Συντάκτης: Kostas Bertsias

‘Οπως κάθε χρόνο, προγραμματίζεται στο Saint-Imier της Ελβετίας, από τις 19 εώς τις 23 Ιουλίου, η διεξαγωγή της “Διεθνούς Αντιαυταρχικής Συνάντησης- Αναρχία 2023”. Στη μικρή αυτή πόλη, έλαβε χώρα το 1872 το ιδρυτικό συνέδριο της Αντιεξουσιαστικής Διεθνούς, ένα γεγονός που σηματοδότησε τη γέννηση του οργανωμένου αναρχικού κινήματος. Πέρυσι γιορτάστηκαν τα 150 χρόνια από το ιστορικό αυτό γεγονός.

Απόσπασμα από την εισαγωγή του Florian Eitel -ερευνητή και καθηγητή στο τμήμα Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Φριμπούρ στην Ελβετία- στο βιβλίο του Anarchistische Uhrmacher in der Schweiz (Αναρχικοί ωρολογοποιοί στην Ελβετία).
 

Εισαγωγή
 

Το 1866, εργάτες από τα δύο χωριά Sonvilier και Saint-Imier στο Ιούρα της Βέρνης (Ελβετία) ίδρυσαν τμήματα της Διεθνούς Ένωσης Εργατών, της λεγόμενης Πρώτης Διεθνούς. Την ίδια χρονιά άρχισε να λειτουργεί η πρώτη μόνιμη διατλαντική τηλεγραφική σύνδεση. Τα δύο γεγονότα φαίνεται να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, εκτός από τη χρονική τους σύμπτωση, και όμως υπάρχει στενή σύνδεση.

Το πρώτο γεγονός σηματοδότησε τη σύνδεση των εργατών της κοιλάδας του Saint-Imier με ένα διεθνές δίκτυο εργατικών ενώσεων που αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Μια παγκόσμια τάξη στην οποία οι εργάτες θα μπορούσαν να καθορίζουν τους εαυτούς τους και την εργασία τους. Μέσα σε αυτό το δίκτυο, αναπτύχθηκε ένα αναρχικό κίνημα το οποίο θεωρούσε τον εαυτό του παγκόσμιο και είχε αρχίσει να δρα σε παγκόσμια κλίμακα. Στόχος του ήταν να οικοδομήσει μια νέα κοινωνία βασισμένη στις αρχές της ελευθερίας και της ισότητας, πέρα από κρατικούς φραγμούς και ιεραρχικές κομματικές δομές.

Το δεύτερο γεγονός αποτελεί ένα ορόσημο στις προσπάθειες, που ξεκίνησαν στα μέσα του 19ου αιώνα, να συνδεθούν όλες οι ήπειροι με ένα παγκόσμιο τηλεγραφικό δίκτυο και να δημιουργηθεί ένας μόνιμος και γρήγορος δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των κατοίκων όλων των ηπείρων. Ο τηλέγραφος, μαζί με τον σιδηρόδρομο, το ατμόπλοιο, το ταχυδρομείο και τον Τύπο, αντιπροσώπευε τη μείωση του κόστους και την επιτάχυνση τόσο των μεταφορών όσο και της επικοινωνίας, και με όλες αυτές τις προαναφερθείσες καινοτομίες διαφαινόταν μία άνευ προηγουμένου διάσταση της παγκόσμιας αλληλοεξάρτησης και συγκέντρωσης. Η αυξανόμενη παγκόσμια ανταλλαγή μέσω αυτών των νέων τεχνικών μέσων και οι συνακόλουθες πολιτιστικές αλλαγές οδήγησαν την πρόσφατη ιστοριογραφία να χαρακτηρίσει το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Ο αναρχισμός και η παγκοσμιοποίηση είναι δύο όροι που εξακολουθούν να συνδέονται μέχρι και στις σύγχρονες συζητήσεις με στενόμυαλα και χτυπητά στερεότυπα. Ο αναρχισμός θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως ένα ιστορικό παράξενο του 19ου αιώνα που οδήγησε σε απάνθρωπες και μηδενιστικές δολοφονίες. Κατά κανόνα, ο αναρχισμός δεν αντιμετωπίζεται ως μια διαμορφωτική δύναμη, αλλά ως μια καθαρά καταστροφική δύναμη με επακόλουθο το χάος. Αυτή η αρνητική έννοια βασίζεται στον κοινό ορισμό της αναρχίας ως απουσία τάξης. Ο πρώτος ορισμός της αναρχίας είναι, σύμφωνα με το Duden [λεξικό αναφοράς της γερμανικής γλώσσας -σ.σ.], “μια κατάσταση ακυβερνησίας, ανομίας, χάους σε νομικό, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο. ‘Οταν ο όρος εμφανίζεται στον Τύπο, συνήθως έχει αυτήν την αρνητική σημασία. Στον αναρχισμό αποδίδεται μία ροπή στη χρήσης βίας και μια ορισμένη καταστροφικότητα, ενώ κουβαλάει και την εικόνα της απεγνωσμένης ουτοπίας και της αποτυχίας, που ταυτίζεται με το πρόσωπο του Μιχαήλ Μπακούνιν .

