Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
•Η μεγάλη ελπίδα της εκάστοτε αντιπολίτευσης,και εμου προσωπικά σε διάφορες φάσεις ,ηταν το παραπάνω δόγμα.Ότι η φύση είναι συμμαχος.Θα καλύψει,νομοτελειακά το κενό,και η μονοκρατορία του αντιπάλου θα ισορροπήσει και θα κλονιστεί.Αυτή η ελπιδα εκφράζεται τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό το τσιτάτο ,περί της φύσης ,το έγραφε στο Βήμα ξανά και ξανά ,εμμονικα στα κύρια άρθρα του ο Σταύρος Ψυχαρης και το εμπεδώσαμε όλοι. •Έτσι ως παππούς μαθητών αποφάσισα να ανατρέξω στη μεγάλη αποθήκη του internet να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει με τη φύση.Έναυσμα ήταν ότι ο εγγονός μου Πάνος ,προς μεγάλη μου χαρά ,διέπρεψε στη φυσική.19.Δεν μπορούσα να μείνω πίσω.
•Βρήκα την απάντηση.Είμαι ενθουσιασμένος και ευγνώμων στο Ερευμητικό Κέντρο Φυσικών Επιστημών Σερρων ,τον κ.Δαποντε και την αναλυτική τους ανάρτηση..Δεν την έχω πλήρως καταλάβει αλλά θα επανέλθω και που θα πάει θα το μάθω.Το συμπέρασμα του κ.Δαποντε είναι το εξής. «Ναι πράγματι η φύση απεχθάνεται το κενό αλλά η απέχθεια αυτή εχει κάποια όρια.»Το πως και το γιατί διαβάστε τα ,μη πω καμία σαχλαμάρα.Ετσι στο πηγαδι το νερό ανεβαίνει μεχρι τα 10,25 μέτρα.Μετά μουλαρωνει και δεν καλύπτει το κενό.Εν ολίγοις αν και η φύση απεχθάνεται το κενό δεν την ενοχλεί να αφήνει και ένα κενό ακάλυπτο. •Συμπέρασμα για τη πολιτικη.Μη στηρίζεστε στη φύση.Πρωτα απ όλα για να απεχθανθεί η φύση το κενό πρέπει να υπάρχει πράγματι κενο.Μετά δε η φύση θα αποφανθεί πόσο το απεχθάνεται και πόσο το γουστάρει.
Ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των Ναζί στην κατεχόμενη Ελλάδα.
Το πρωί της 10ης Ιουνίου 1944 γερμανική στρατιωτική φάλαγγα των Ες-Ες ξεκίνησε από τη Λιβαδειά για την Αράχωβα, με σκοπό την εκκαθάριση της περιοχής από τις αντάρτικες δυνάμεις. Στο Δίστομο ενώθηκε με άλλη γερμανική ομάδα που είχε ξεκινήσει από την Άμφισσα και προχώρησαν προς το Στείρι. Οι κάτοικοι έλαβαν εντολή να μην απομακρυνθούν από το χωριό, μέχρι την επιστροφή των γερμανικών δυνάμεων.
Στη θέση Καταβόθρα οι Γερμανοί δέχθηκαν επίθεση από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Μετά από σύντομη, αλλά σφοδρή μάχη, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, αφήνοντας στο πεδίο της μάχης 15 νεκρούς και άλλους τόσους τραυματίες. Οι γερμανικές απώλειες ανήλθαν σε 6 νεκρούς και 15 τραυματίες.
Οι Γερμανοί απέδωσαν την επίθεση του ΕΛΑΣ σε ειδοποίηση των κατοίκων του Διστόμου και επέστρεψαν στο χωριό για να εκδικηθούν. Με διαταγή του διοικητή τους, υπολοχαγού Χανς Ζάμπελ, το Δίστομο πυρπολήθηκε και 218 κάτοικοι (114 γυναίκες και 104 άνδρες) εκτελέστηκαν απάνθρωπα. Μεταξύ των νεκρών, 45 παιδιά και έφηβοι και 20 βρέφη.
Η πρωτοφανής θηριωδία έγινε αμέσως γνωστή μέσω του BBC στο εξωτερικό και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης. Η Γερμανική Διοίκηση της Αθήνας επέρριψε την ευθύνη αποκλειστικά στους κατοίκους του Διστόμου, επειδή, όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της, δεν συμμορφώθηκαν με τις στρατιωτικές εντολές.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου μπόρεσε να ανακαλύψει τον υπεύθυνο της Σφαγής, Χανς Ζάμπελ, ο οποίος είχε καταφύγει στο Παρίσι και είχε συλληφθεί. Οι γαλλικές αρχές τον παρέδωσαν στις ελληνικές, οι οποίες τον προφυλάκισαν.
