Γιάννης Μαρκοπουλος θυμάται…

Σε συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοΐτη στη Lifo, ο Γιάννης Μαρκοπουλος θυμάται:

Γεννήθηκα στις 18 Μαρτίου του 1939, στην κλινική του Ιερωνυμάκη στο Ηράκλειο. Τώρα η κλινική αυτή έχει γίνει περίφημο Ωδείο, και μάλιστα πάνω από το πιάνο υπάρχει η φωτογραφία μου, εκεί μέσα, δηλαδή, που με γέννησε η μάνα μου. Η οικογένεια των Μαρκόπουλων καταγόταν από την Ιεράπετρα. Εγώ ψηφίζω ακόμη στην Ιεράπετρα. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα 17 μου χρόνια που ήρθα στην Αθήνα. Η γενέτειρά μου χωριζόταν στα δύο: στην Κάτω Μερά και στην Πάνω Μερά. Στην Κάτω ήταν οι πρόσφυγες, οι ψαράδες, ενώ στην Πάνω ήταν η διοίκηση, οι προύχοντες ας πούμε. Έχω άλλα τρία αδέρφια –εγώ είμαι ο μεγαλύτερος– και θυμάμαι ότι μου άρεσε να ακούω τα τραγούδια των λαϊκών ανθρώπων και των βαρκάρηδων της Κάτω Μεράς. Μέχρι σήμερα που είμαι 76 ετών δεν έχω αλλάξει καθόλου.

Ήμασταν αστικό σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν δικηγόρος και είχε διατελέσει νομάρχης σε πολλά μέρη στην Ελλάδα. Η μητέρα μου έπιανε την κιθάρα και τραγουδούσε. Στην Κατοχή σχετίζονταν με τους Κούνδουρους, τη μεγάλη, γνωστή οικογένεια που μεταφέρθηκε στον Άγιο Νικόλαο. Ο Νίκος Κούνδουρος είναι μακρινός συγγενής μου, εκτός από συνεργάτης μου, αλλά και αυτός που με παρέλαβε κυριολεκτικά από το πλοίο της γραμμής όταν έφτασα στην πρωτεύουσα.

Οι μουσικές μου σπουδές ξεκινούν στα έντεκά μου χρόνια, όταν ο αδερφός του πατέρα μου γίνεται δήμαρχος. Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να φτιάξει μια μπάντα. Παραγγέλνει τα όργανα, έρχεται κι ένας καλός δάσκαλος, ο Σερέπετσης, ωραίος, αριστερός, μαθητής του Καλομοίρη και του Κωνσταντινίδη, μα δεν πάτησε κανένας! Πιάνουν τον πατέρα μου και του λένε «Στείλε τον Γιαννάκη να μάθει κάνα όργανο, γιατί όλοι στην Κάτω Μερά φοβούνται μην πάθουν πνευμονία, καθώς θα φυσάνε τα όργανα». Πήγα, λοιπόν, ως μέλος μιας τεράστιας, αγαπημένης συμμορίας νεαρών που κοιτάζαμε να κάνουμε δύο κινήσεις: πρώτον, να παίζουμε πόλεμο με την Κάτω Μερά, αλλά ταυτόχρονα να παίζουμε και να βρίσκουμε τραγούδια δικά μας, και δεύτερον, και σημαντικότερο, να βοηθάμε τους γέρους. Στη Φιλαρμονική έκατσα μέχρι τα 16-17 μου, μαθαίνοντας κλαρίνο και βιολί. Ο Σερέπετσης κατάλαβε την κλίση μου, όταν στα 12 μου έφτιαξα τη μελωδία από τα μετέπειτα «Μαλαματένια λόγια», θέλοντας να γράψω κάλαντα! Είχα γράψει και στίχους: «Κι εσύ, Χριστέ μου, τώρα θα ανασάνεις που εγεννήθηκες πολύ μικρός…».

Τι είναι ο τορμοσυνάπτης;

Στα ελληνικά το φερμουάρ λέγεται τορμοσυνάπτης

Στις 24 Απριλίου 1880 γεννήθηκε ο Γεδεών Σάντμπακ στο Σμέλαντ της Σουηδίας. Ήταν από πλούσια οικογένεια και σπούδασε μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Το 1905 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, που τότε αναπτύσσονταν βιομηχανικά. Δούλεψε σε διάφορες εταιρείες και έφτιαξε μια συσκευή που στα Ελληνικά ονομάστηκε τορμοσυνάπτης. Το 1915 έφτιαξε μια βελτιωμένη έκδοσή του.