Αν κοιτάξει κανείς τα σημερινά ρεπορτάζ, ο αναρχισμός φαίνεται να έχει εξαφανιστεί στην πολιτική ασημαντότητα. Από αυτή την άποψη, μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή η αυξανόμενη μουσειοποίηση, φολκλοροποίηση και εμπορευματοποίηση του αναρχισμού στην Ελβετία. Για παράδειγμα, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της επίσημης τουριστικής περιήγησης στο Saint-Imier, τον τόπο του συνεδρίου του 1872, το οποίο ήταν σημαντικό για την ιστορία του αναρχισμού. Ο αναρχισμός βρέθηκε ακόμη και σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε ο περιφερειακός οργανισμός οικονομικής ανάπτυξης για να προσελκύσει επενδυτές για ένα νεόκτιστο τεχνολογικό πάρκο στον τόπο όπου συναντήθηκαν οι αναρχικοί στο παρελθόν. Αποκορύφωμα αυτής της σημερινής συγκαταβατικής άποψης για τον άλλοτε επίφοβο εχθρό του κράτους μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι ο αναρχισμός συμπεριλήφθηκε στον επίσημο “Κατάλογο των ζωντανών παραδόσεων του καντονιού της Βέρνης” στην κατηγορία “Κοινωνικές πρακτικές, τελετουργίες και γιορτές” μαζί με το “Zibelemärit” [παραδοσιακό παζάρι στη Βέρνη με κρεμμύδια -σ.σ.] και το “Unspunnenfest” [φεστιβάλ στο Ιντερλάκεν όπου διεξάγονται διάφοροι παραδοσιακοί διαγωνισμοί -σ.σ.] – οδεύοντας προς την αναγνώριση από την UNESCO ως άυλη κληρονομιά του παγκόσμιου πολιτισμού, ο αναρχισμός αφαιρέθηκε και πάλι από τον κατάλογο. Εκτός από την ανεκδοτολογική του αξία, το περιστατικό αυτό απεικονίζει τη δημόσια εικόνα του αναρχισμού στην Ελβετία. Αυτή προϋποθέτει ότι από τον αναρχισμό δεν μπορεί να αναμένεται καμία κοινωνική αλλαγή ή ακόμη και ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Ο κόσμος των μέσων ενημέρωσης έμεινε ακόμη πιο έκπληκτος στις αρχές Αυγούστου 2012, όταν χιλιάδες αναρχικοί προερχόμενοι από τις πέντε ηπείρους συγκεντρώθηκαν στο Saint-Imier για μια πενθήμερη Συνάντηση. Οι ντόποιοι και οι ξένοι δημοσιογράφοι έμειναν έκπληκτοι από την παγκόσμια ακτινοβολία και τη ζωτικότητα του αναρχισμού όπως εμφανίστηκε εδώ. Στις σχεδόν 100 εκδηλώσεις, οι ακτιβιστές συζήτησαν για παγκόσμια προβλήματα όπως η κοινωνική ανισότητα, οι εργασιακές συγκρούσεις, η περιβαλλοντική ρύπανση, η σεξιστική βία, ο πόλεμος και η προστασία των μειονοτήτων, και έτσι δεν ανταποκρίνονταν διόλου στη στερεοτυπική εικόνα των αναρχικών ως ακτιβιστές με καταστροφικές τάσεις που αδιαφορούν να προτείνουν λύσεις σε κοινωνικά ζητήματα. Ενδεικτικό ήταν ένα άρθρο από το Journal du Jura με τίτλο “Pas de dégâts ni de trouble à signaler dans la cité” [Δεν σημειώθηκαν ζημιές, ούτε και ταραχές στην πόλη]. Ο δημοσιογράφος εξεπλάγη από την αίσθηση της τάξης των αναρχικών. Ακόμα και η τοπική υπηρεσία αποκομιδής σκουπιδιών έκανε έναν “εξαιρετικά θετικό” ενδιάμεσο απολογισμό, επειδή, σε αντίθεση με τα βουνά σκουπιδιών και τα σπασμένα γυαλιά στα τοπικά φεστιβάλ, δεν χρειάστηκε ποτέ να καλέσουν ειδικά πρόσθετα συνεργεία.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Αναρχικοί ωρολογοποιοί
στην Ελβετία!”

