γίνει ζημιά.

Και το χωριό έμεινε να λογαριάζει όχι τις φωτιές, αλλά το λάθος:

ότι πίστεψαν πως κάποιος άλλος, κάπου, θα σβήνει για πάντα αυτά που αυτοί άφηναν να καίγονται.

Creator AI*

*με μικροδιορθώσεις από ένα ζωντανό γραφιά

Ευτυχώς μετά από μεγάλη περίοδο ξηρασίας οι βροχές επανήλθαν ….

Στην καθημερινότητα όλοι μας μαθαίνουμε να κυνηγάμε ευκαιρίες, να ανοίγουμε πόρτες, να λέμε «ναι» από τον φόβο μήπως χαθεί κάτι πολύτιμο. Κι όμως, η πραγματική σοφία –αυτή που ξεχωρίζει τον απλώς πετυχημένο από τον πραγματικά πολύ πετυχημένο άνθρωπο– κρύβεται στην αντίστροφη κίνηση: στο ήσυχο, αλλά θαρραλέο «όχι».

Ο Μπάφετ εννοεί κάτι βαθύτερο απ’ όσο φαίνεται. Δεν υμνεί την άρνηση για την άρνηση∙ μιλά για τη στρατηγική πειθαρχία της επιλογής. Οι άνθρωποι που φτάνουν ψηλά δεν είναι εκείνοι που κάνουν περισσότερα, αλλά εκείνοι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνει λιγότερα, ακριβώς επειδή ξέρουν τι αξίζει και πού πρέπει να συγκεντρώσουν την ενέργειά τους.

Το «όχι» προστατεύει τον χρόνο, την προσοχή, την ψυχική ενέργεια. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια δήλωση ταυτότητας: ένας ξεκάθαρος ορισμός: «Ξέρω ποιος είμαι, τι θέλω και τι δεν θέλω.» Δεν είναι απομάκρυνση από τις ευκαιρίες∙ είναι, στην ουσία, φίλτρο που συγκρατεί μόνο τις σωστές.

Η επιτυχία λοιπόν δεν είναι σωρός επιλογών, αλλά η πειθαρχία της αποποίησης. Η αταραξία και η στωικότητα της εστίασης. Η τέχνη να μένεις πιστός στο κέντρο σου, όσο κι αν γύρω σου οι περισπασμοί ουρλιάζουν.

Οι πολύ πετυχημένοι άνθρωποι λένε όχι σχεδόν στα πάντα όχι επειδή είναι δύστροποι, αλλά επειδή κατανοούν ότι κάθε «ναι» είναι μια δέσμευση ζωής. Αν πεις πολλά ναι, χάνεις τον άξονά σου. Αν λες τα σωστά όχι, φτιάχνεις χώρο για το ένα, το ουσιαστικό, το καθοριστικό ναι — αυτό που, στο τέλος, γράφει την ιστορία σου.

Και ίσως εκεί, στο ήσυχο αλλά αποφασιστικό «όχι», να κρύβεται ο πραγματικός δρόμος προς το «πολύ» της ζωής.

Άποψη του χωριού Κόκκινος και της λίμνης Μόρνου