Το 1923 η εταιρεία B.F. Goodrich, που σήμερα είναι γνωστός κατασκευαστής ελαστικών, το ονόμασε zipper και το χρησιμοποίησε για τις μπότες που κατασκεύαζε. Στην Ελλάδα τελικά επικράτησε η γαλλική λέξη fermoir (αυτό που κλείνει).

Σόλων

Όταν τον ρώτησαν τον Σόλωνα, αν έχει τη γνώμη πως έδωσε στους Αθηναίους τους καλύτερους νόμους που μπορούσαν να θεσπιστούν, απάντησε θαρραλέα:

«Όχι! Τους έδωσα, όμως, τους καλύτερους, που μπορούσαν να δεχτούν»!

αδέκαστος ..

Η αρπαγή της γης ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Αθήνα του έβδομου π.Χ. αιώνα. Στα δικαστήρια, κέρδιζε όποιος είχε χρήματα να δωροδοκήσει τους δικαστές. Η προμήθεια έδινε κι έπαιρνε κι είχε ημιεπίσημα οριστεί στο 10%. Γι’ αυτό και τους δικαστές που δε δέχονταν να δωροδοκηθούν, τους έλεγαν αδέκαστους: Χωρίς το ένα δέκατο, χωρίς το 10%.

Ένας ηλεκτρολόγος άλλαξε ζωή στα 50 φτιάχνοντας γιαούρτι στο χωριό -Το γαλακτοπωλείο που κάνουν ουρές οι Αθηναίοι

 

Ο Κώστας Δασκαλάκης, γνωστός με το παρατσούκλι Τζίφρης, έκανε το γάλα Αμφιλοχίας ξακουστό σε όλη την Ελλάδα.

Η ιστορία πίσω από το γαλακτοπωλείο Τζίφρης που έκανε το Παγκράτι να ερωτευθεί τα αγνά γαλακτοκομικά από το μικρό χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας.

Το χωριό είναι τάση όσο ποτέ στη γαστρονομία. Οι μεγαλύτεροι σεφ σε όλο τον κόσμο σκύβουν ευλαβικά πάνω από την παράδοση του τόπου τους, για να δημιουργήσουν ακόμα και απαιτητικά μενού γευσιγνωσίας σε βραβευμένα fine dining εστιατόρια. Η επαφή με τη γη, με το χωράφι, με τις αγνές πρώτες ύλες, είναι το νέο πεδίο στο οποίο εστιάζει πλέον η γαστρονομία, ένα γευστικό κυνήγι θησαυρού σε αναζήτηση αυθεντικών χωριάτικων μυστικών, καλών γαλακτοκομικών και κρεάτων, φρέσκων βιολογικών λαχανικών και βοτάνων, πατροπαράδοτων συνταγών που περνούν από τη γιαγιά στα εγγόνια και τεχνικών για τις οποίες φημίζεται ο κάθε τόπος.

Από τα εστιατόρια της haute cuisine μέχρι τα γαστροκουτούκια, από το street food μέχρι τους φούρνους, το χωριό έχει την τιμητική του, κάνοντας την αυθεντικότητα σημαία και φέρνοντας ένα νοσταλγικό αέρα στις πιο δημιουργικές κουζίνες της πόλης. Αληθινό gourmet δεν είναι πλέον το εξεζητημένο, το εστέτ, το πολύπλοκο, αλλά το απλό, το αγνό, το χωριάτικο, το τοπικό, το αυθεντικό.


Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ένα γαλακτοπωλείο στο Παγκράτι με αγνά γαλακτοκομικά από το χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας έχει γίνει talk of the town. Οι περαστικοί από την Υμηττού, αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής, κάνουν ουρές καθημερινά στον Τζίφρη για να φάνε ένα πολύ ιδιαίτερο και γευστικό soft παγωτό που είναι φτιαγμένο με χωριάτικο αγελαδινό γάλα, αλλά και να αγοράσουν για το σπίτι τυριά, γάλατα και γιαούρτια (κατσικίσια, αγελαδινά, πρόβεια), φοβερές κρέμες με βελούδινη υφή και καταπληκτική γεύση και έτοιμες παραδοσιακές πίτες με χωριάτικο φύλλο που τις ψήνεις στο σπίτι.