«Επιτέλους, τελείωσε,» έγγραφα, εκεί γύρω στο 2007, σχεδόν 20 χρόνια από τότε που άρχισε, δηλαδή μια μέρα του φθινοπώρου του 1987, σε μια Ελλάδα ανίσχυρη, παραδομένη σε μια πρωτοφανή, παρατεταμένη ανομβρία:τη μέρα που αντίκρυσα σε μία εφημερίδα κρεμασμένη στο περίπτερο εκείνη την παράδοξη εικόνα.

Χωρίς τίποτα φυσικό ή αληθοφανές, έμοιαζε περισσότερο με έργο εικαστικής αναζήτησης. Ήταν όμως μια φωτογραφία.ενός αγροτικού σπιτιού, που δεν φαινόταν ούτε καινούργιο ούτε παλιό ούτε κατεστραμμένο. Ήταν ένα από τα σπίτια του χωριού που βυθίστηκε κάτω από τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου και με την παρατεταμένη ανομβρία αναδύθηκε ξανά. Η βαθιά αίσθηση που μου προκάλεσε μεγάλωσε περισσότερο, όταν από φίλη ακριβή των χρόνων του σχολείου πληροφορήθηκα πως λιγοστοί ηλικιωμένοι κάτοικοι κατέβαιναν και καθόταν στις αυλές των παλιών σπιτιών τους. Τότε γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα για αυτή την ιστορία. Μερικές πρώτες σημειώσεις βρήκαν ύστερα θέση σε ένα συρτάρι «για ευθετότερο χρόνο».

Έδωσα στο δικό μου χωριό το όνομα Καλλίστη, για να πληροφορηθώ πολύ αργότερα το όνομα του άλλου χωριού: Κάλλιο-αυτός είναι ο πρώτος μεγάλος αιφνιδιασμός.

Η πρώτη σελίδα από την νουβέλα:

Καλλίστη

το χρονικό μιας ανομβρίας της Αννίτας Παναρέτου. Εκδόσεις Αλφειός.

