Τα εμβληματικά γεφύρια του Στενού και η αφετηρία των καναλιών, που παροχέτευαν το νερό του ποταμιού στους αγρούς του Σεβεδίκου και του Λουτσόβου. Η φωτο είναι γύρω στο 1970.

Λογοθεσίες από τον
ΗΡΑΚΛΗ ΛΟΓΟΘΕΤΗ

Ασπρίζει η καρδιά μου από τη λύπη βλέποντας πως το ορθοπολιτικό κίνημα στα γράμματά μας είναι ακόμα δειλό και άτολμο. H προφορική μας παράδοση ωστόσο επιβάλλεται να επανεξεταστεί αυστηρά και η γραμματεία μας να ξαναγραφτεί απ’ την αρχή, προκειμένου να απαλλαγεί από τα γλωσσικά ανομήματα της λευκής πατριαρχίας. Ένα απ’ αυτά, για παράδειγμα, συσχετίζει δυσφημιστικά το μαύρο χρώμα με τη θλίψη και τον θάνατο ενώ συνδέει το λευκό με θετικές αξίες. Έτσι, ξεκινώντας από τη μυθολογία και την τραγωδία, προτείνω τα πρόσημα να αντιστραφούν. Οι μαύρες Ευμενίδες ν’ ασπρίσουν από το κακό τους και ο Θησέας να προξενεί τον θάνατο του πατέρα του σηκώνοντας κατά λάθος άσπρο πανί. Η μαύρη χολή του Αχιλλέα να ωχριάσει και οι μαύρες σκιές που τριγυρίζουν τον Οδυσσέα στον Άδη να γίνουν λευκές οπτασίες. Ο Χάρος να πάψει ν’ απεικονίζεται ως μαύρος καβαλάρης και τα νερά της Στυγός να ρέουν γαλακτόχρωμα. Ακολούθως, η δήλωση του Σωκράτη, «λευκή στάθμη ειμί προς τους νέους», είναι αναγκαίο ν’ αλλάξει φιλοσοφικό χρωματισμό και να γίνει μαύρη στάθμη. Ο στίχος του Σολωμού, γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα, να εξοριστεί από τα αναγνωστικά μας για τη ρατσιστική του παρομοίωση, όσο για την ποιητική του κόρη, ας επιτραπεί να κατεβαίνει απ’ το βουνό αλλά μόνο μαυροντυμένη. Τα υπόπτου πολιτικής αποχρώσεως μαύρα ερείπια της καβαφικής Πόλεως θα πρέπει να βαφτούν άσπρα και το απαράδεκτο για τις ιδεολογικές του παρασημάνσεις Εν Λευκώ του Ελύτη, να τιτλοφορηθεί εκ νέου Εν Αμαυρώ. Η διαλεύκανση μιάς εκκρεμούσας αστυνομικής υποθέσεως να κοινοποιείται ως διαμαύρωση, καθαρό ποινικό μητρώο να λογίζεται το μαύρο και, αντιθέτως, η αμαύρωση της φήμης ενός αδίκως κατηγορούμενου να στηλιτεύεται εφεξής ως λεύκανση. Η λευκή κάρτα, ως μεταφορική ένδειξη εμπιστοσύνης, να αντικατασταθεί με την επίδοση μαύρης κάρτας και εκφράσεις όπως, η μαύρη μου η μοίρα, να λογοκριθούν απηνώς ενώ πάσα κακοτυχία να ντυθεί στα λευκά. Το μαύρισμα ενός υποψηφίου στις εκλογές να τραπεί σε άσπρισμα και η μαύρη ώρα της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου να γυρίσει σε λευκή. Τα μαύρα ταμεία των διεφθαρμένων επιχειρήσεων να ονομάζονται πλέον πάλλευκα, η μαύρη ψυχή ενός κακούργου να καταγγέλλεται ως λευκή και την ώρα της κρίσεως να γκρεμίζεται σε άσπρα βάραθρα. Γενικότερα, ο μονομερής παραλληλισμός της αθωότητας με τη λευκότητα χρήζει ανατροπής, όθεν η υπεράσπιση μιάς συνειδήσεως λευκής ως περιστερά να γίνει μαύρη σαν καλιακούδα. Τέλος, το βαμμένο στην προκατάληψη δημοτικό τραγούδι, μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, να διαγραφεί από τα ιστορικά μας κατάστιχα, μπας και ξημερώσει επιτέλους και για μας μια μαύρη μέρα!

Πηγή: neoplanodio.gr

•Όταν μεγαλώνεις,όταν λευκαίνουν τα μαλλιά μετά από δραστήρια,μαχόμενη ζωή η ματιά αλλάζει.Το ξέρω από τον ίδιο μου τον εαυτό.Η ματιά απομακρύνεται από τη στεροτυπία,την προκατάληψη,την εμμονή.Αναθεωρεί τον ίδιο της τον εαυτό.Το έντομο της μνήμης σε καθορίζει.Δεν ξέρεις απλως ,έχεις ζήσει τι έχει συμβεί από μέσα ,από έξω,από δίπλα,από κοντά .