Επισκεφθήκαμε το φημισμένο γαλακτοπωλείο, δοκιμάσαμε τα πάντα και μοιραζόμαστε μαζί σας την εμπειρία μας. Παράλληλα, συνομιλήσαμε με τον ιδρυτή των γαλακτοκομικών Τζίφρης που παράγει τα πάντα στο χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας και μάθαμε την απίθανη ιστορία του.

Ο Κώστας Δασκαλάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Στάνο της Αμφιλοχίας, ένα μικρό χωριό 550 μόνιμων κατοίκων. Ο πατέρας τους ασχολούνταν με τη γη και την κτηνοτροφία. Ο ίδιος μεγαλώνοντας έγινε ηλεκτρολόγος. Γύρω στα 44 του χρόνια, δοκίμασε για πρώτη φορά να φτιάξει το δικό του γιαούρτι στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό. Μέχρι τότε δεν είχε αποπειραθεί να φτιάξει οτιδήποτε παραδοσιακό. Δεν μαγείρευε καν. Λίγο η τύχη του πρωτάρη, λίγο οι αναμνήσεις από τη μητέρα του, τελικά έφτιαξε ένα απίθανο γιαούρτι με φοβερό άρωμα και γεύση που ξετρέλανε τόσο την οικογένειά του όσο και όλο το χωριό. Την επόμενη ημέρα πήρε το γιαούρτι για να φιλέψει τους συγχωριανούς του στο καφενείο του χωριού. Όσοι το δοκίμασαν τους άρεσε τόσο που ο Κώστας Δασκαλάκης άρχισε να δέχεται παραγγελίες. 


Ούτε που μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ένα γιαούρτι θα ήταν ικανό να του αλλάξει εντελώς τη ζωή. Κι όμως ο άνθρωπος αυτός πολύ γρήγορα αναγκάστηκε να αφήσει την παλιά του δουλειά ως ηλεκτρολόγου και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την παραγωγή γιαουρτού. Οι παραγγελίες άρχισαν να μεγαλώνουν και η φήμη του γιαουρτιού άρχισε να ξεπερνά τα όρια του μικρού του χωριού, σε όλη την Αμφιλοχία.


«Η Στάνος είναι ένα πολύ μικρό πεδινό χωριό έξω από την Αμφιλοχία που ζούσε κυρίως από τα καπνά και την κτηνοτροφία. Ο πατέρας μου είχε πρόβατα και καπνά, αλλά μην φανταστείτε καμία μεγάλη μονάδα, ήμασταν μια φτωχή αγροτική οικογένεια του χωριού με λίγα ζώα και χωράφια. Τα γαλακτοκομικά μπήκαν εντελώς τυχαία στη ζωή μου και έγιναν για εμένα ένας έρωτας. Πριν 13 χρόνια, έφτιαξα το πρώτο μου γιαούρτι και μέχρι τότε να φανταστείτε δεν ήξερα να βράζω ούτε γάλα. Τότε ήμουν 44 ετών και επαγγελματικά ασχολούμουν με τα ηλεκτρολογικά ή ως μάστορας με τις γυψοσανίδες και τις οικοδομικές εργασίες. Μετά από ένα θέμα που αντιμετώπισα, ήθελα να αλλάξω εντελώς τη ζωή μου αλλά δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Πήρα πρόβατα, γουρούνια, φύτεψα βανίλιες… Μια μέρα εντελώς τυχαία έφτιαξα γιαούρτι στην αποθήκη του σπιτιού μου και έκτοτε άλλαξε η ζωή μου», εξηγεί στο iefimerida ο Κώστας Δασκαλάκης.


Όλη η παραγωγή στην αρχή γινόταν στο σπίτι, πολύ γρήγορα όμως λόγω μεγάλης ζήτησης δημιουργήθηκε ένα εργαστήριο γαλακτοκομικών. Εκεί άρχισαν να παράγονται κι άλλα είδη γαλακτοκομιών, όπως κρέμες, γάλατα και ένα γευστικό Ταλαφούτι, ένα κρεμώδες νόστιμο τυρί που αλείφεται στο ψωμί. Έτσι πολύ γρήγορα, ο Κώστας Δασκαλάκης έκανε το παρατσούκλι Τζίφρης που είχε ως παιδί, brand γαλακτοκομικών, παράγοντας γιαούρτια, κρέμες, τυριά και ένα soft παγωτό μηχανής με αγνό γάλα που σε κάνει να ξεχνάς όσα γνώριζες μέχρι τώρα για τα παγωτά μηχανής.