Σε συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοΐτη στη Lifo, ο Γιάννης Μαρκοπουλος θυμάται:

Γεννήθηκα στις 18 Μαρτίου του 1939, στην κλινική του Ιερωνυμάκη στο Ηράκλειο. Τώρα η κλινική αυτή έχει γίνει περίφημο Ωδείο, και μάλιστα πάνω από το πιάνο υπάρχει η φωτογραφία μου, εκεί μέσα, δηλαδή, που με γέννησε η μάνα μου. Η οικογένεια των Μαρκόπουλων καταγόταν από την Ιεράπετρα. Εγώ ψηφίζω ακόμη στην Ιεράπετρα. Εκεί μεγάλωσα μέχρι τα 17 μου χρόνια που ήρθα στην Αθήνα. Η γενέτειρά μου χωριζόταν στα δύο: στην Κάτω Μερά και στην Πάνω Μερά. Στην Κάτω ήταν οι πρόσφυγες, οι ψαράδες, ενώ στην Πάνω ήταν η διοίκηση, οι προύχοντες ας πούμε. Έχω άλλα τρία αδέρφια –εγώ είμαι ο μεγαλύτερος– και θυμάμαι ότι μου άρεσε να ακούω τα τραγούδια των λαϊκών ανθρώπων και των βαρκάρηδων της Κάτω Μεράς. Μέχρι σήμερα που είμαι 76 ετών δεν έχω αλλάξει καθόλου.

Ήμασταν αστικό σπίτι. Ο πατέρας μου ήταν δικηγόρος και είχε διατελέσει νομάρχης σε πολλά μέρη στην Ελλάδα. Η μητέρα μου έπιανε την κιθάρα και τραγουδούσε. Στην Κατοχή σχετίζονταν με τους Κούνδουρους, τη μεγάλη, γνωστή οικογένεια που μεταφέρθηκε στον Άγιο Νικόλαο. Ο Νίκος Κούνδουρος είναι μακρινός συγγενής μου, εκτός από συνεργάτης μου, αλλά και αυτός που με παρέλαβε κυριολεκτικά από το πλοίο της γραμμής όταν έφτασα στην πρωτεύουσα.

Οι μουσικές μου σπουδές ξεκινούν στα έντεκά μου χρόνια, όταν ο αδερφός του πατέρα μου γίνεται δήμαρχος. Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να φτιάξει μια μπάντα. Παραγγέλνει τα όργανα, έρχεται κι ένας καλός δάσκαλος, ο Σερέπετσης, ωραίος, αριστερός, μαθητής του Καλομοίρη και του Κωνσταντινίδη, μα δεν πάτησε κανένας! Πιάνουν τον πατέρα μου και του λένε «Στείλε τον Γιαννάκη να μάθει κάνα όργανο, γιατί όλοι στην Κάτω Μερά φοβούνται μην πάθουν πνευμονία, καθώς θα φυσάνε τα όργανα». Πήγα, λοιπόν, ως μέλος μιας τεράστιας, αγαπημένης συμμορίας νεαρών που κοιτάζαμε να κάνουμε δύο κινήσεις: πρώτον, να παίζουμε πόλεμο με την Κάτω Μερά, αλλά ταυτόχρονα να παίζουμε και να βρίσκουμε τραγούδια δικά μας, και δεύτερον, και σημαντικότερο, να βοηθάμε τους γέρους. Στη Φιλαρμονική έκατσα μέχρι τα 16-17 μου, μαθαίνοντας κλαρίνο και βιολί. Ο Σερέπετσης κατάλαβε την κλίση μου, όταν στα 12 μου έφτιαξα τη μελωδία από τα μετέπειτα «Μαλαματένια λόγια», θέλοντας να γράψω κάλαντα! Είχα γράψει και στίχους: «Κι εσύ, Χριστέ μου, τώρα θα ανασάνεις που εγεννήθηκες πολύ μικρός…».

Το καλό κρασί ξεκινάει από το καλό αμπέλι και το καλό αμπέλι από τις ορθές πρακτικές..

