”Τότε που οι άνθρωποι γελούσαν”

Αξιοκρατία ονομάζουμε τα προσόντα που απαιτούνται
για να υπερπηδήσουμε έναν καλύτερό μας.

Αναξιοκρατία λέμε
την ατυχία μας να μην γίνουμε κι εμείς κάτι που δεν αξίζουμε,
όπως θαυμάσια το καταφέρνουν κάποιοι άλλοι.

Ο καθένας μας κρύβει μέσα του τον καλύτερο και τον χειρότερο Έλληνα.
Το κακό είναι, ότι όσο πάει,
αυτοί οι δύο όλο και λιγότερο διαφέρουν μεταξύ τους.

Αν ποτέ ξεβρομίσει αυτός ο τόπος,
πολύ φοβάμαι πως θα μείνει μόνο ο τόπος”.

Αλέκος Σακελλάριος.

Απόσπασμα από το βιβλίο του ”Τότε που οι άνθρωποι γελούσαν”

Μεταξύ Θεού και ανθρώπων

•Οι δικαστες δεν πατούν στο δάπεδο είναι στην έδρα μεταξυ Θεου και ανθρώπων δήλωσε ο κ.Ισιδώρος Ντογιάκος.Το τι εκπέμπει η δήλωση αυτή το σχολίασαν πολλοί δεν έχω κάτι να προσθέσω.
Σημειώνω όμως ότι προσφέρει μια ενδιαφέρουσα,σημαίνουσα,μεταφυσική εξήγηση.
Όταν κάνουν τρία χρόνια να βγάλουν μια απόφαση δεν φταίνε αυτοί.Είναι θέλημα Θεού.Ο Θεός καθυστερεί να τους ψιθυρίσει.Και ποιος βλάσφημος μπορεί να κρίνει το Θεό.Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου.
•Αντίθετα όταν σε κάποια θέματα ,γνωστά τοις πάσι,αποφασίζουν με τη ταχύτητα του φωτός αυτό συμβαίνει όταν επείγεται ο Θεός.
•Στις παλαιές στερεοτυπίες των εμμαρτύρων καταθέσεων αναφερόταν. «Άλλο δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω και ούτω είη μοι ο Θεός βοηθός και το ιερόν Αυτού Ευαγγέλιον».

Πάνος Μπιτσαξής