«Από πιτσιρικά με φωνάζανε στο σχολείο Τζίφρη. Το παρατσούκλι απ’ όσο γνωρίζω έχει σχέση με τα ελεύθερα πουλιά. Επειδή όλοι στο χωριό με φωνάζανε έτσι, ακόμα και όταν μεγάλωσα, έκανα το παρατσούκλι Τζίφρης brandname για τα προϊόντα μας», λέει ο Κώστας Δασκαλάκης.

Το εργαστήριο αναπτύχθηκε γοργά. Τα προϊόντα Τζίφρης άρχισαν να γίνονται trademark της Αμφιλοχίας και η φήμη τους να ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, μπαίνοντας ακόμα και σε μεγάλα σούπερ μάρκετ. 

«Σήμερα παράγουμε πλέον γιαούρτι πρόβειο πλήρες και 2%, στραγγιστό πλήρες, αγελαδινό το ελαφρύ, ξινόγαλο, τσαλαφούτι, κρέμες (βανίλια, σοκολάτα, καραμελέ, ρυζόγαλο και ετοιμάζουμε τιραμισού, μπισκοτόκρεμα και δύο ζελέ φράουλας και κερασιού). Από τυριά έχουμε γραβιέρα, κεφαλογραβιέρα, πεκορίνο, κατσικίσιο και αιγοπρόβειο. Εμείς δεν κάνουμε τυροκόμιση, αλλά έχουμε ένα αποκλειστικά δικό μας δίκτυο τυροκόμων, εδώ στα χωριά της Αμφιλοχίας, που παράγουν ακριβώς όπως θέλουμε εμείς τα τυριά μας. Στο δικό μας εργαστήριο δώσαμε μεγάλη βάση επίσης στην παρασκευή του soft παγωτού μηχανής, που είναι ένα πολύ δημοφιλές προϊόν μας, γιατί είναι πλούσιο μόνο με γάλα, αγνό και χωρίς νερά. Δεν έχει καμία σχέση με τα παγωτά μηχανής του εμπορίου. Έχουν γίνει τόσο δημοφιλή τα γαλακτοκομικά μας που τροφοδοτούμε το γαλακτοπωλείο μας στο Παγκράτι τέσσερις φορές την εβδομάδα», λέει ο Κώστας Δασκαλάκης. 

Το soft παγωτό με φράουλα είναι πολύ δημοφιλές στο Παγκράτι / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Δεκατρία χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο γιαούρτι που ο Κώστας Δασκαλάκης έφτιαξε τυχαία στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό, τα γαλακτοκομικά Τζίφρης απασχολούν μια ομάδα 38 ανθρώπων σε μια μονάδα 1800 τμ έξω από το χωριό και εκτός από την Στάνο τα προϊόντα που παράγουν πωλούνται στο γαλακτοπωλείο Τζίφρης στο Παγκράτι, κάνοντας την Αθήνα να ερωτευθεί το soft παγωτό μηχανής με αγνό χωριάτικο γάλα. 

Τι να δοκιμάσετε 

Τα παγωτά είναι καταπληκτικά. Είναι φτιαγμένα από καλό χωριάτικο, αγελαδινό γάλα. Εκτός από το κλασικό και δημοφιλές ανάμεικτο με κρέμα-σοκολάτα, φοβερή είναι η φράουλα και το μυρωδάτο καϊμάκι που έχει μια μαστιχωτή γεύση που σε ταξιδεύει σε ανέμελα παιδικά καλοκαίρια. Το παγωτό μπορεί κάποιος να το φάει επιτόπου σε χωνάκι στο χέρι ή να το αγοράσει με το κιλό σε ειδικά κουτιά που μπαίνουν στην κατάψυξη για να το πάρει στο σπίτι. Το δοκιμάσαμε και με αυτό τον τρόπο: αποψύξαμε για 15΄ το παγωτό και ήταν όντως σαν να είχε μόλις βγει από τη μηχανή, απαλό, μαλακό και με ένα ένα πλούσιο άρωμα γάλακτος που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τρως κάτι πραγματικά καλό. 