Στα ελληνικά το φερμουάρ λέγεται τορμοσυνάπτης

Στις 24 Απριλίου 1880 γεννήθηκε ο Γεδεών Σάντμπακ στο Σμέλαντ της Σουηδίας. Ήταν από πλούσια οικογένεια και σπούδασε μηχανικός στο Πολυτεχνείο. Το 1905 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, που τότε αναπτύσσονταν βιομηχανικά. Δούλεψε σε διάφορες εταιρείες και έφτιαξε μια συσκευή που στα Ελληνικά ονομάστηκε τορμοσυνάπτης. Το 1915 έφτιαξε μια βελτιωμένη έκδοσή του.

Το 1923 η εταιρεία B.F. Goodrich, που σήμερα είναι γνωστός κατασκευαστής ελαστικών, το ονόμασε zipper και το χρησιμοποίησε για τις μπότες που κατασκεύαζε. Στην Ελλάδα τελικά επικράτησε η γαλλική λέξη fermoir (αυτό που κλείνει).

Όταν τον ρώτησαν τον Σόλωνα, αν έχει τη γνώμη πως έδωσε στους Αθηναίους τους καλύτερους νόμους που μπορούσαν να θεσπιστούν, απάντησε θαρραλέα:

«Όχι! Τους έδωσα, όμως, τους καλύτερους, που μπορούσαν να δεχτούν»!

Η αρπαγή της γης ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στην Αθήνα του έβδομου π.Χ. αιώνα. Στα δικαστήρια, κέρδιζε όποιος είχε χρήματα να δωροδοκήσει τους δικαστές. Η προμήθεια έδινε κι έπαιρνε κι είχε ημιεπίσημα οριστεί στο 10%. Γι’ αυτό και τους δικαστές που δε δέχονταν να δωροδοκηθούν, τους έλεγαν αδέκαστους: Χωρίς το ένα δέκατο, χωρίς το 10%.

Ο Κώστας Δασκαλάκης, γνωστός με το παρατσούκλι Τζίφρης, έκανε το γάλα Αμφιλοχίας ξακουστό σε όλη την Ελλάδα.

Η ιστορία πίσω από το γαλακτοπωλείο Τζίφρης που έκανε το Παγκράτι να ερωτευθεί τα αγνά γαλακτοκομικά από το μικρό χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας.

Το χωριό είναι τάση όσο ποτέ στη γαστρονομία. Οι μεγαλύτεροι σεφ σε όλο τον κόσμο σκύβουν ευλαβικά πάνω από την παράδοση του τόπου τους, για να δημιουργήσουν ακόμα και απαιτητικά μενού γευσιγνωσίας σε βραβευμένα fine dining εστιατόρια. Η επαφή με τη γη, με το χωράφι, με τις αγνές πρώτες ύλες, είναι το νέο πεδίο στο οποίο εστιάζει πλέον η γαστρονομία, ένα γευστικό κυνήγι θησαυρού σε αναζήτηση αυθεντικών χωριάτικων μυστικών, καλών γαλακτοκομικών και κρεάτων, φρέσκων βιολογικών λαχανικών και βοτάνων, πατροπαράδοτων συνταγών που περνούν από τη γιαγιά στα εγγόνια και τεχνικών για τις οποίες φημίζεται ο κάθε τόπος.

Από τα εστιατόρια της haute cuisine μέχρι τα γαστροκουτούκια, από το street food μέχρι τους φούρνους, το χωριό έχει την τιμητική του, κάνοντας την αυθεντικότητα σημαία και φέρνοντας ένα νοσταλγικό αέρα στις πιο δημιουργικές κουζίνες της πόλης. Αληθινό gourmet δεν είναι πλέον το εξεζητημένο, το εστέτ, το πολύπλοκο, αλλά το απλό, το αγνό, το χωριάτικο, το τοπικό, το αυθεντικό.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ένα γαλακτοπωλείο στο Παγκράτι με αγνά γαλακτοκομικά από το χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας έχει γίνει talk of the town. Οι περαστικοί από την Υμηττού, αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής, κάνουν ουρές καθημερινά στον Τζίφρη για να φάνε ένα πολύ ιδιαίτερο και γευστικό soft παγωτό που είναι φτιαγμένο με χωριάτικο αγελαδινό γάλα, αλλά και να αγοράσουν για το σπίτι τυριά, γάλατα και γιαούρτια (κατσικίσια, αγελαδινά, πρόβεια), φοβερές κρέμες με βελούδινη υφή και καταπληκτική γεύση και έτοιμες παραδοσιακές πίτες με χωριάτικο φύλλο που τις ψήνεις στο σπίτι.