Τον Αύγουστο του 1949 ομολόγησε την έκταση των γερμανικών θηριωδιών στο Δίστομο, αλλά δικαιολογήθηκε ότι εκτελούσε διαταγές ανωτέρων του. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του, ο Ζάμπελ εκδόθηκε προσωρινά στη Δυτική Γερμανία για άλλη υπόθεση, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του.
•Ακούω συχνά μια μεγάλη και κοινώς αποδεκτή ανοησία. «Το θέμα δεν είναι τα πρόσωπα είναι οι πολιτικες».Η σημασία των προσώπων όμως είναι τεράστια,καταλυτική,καίρια.Δέστε για παράδειγμα τους δυο τομείς στους οποιους η ΝΔ απέτυχε παταγωδώς και ποια ήταν τα πρόσωπα.Την υγεία και τη δικαιοσύνη.
Στον πρώτο για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών με την «πατριωτική» πτέρυγα άλλαξαν έναν ικανό άνθρωπο τον γιατρό Βασίλη Κικίλια και εβαλαν τον δικηγόρο Θανο Πλεύρη.Τι να σου κάνει ο χριστιανός;Συμπαθητικό παιδί έχει αποκηρύξει την πατρική αισχύνη και τα νιάτα του αλλά δεν αρκεί.Πόσο χρειάζεται για να γίνει κατανοητό ότι δεν μπορεί.
Μπάχαλο τα επείγοντα,μπάχαλο το ΕΚΑΒ,μπάχαλο τα περιφερειακά νοσοκομεία. Δεκαπλασιάζεται ο πληθυσμός στα νησιά και έχουν ένα ασθενοφόρο.άλλού έχουν ασθενοφορα αλλά δεν έχουν πληρώματα.Θέλει υψηλή φιλοσοφία να τα λύσεις αυτά;Τώρα ο Μητσοτάκης λεει ότι «είχαμε δυσκολίες» και ότι στην επόμενη τετραετία «θα ασχοληθει προσωπικά με το project ΕΣΥ.»Η υγεία δεν είναι project ειναι πολύ παραπάνω από αυτό.Τι δυσκολίες;έναν υπουργό να ξέρει τι δουλειά δεν μπορούσες να βρεις;
Στη Δικαιοσύνη έβαλαν μικροβιολόγο.Τι να σου κάνει ο χριστιανός;Αποτέλεσμα ένα μαύρο χάλι. •Είναι σαν να μου πρότειναν να αναλάβω το Υπουργειο Γεωργίας.Θα τους έλεγα.Ευχαριστώ.Μ αρέσει να βλεπω από το αυτοκίνητο τα ανθοστόλιστα χωράφια αλλά δεν ξέρω κάτι άλλο επι του θέματος.Λυπάμαι δεν μπορώ. •Η κυρια δουλειά του Πρωθυπουργου είναι να επιλέγει τους κατάλληλους και να τους συντονίζει.Από αυτό κρίνεται.Όχι οτι δεν καταλαβαίνουμε τις επιλογες.
Στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε.Ειδικά δε στη Δικαιοσυνη ξερουμε περισσότερα από τη γεωργια.Ο πρωτος πληθυντικός δεν αφορά εμένα αλλά πάρα πολλούς σαν εμένα που θητεύουμε το χώρο.
Ολιγαρχικό κίνημα κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.Χ.), που ανέτρεψε το δημοκρατικό πολίτευμα στην αρχαία Αθήνα και εγκαθίδρυσε τη λεγόμενη «Αρχή των 400». Εκδηλώθηκε την 14η του μηνός Θαργηλιώνος (9 Ιουνίου) του 411 π.Χ.
Μετά την καταστροφική εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία (415-413πΧ), το δημοκρατικό πολίτευμα στην Αθήνα άρχισε να κλονίζεται. Οι πλούσιοι κάτοικοί της, που επωμίζονταν τις δαπάνες του πολέμου, αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες και σχεδίαζαν την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση ολιγαρχικού πολιτεύματος. Δεν δίσταζαν, μάλιστα, να καταφύγουν στην τρομοκρατία, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Επιφανείς ηγέτες των δημοκρατικών, όπως ο Ανδροκλής, δολοφονήθηκαν από ομάδες νεαρών αριστοκρατών.
Το ολιγαρχικό κίνημα είχε ως ιθύνοντα νου τον δεινό ρήτορα Αντιφώντα, που δρούσε κυρίως από το παρασκήνιο. Άλλες σημαντικές προσωπικότητες των ολιγαρχικών ήταν οι δημαγωγοί Φρύνιχος και Πείσανδρος, άλλοτε θανάσιμοι αντίπαλοι και τώρα σύμμαχοι προ του κοινού σκοπού, και ο μετριοπαθής Θηραμένης. Οι ολιγαρχικοί ζητούσαν περικοπή δαπανών και περιορισμό των ενεργών πολιτών σε αυτούς μόνο που «χρήμασι και σώμασι» ήταν σε θέση να ωφελούν την πόλη. Γι’ αυτούς ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η Αθήνα, που είχε απολέσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα στην αναμέτρησή της με τη Σπάρτη.