Το πρόβειο γιαούρτι Τζίφρης ήταν το πρώτο προϊόν που έφτιαξε ο Κώστας Δασκαλάκης στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Το κρεμώδες τυρί τσαλαφούρι λιώνει στο στόμα και έχει μια λεπτή, ντελικάτη γεύση. Δοκιμάστε το με τα καλοκαιρινά λαδερά σας και απογειώστε τα. Πολύ νόστιμες είναι επίσης οι κρέμες βανίλιας και σοκολάτας, αλλά αυτή που σε κάνει να παραμιλάς πραγματικά είναι η κρέμα καραμελέ.

STORIES  12/11/2022  09:18
Η ιστορία μιας δικηγόρου που έφυγε από την Αθήνα και καλλιεργεί βότανα στην Κομοτηνή με τον γεωπόνο σύζυγό της
ΠΟΛΗ  26/03/2023  08:19
Molly Malone’s: Ένας Ιρλανδός πρώην ηλεκτρολόγος έχει την πιο ωραία παμπ της Αθήνας, με καταπληκτικό fish & chips
Έχει φοβερή βελούδινη υφή, γεμάτη γεύση που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια μετά από κάθε κουταλιά. Η καραμέλα που έχει μια ισορροπημένη γεύση, ούτε πολύ γλυκιά για να είναι λιγωτική, ούτε όμως ουδέτερη, δεν είναι στη βάση της κρέμας ούτε στην επιφάνειά της, είναι ακριβώς στη μέση έτσι που γίνεται ένα με την δροσερή κρέμα. 

Οι χωριάτικες πίτες του Τζίφρη πωλούνται έτοιμες και τις ψήνεις στο σπίτι / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Δοκιμάσαμε επίσης δύο από τις χωριάτικες πίτες, τις οποίες ψήσαμε στο σπίτι και σας τις προτείνουμε: μια τυρόπιτα με πλούσια γέμιση από τη φημισμένη γραβιέρα Αμφιλοχίας και μια καταπληκτική πρασόπιτα με αγνά χωριάτικα χόρτα και πράσα. Και οι δύο έχουν τόσο ωραία γεύση και φύλλο που είναι τραγανό ακόμα και ώρες μετά το ψήσιμό τους. 

Info: Τζίφρης Γαλακτοκομικά Αμφιλοχίας, Υμηττού 60, Παγκράτι
Τηλ. 2107231625 | instagram.com/tzifris_galaktokomika

Πηγή: iefimerida.gr

Ὁ Μπι­ό­χο του Πε­ρι­κλῆ Κο­ρο­βέ­ση

Ὁ Μπι­ό­χο

ΟΝ ΜΠΙΟΧΟ, τὸν ἀρ­χη­γὸ τῶν ἐ­ξε­γερ­μέ­νων Ἰν­διά­νων, τὸν ἔ­χουν ἐ­κτε­λέ­σει πολ­λὲς φο­ρὲς στὸ Πα­λέν­κε. Μὰ ἐ­κεῖ­νος ξα­να­εμ­φα­νί­ζε­ται καὶ χτυ­πά­ει σκλη­ρά. Τὸν πιά­νουν καὶ τὸν ξα­να­ε­κτε­λοῦν. Αὐ­τὸς ἐ­πα­νέρ­χε­ται μὲ με­γα­λύ­τε­ρη ὁρ­μή. Εἶ­ναι ἀ­θά­να­τος. Πάν­τα στὴν πρώ­τη γραμ­μὴ καὶ κά­νει τοὺς τυ­ράν­νους νὰ χά­νουν τὸν ὕ­πνο τους. Τε­λι­κὰ ποι­ό εἶ­ναι τὸ μυ­στι­κό τῆς ἀ­θα­να­σί­ας τοῦ Ντο­μίν­γκο Μπι­ό­χο; Ἡ Γε­νι­κὴ Συ­νέ­λευ­ση. Κά­θε φο­ρὰ ποὺ σκο­τώ­νε­ται ὁ ἡ­γέ­της τους, ἐ­κλέ­γει ἕ­ναν ἄλ­λον καὶ παίρ­νει τὸ ἴ­διο ὄ­νο­μα. Ὁ Ντο­μίν­γκο δὲν εἶ­ναι ἕ­νας. Εἶ­ναι πολ­λοί.