Επισκεφθήκαμε το φημισμένο γαλακτοπωλείο, δοκιμάσαμε τα πάντα και μοιραζόμαστε μαζί σας την εμπειρία μας. Παράλληλα, συνομιλήσαμε με τον ιδρυτή των γαλακτοκομικών Τζίφρης που παράγει τα πάντα στο χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας και μάθαμε την απίθανη ιστορία του.

Ο Κώστας Δασκαλάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Στάνο της Αμφιλοχίας, ένα μικρό χωριό 550 μόνιμων κατοίκων. Ο πατέρας τους ασχολούνταν με τη γη και την κτηνοτροφία. Ο ίδιος μεγαλώνοντας έγινε ηλεκτρολόγος. Γύρω στα 44 του χρόνια, δοκίμασε για πρώτη φορά να φτιάξει το δικό του γιαούρτι στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό. Μέχρι τότε δεν είχε αποπειραθεί να φτιάξει οτιδήποτε παραδοσιακό. Δεν μαγείρευε καν. Λίγο η τύχη του πρωτάρη, λίγο οι αναμνήσεις από τη μητέρα του, τελικά έφτιαξε ένα απίθανο γιαούρτι με φοβερό άρωμα και γεύση που ξετρέλανε τόσο την οικογένειά του όσο και όλο το χωριό. Την επόμενη ημέρα πήρε το γιαούρτι για να φιλέψει τους συγχωριανούς του στο καφενείο του χωριού. Όσοι το δοκίμασαν τους άρεσε τόσο που ο Κώστας Δασκαλάκης άρχισε να δέχεται παραγγελίες. 

Ούτε που μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ένα γιαούρτι θα ήταν ικανό να του αλλάξει εντελώς τη ζωή. Κι όμως ο άνθρωπος αυτός πολύ γρήγορα αναγκάστηκε να αφήσει την παλιά του δουλειά ως ηλεκτρολόγου και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την παραγωγή γιαουρτού. Οι παραγγελίες άρχισαν να μεγαλώνουν και η φήμη του γιαουρτιού άρχισε να ξεπερνά τα όρια του μικρού του χωριού, σε όλη την Αμφιλοχία.

«Η Στάνος είναι ένα πολύ μικρό πεδινό χωριό έξω από την Αμφιλοχία που ζούσε κυρίως από τα καπνά και την κτηνοτροφία. Ο πατέρας μου είχε πρόβατα και καπνά, αλλά μην φανταστείτε καμία μεγάλη μονάδα, ήμασταν μια φτωχή αγροτική οικογένεια του χωριού με λίγα ζώα και χωράφια. Τα γαλακτοκομικά μπήκαν εντελώς τυχαία στη ζωή μου και έγιναν για εμένα ένας έρωτας. Πριν 13 χρόνια, έφτιαξα το πρώτο μου γιαούρτι και μέχρι τότε να φανταστείτε δεν ήξερα να βράζω ούτε γάλα. Τότε ήμουν 44 ετών και επαγγελματικά ασχολούμουν με τα ηλεκτρολογικά ή ως μάστορας με τις γυψοσανίδες και τις οικοδομικές εργασίες. Μετά από ένα θέμα που αντιμετώπισα, ήθελα να αλλάξω εντελώς τη ζωή μου αλλά δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Πήρα πρόβατα, γουρούνια, φύτεψα βανίλιες… Μια μέρα εντελώς τυχαία έφτιαξα γιαούρτι στην αποθήκη του σπιτιού μου και έκτοτε άλλαξε η ζωή μου», εξηγεί στο iefimerida ο Κώστας Δασκαλάκης.

