Συντάκτης: Kostas Bertsias

( Μικρό δοκίμιο)

Στην καθημερινή μας γλώσσα, το μηδέν ηχεί σαν ακύρωση. Μια λέξη-σύνορο που ορίζει την απουσία, την αποτυχία, το τέλος. Όμως, πίσω από αυτό το διάφανο προσωπείο, κρύβεται μια μυστική δύναμη.

Στο άπειρο σύμπαν των αριθμών, το μηδέν δεν είναι η ανυπαρξία. Είναι το ακίνητο κέντρο. Ο άξονας που επιτρέπει στα μέτρα να οριστούν, στα πρόσημα να γεννηθούν, στην τάξη να αναδυθεί από το χάος. Είναι η ήσυχη καρδιά που δίνει υπόσταση σε όλα τα άλλα.

Στη ροή της ζωής, το μηδέν μάς επισκέπτεται μέσα στην απώλεια. Εκεί που τα σχέδια γίνονται συντρίμμια και οι βεβαιότητες σβήνουν σαν κεριά στον άνεμο. Τότε μοιάζει με κενό. Όμως το κενό δεν είναι πάντα ένδεια· είναι χώρος. Είναι η ιερή παύση όπου οι επιβολές σωπαίνουν και η ελεύθερη επιλογή αρχίζει να ανασαίνει.

Το μηδέν είναι η σιωπή ανάμεσα στις νότες: αν λείψει, η μουσική καταρρέει σε θόρυβο. Γίνεται “τίποτα” μόνο όταν μεταμορφώνεται σε παραίτηση — όταν η ψυχή δεν προσμένει και δεν γεννά πια τίποτα. Αυτό είναι το μόνο αληθινό κενό.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το μηδέν στερείται νοήματος, αλλά πώς το αντικρίζουμε:

Ως επιτάφιο ή ως αφετηρία;

Ως τέφρα ή ως κάθαρση;

Γιατί το μηδέν δεν είναι το τέλος του δρόμου. Είναι η λευκή σελίδα· το σημείο όπου η δημιουργία παίρνει την πρώτη της ανάσα για να ξαναρχίσει.

Παλιά ιντεραμέρικαν, η πρώτη αριστερά η αξέχαστη Τιτίκα

Στα δεξιά το ζεύγος Β. Καλτσά

“Η εξουσία δεν αλλάζει τους ανθρώπους, απλώς αφαιρεί την ανάγκη τους να προσποιούνται.
Οι δίκαιοι προστατεύουν, οι φιλόδοξοι καταχρώνται, οι ανασφαλείς γίνονται τύραννοι.
Δεν είναι η εξουσία που διαφθείρει, είναι το αληθινό πρόσωπο του κάθε ανθρώπου που αναδύεται όταν δεν φοβάται πια τις συνέπειες.”

Άντονι Χόπκινς

(Μικρό δοκίμιο)

Οι άνθρωποι που δεν είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, συχνά γίνονται κακοί με τους άλλους. Όχι από έμφυτη μοχθηρία, αλλά από μια εσωτερική έλλειψη που ζητά επειγόντως διέξοδο. Η δυσαρέσκεια, όταν δεν βρίσκει δρόμο προς την αυτογνωσία, μετατρέπεται σε αιχμή∙ κι αυτή η αιχμή στρέφεται συνήθως προς τα έξω.

Όποιος δεν αντέχει να σταθεί μόνος με τον εαυτό του, δυσκολεύεται να σταθεί δίπλα στον άλλον. Τα ανεκπλήρωτα όνειρα, οι ματαιώσεις και οι σιωπηλές ήττες συσσωρεύονται σαν βάρος. Κι όταν το βάρος γίνεται δυσβάσταχτο, ο άνθρωπος αναζητά αποδιοπομπαίο τράγο. Τότε η κριτική γίνεται σκληρή, ο λόγος δηλητηριώδης, η συμπεριφορά άδικη. Δεν χτυπά τον άλλον επειδή εκείνος φταίει, αλλά επειδή ο ίδιος πονά.

Η κακία, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι μια αποτυχημένη μορφή άμυνας. Είναι η κραυγή ενός εγώ που δεν βρήκε συμφιλίωση. Αντί για διάλογο με τον εαυτό, επιλέγεται η σύγκρουση με τον κόσμο. Αντί για αυτοκριτική, η καταδίκη του άλλου. Έτσι, η εσωτερική ανεπάρκεια μεταμφιέζεται σε ηθική υπεροχή.

Αντίθετα, ο άνθρωπος που έχει συμφιλιωθεί με τις αδυναμίες του, που αποδέχεται τα όριά του και αναγνωρίζει τα λάθη του, σπανίως γίνεται σκληρός. Η αυτογνωσία γεννά επιείκεια. Όποιος έχει περπατήσει μέσα στις δικές του σκιές, μαθαίνει να σέβεται και τις σκιές των άλλων.

Ίσως, λοιπόν, η καλοσύνη να μην είναι ζήτημα χαρακτήρα, αλλά καρπός εσωτερικής ειρήνης. Και η κακία, όχι απόδειξη δύναμης, αλλά μαρτυρία μιας βαθιάς δυσαρέσκειας που δεν τόλμησε ποτέ να κοιταχτεί κατάματα.