Οι συνωμότες κέρδισαν αρχικά την Εκκλησία του Δήμου, όταν ανακοίνωσαν ότι η Περσία ήταν διατεθειμένη να βοηθήσει οικονομικά την Αθήνα με την μεσολάβηση του Αλκιβιάδη. Όταν, όμως, αυτός δεν τήρησε τις υποσχέσεις του, οι ολιγαρχικοί δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, σε μια Αθήνα που βρισκόταν σε έκρυθμη κατάσταση. Συγκάλεσαν την Εκκλησία του Δήμου και πρότειναν να δημιουργηθεί με μικτό σύστημα διορισμού και εκλογής η Βουλή των 400, που θα είχε απόλυτες εξουσίες, ενόσω διαρκούσε ο πόλεμος. Η Βουλή αυτή θα μπορούσε να συμβουλεύεται ένα σώμα 5.000 πολιτών, όποτε το θεωρούσε αναγκαίο.
Οι 400, που αποτελούνταν κυρίως από ακραίους ολιγαρχικούς, δεν ήταν διατεθειμένοι να μοιραστούν την εξουσία με τους πεντακισχιλίους. Επέβαλαν τη θέλησή τους και διέλυσαν τη δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των 500. Η κατάλυση της Δημοκρατίας είχε επιτελεσθεί.
Οι πραξικοπηματίες δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τη δύναμή τους, αν δεν είχαν τη συγκατάθεση του πανίσχυρου αθηναϊκού στόλου, που εκείνη την περίοδο ναυλοχούσε στη Σάμο. Δεν το πέτυχαν, γεγονός που συνετέλεσε στο θνησιγενές του εγχειρήματός τους. Τα πληρώματα μόλις έμαθαν για το κίνημα στην Αθήνα, ορκίστηκαν πίστη στη δημοκρατία, καθαίρεσαν τους αρχηγούς τους και εξέλεξαν νέους. Ο Θρασύβουλος και ο Θράσυλος ήταν δύο από αυτούς. Οι νέοι ηγέτες του στόλου ανακάλεσαν τον Αλκιβιάδη και διακήρυξαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Σπάρτης.
Στην Αθήνα, η νέα ολιγαρχική διακυβέρνηση υπέφερε εξ αρχής από εσωτερικά προβλήματα, καθώς στους κόλπους της ξέσπασε διαμάχη μεταξύ μετριοπαθών και ακραίων στοιχείων. Οι μετριοπαθείς, με αρχηγό τον Θηραμένη, ζητούσαν την αντικατάσταση των 400 με ένα διευρυμένο ολιγαρχικό σώμα των 5.000, στο οποίο θα συμμετείχαν και εκπρόσωποι από τις κατώτερες τάξεις (ζευγίτες και άνω). Ευρισκόμενοι υπό πίεση, οι ακραίοι ολιγαρχικοί υπό τον Φρύνιχο ήταν έτοιμοι να συνάψουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, θυσιάζοντας την ηγεμονία, ακόμη και την ανεξαρτησία της πόλης. Παράλληλα, άρχισαν να τειχίζουν την Ηιετιώνεια χερσόνησο (σημερινή Δραπετσώνα), στην είσοδο του Πειραιά. Οι διαδόσεις του Θηραμένη, ότι το οχυρό προοριζόταν να διευκολύνει την απόβαση των Σπαρτιατών, προκάλεσε την αντίδραση των οπλιτών, οι οποίοι το κατεδάφισαν. Θύμα των διαδόσεων αυτών έπεσε και ο Φρύνιχος, ο οποίος δολοφονήθηκε.
Μετά την εξέλιξη αυτή, οι μετριοπαθείς ολιγαρχικοί πήραν το πάνω χέρι και εγκατέστησαν την «αρχή των 5.000» τον Σεπτέμβριο του 411 π.Χ. Ο Θουκυδίδης εγκωμιάζει το νέο πολίτευμα, που αποτελούσε συνδυασμό ολιγαρχικών και δημοκρατικών στοιχείων. Από τους ηγέτες των ακραίων ολιγαρχικών, ο Αντιφών καταδικάσθηκε σε θάνατο και ήπιε το κώνειο, ενώ o Πείσανδρος κατέφυγε στους Σπαρτιάτες. Η δημοκρατία στην Αθήνα αποκαταστάθηκε τον Ιούνιο του 410 π.Χ, μετά τη διπλή νίκη του αθηναϊκού στόλου στην Κύζικο.