Όλη η παραγωγή στην αρχή γινόταν στο σπίτι, πολύ γρήγορα όμως λόγω μεγάλης ζήτησης δημιουργήθηκε ένα εργαστήριο γαλακτοκομικών. Εκεί άρχισαν να παράγονται κι άλλα είδη γαλακτοκομιών, όπως κρέμες, γάλατα και ένα γευστικό Ταλαφούτι, ένα κρεμώδες νόστιμο τυρί που αλείφεται στο ψωμί. Έτσι πολύ γρήγορα, ο Κώστας Δασκαλάκης έκανε το παρατσούκλι Τζίφρης που είχε ως παιδί, brand γαλακτοκομικών, παράγοντας γιαούρτια, κρέμες, τυριά και ένα soft παγωτό μηχανής με αγνό γάλα που σε κάνει να ξεχνάς όσα γνώριζες μέχρι τώρα για τα παγωτά μηχανής.

«Από πιτσιρικά με φωνάζανε στο σχολείο Τζίφρη. Το παρατσούκλι απ’ όσο γνωρίζω έχει σχέση με τα ελεύθερα πουλιά. Επειδή όλοι στο χωριό με φωνάζανε έτσι, ακόμα και όταν μεγάλωσα, έκανα το παρατσούκλι Τζίφρης brandname για τα προϊόντα μας», λέει ο Κώστας Δασκαλάκης.

Το εργαστήριο αναπτύχθηκε γοργά. Τα προϊόντα Τζίφρης άρχισαν να γίνονται trademark της Αμφιλοχίας και η φήμη τους να ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, μπαίνοντας ακόμα και σε μεγάλα σούπερ μάρκετ. 

«Σήμερα παράγουμε πλέον γιαούρτι πρόβειο πλήρες και 2%, στραγγιστό πλήρες, αγελαδινό το ελαφρύ, ξινόγαλο, τσαλαφούτι, κρέμες (βανίλια, σοκολάτα, καραμελέ, ρυζόγαλο και ετοιμάζουμε τιραμισού, μπισκοτόκρεμα και δύο ζελέ φράουλας και κερασιού). Από τυριά έχουμε γραβιέρα, κεφαλογραβιέρα, πεκορίνο, κατσικίσιο και αιγοπρόβειο. Εμείς δεν κάνουμε τυροκόμιση, αλλά έχουμε ένα αποκλειστικά δικό μας δίκτυο τυροκόμων, εδώ στα χωριά της Αμφιλοχίας, που παράγουν ακριβώς όπως θέλουμε εμείς τα τυριά μας. Στο δικό μας εργαστήριο δώσαμε μεγάλη βάση επίσης στην παρασκευή του soft παγωτού μηχανής, που είναι ένα πολύ δημοφιλές προϊόν μας, γιατί είναι πλούσιο μόνο με γάλα, αγνό και χωρίς νερά. Δεν έχει καμία σχέση με τα παγωτά μηχανής του εμπορίου. Έχουν γίνει τόσο δημοφιλή τα γαλακτοκομικά μας που τροφοδοτούμε το γαλακτοπωλείο μας στο Παγκράτι τέσσερις φορές την εβδομάδα», λέει ο Κώστας Δασκαλάκης. 

Το soft παγωτό με φράουλα είναι πολύ δημοφιλές στο Παγκράτι / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Δεκατρία χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο γιαούρτι που ο Κώστας Δασκαλάκης έφτιαξε τυχαία στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό, τα γαλακτοκομικά Τζίφρης απασχολούν μια ομάδα 38 ανθρώπων σε μια μονάδα 1800 τμ έξω από το χωριό και εκτός από την Στάνο τα προϊόντα που παράγουν πωλούνται στο γαλακτοπωλείο Τζίφρης στο Παγκράτι, κάνοντας την Αθήνα να ερωτευθεί το soft παγωτό μηχανής με αγνό χωριάτικο γάλα. 

Τι να δοκιμάσετε 

Τα παγωτά είναι καταπληκτικά. Είναι φτιαγμένα από καλό χωριάτικο, αγελαδινό γάλα. Εκτός από το κλασικό και δημοφιλές ανάμεικτο με κρέμα-σοκολάτα, φοβερή είναι η φράουλα και το μυρωδάτο καϊμάκι που έχει μια μαστιχωτή γεύση που σε ταξιδεύει σε ανέμελα παιδικά καλοκαίρια. Το παγωτό μπορεί κάποιος να το φάει επιτόπου σε χωνάκι στο χέρι ή να το αγοράσει με το κιλό σε ειδικά κουτιά που μπαίνουν στην κατάψυξη για να το πάρει στο σπίτι. Το δοκιμάσαμε και με αυτό τον τρόπο: αποψύξαμε για 15΄ το παγωτό και ήταν όντως σαν να είχε μόλις βγει από τη μηχανή, απαλό, μαλακό και με ένα ένα πλούσιο άρωμα γάλακτος που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τρως κάτι πραγματικά καλό. 

Το πρόβειο γιαούρτι Τζίφρης ήταν το πρώτο προϊόν που έφτιαξε ο Κώστας Δασκαλάκης στην αποθήκη του σπιτιού του στο χωριό Στάνος της Αμφιλοχίας / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Το κρεμώδες τυρί τσαλαφούρι λιώνει στο στόμα και έχει μια λεπτή, ντελικάτη γεύση. Δοκιμάστε το με τα καλοκαιρινά λαδερά σας και απογειώστε τα. Πολύ νόστιμες είναι επίσης οι κρέμες βανίλιας και σοκολάτας, αλλά αυτή που σε κάνει να παραμιλάς πραγματικά είναι η κρέμα καραμελέ.

STORIES  12/11/2022  09:18
Η ιστορία μιας δικηγόρου που έφυγε από την Αθήνα και καλλιεργεί βότανα στην Κομοτηνή με τον γεωπόνο σύζυγό της
ΠΟΛΗ  26/03/2023  08:19
Molly Malone’s: Ένας Ιρλανδός πρώην ηλεκτρολόγος έχει την πιο ωραία παμπ της Αθήνας, με καταπληκτικό fish & chips
Έχει φοβερή βελούδινη υφή, γεμάτη γεύση που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια μετά από κάθε κουταλιά. Η καραμέλα που έχει μια ισορροπημένη γεύση, ούτε πολύ γλυκιά για να είναι λιγωτική, ούτε όμως ουδέτερη, δεν είναι στη βάση της κρέμας ούτε στην επιφάνειά της, είναι ακριβώς στη μέση έτσι που γίνεται ένα με την δροσερή κρέμα. 

Οι χωριάτικες πίτες του Τζίφρη πωλούνται έτοιμες και τις ψήνεις στο σπίτι / Φωτογραφία: Μάνος Λειβαδάρος/iefimerida
Δοκιμάσαμε επίσης δύο από τις χωριάτικες πίτες, τις οποίες ψήσαμε στο σπίτι και σας τις προτείνουμε: μια τυρόπιτα με πλούσια γέμιση από τη φημισμένη γραβιέρα Αμφιλοχίας και μια καταπληκτική πρασόπιτα με αγνά χωριάτικα χόρτα και πράσα. Και οι δύο έχουν τόσο ωραία γεύση και φύλλο που είναι τραγανό ακόμα και ώρες μετά το ψήσιμό τους. 

Info: Τζίφρης Γαλακτοκομικά Αμφιλοχίας, Υμηττού 60, Παγκράτι
Τηλ. 2107231625 | instagram.com/tzifris_galaktokomika

Πηγή: iefimerida.gr