Γνωρίζεις πρόσωπα καθοριστικά από κάθε παράταξη ,από τη καλή και τη στραβή τους,έχουν έρθει σπίτι σου,στο γραφείο σου,σε έχουν συμβουλευτεί και έχεις θάψει στη σκόνη του χρόνου τα μυστικά τους,παρακολουθείς το προσκήνιο και ξέρεις το παρασκήνιο Η ματιά τότε αποκτά μια παράξενη νέα αθωότητα,μια αγνότητα,ανακτά μια ύστερη παρθενία.Δεν έχει τίποτα να κρύψει.Είναι τότε που αυτό που λες παραξενεύει,εκπλήσσει.

Το ριζοσπαστικό πνεύμα μεταλλάσσεται.σε μια νέα καταληγουσα δύναμη.Είναι τότε που θα πουν γέρασε και ξεκουτιανε.Δεν ξερει τι λέει.Έλα που ξέρει καλά τι λέει.Μακαριοι όσοι μπορουν να ακούν αυτό που λεει.Δεν έχει υποχρεωτικά δικιο.Μπορεί να σφάλλει.Όμως έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα.Το θαρρος της γνώμης.Μια γνώμη η οποία δεν ελπίζει τιποτα και δεν φοβάται τίποτα.Είναι καθαρή,απογυμνωμένη από ιδιοτέλεια και φτιασίδια. «τώρα με χειρουργεί μια αλλοίθωρη νεολαία ,μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική».

•Η Αριστερά λάτρεψε κάποτε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.Η μήπως δεν το ξέρετε.Οχι μόνο στα τραπέζια των συσκέψεων αλλά και στο κανονικό τραπέζι του Μητσοτακεικου.Με ντολμαδάκια και κεφτεδάκια μιας σπουδαίας ισχυρής σπιτονοικοκυράς.Της Μαρίκας.Επαιξσν ιστορικό ρόλο τα ντολμαδάκια της και η θερμη της παλιάς γυναικείας περιποιητικότητας,της φιλοξενίας στο σπίτι.Συγκαθορισαν τότε την «κυβέρνηση ειδικού σκοπού»Με στόχο τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ.
Ο Μίκης Θεοδωράκης,κομμουνιστής ων,μετά από χρόνια στα κοινοβουλευτικά έδρανα του ΚΚΕ ,έγινε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και Επικράτειας στη κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.Στην επάρατη δεξιά.Στο Κράτος της Δεξιας.
Είχαμε όμως και μιαν άλλη ανομολόγητη αγάπη.Έναν παράνομο έρωτα.Τον ξέραμε,τον βλέπαμε σε επιλογες.Τον έρωτα του Τσίπρα με τον Κώστα Καραμανλή.Ακόμα και τώρα δεν του βγαίνει του Αλέξη να πει μια λέξη για τον Κώστα.Ανίκατε μαχαν ανεξήγητο;
•Σήμερα το όραμα του «ειδικού σκοπού»προβάλλει για να μπει φυλακή ο Κυριάκος Μητσοτάκης.Γελάω.Η ιστορία είναι μια βιτσιοζα κυρία που είναι αδύνατον να τη προβλέψεις και να την παρακολουθήσεις.Γυρνάει σαν τη σβούρα όπως της έρθει.Εστιν δίκης οφθαλμός ος τα πανθορά.Άλλο βέβαια αν το παίγνιο αυτό δεν βγαίνει.Ούτε τότε βγήκε.

•Το μέλλον δεν μπορείς να το προβλέψεις μπορείς όμως να το εμποδίσεις ,αν γνωρίζεις το παρελθόν.Αυτό εκπέμπει η δήλωση του Διονύση Σαββοπουλου.Καθαρή και σαφής.Τάχθηκε υπέρ μιας απο τις διαθέσιμες επιλογες που μάλλον είναι και πλειοψηφική.Τον ακούω.Καταλαβαίνω το πως το σκέφτεται.Δεν συμφωνώ στο συμπέρασμα του για διάφορους λογους τους οποιους θα εξηγήσω σε λίγες μέρες.Έτσι απο κέφι.Η δίκη μου γνώμη δεν έχει τη βαρύτητα του Νιονιου.Γιατί;Για ετερόκλητους λογους «Γιατί κάτι μ αρρωσταίνει σ αυτή τη Πολιτεία/και παίρνω σβάρνα τα φαρμακεία..».Αλλά και γιατί «πήρες την αλήθεια μου και μου τη κανεις λιώμα/και το πόδι μου τραβάς βαθειά μέσα στο χώμα.»Γιατί «τώρα κοκορεύεσαι απάνω στον εξώστη/και μιλάς στο πόπολο σαν το ναυαγοσώστη».Γιατί τέλος «Εμείς/μιας διψυχης ωδής/παράλογα ανοιχτής/ με συμπεριφορές ανατροπής/και της βαθειας ζωής/της συντηρητικής/εμείς οι εκκρεμείς.
Χρονιές/με αίμα και φωτιές/και χούντας κι ιουλιανές/και της μεταπολιτευσης φωνές/αυτού του συρφετού/του δημοκρατικού /του νέου εγωισμού.

•Κάθε τι που σκέφτομαι μουρχεται κι ένας στίχος του Διονύση κι ας αντιφάσκει με άλλους.Την εξηγεί την αντίφαση.Μας έχει ποτίσει τόσο πολύ που πάντα τον ακούω είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ

Πάνος Μπιτσαξής

Ηλίας Προβόπουλος, Πηγή: Nextdeal.gr

17/5/2023 – 09:22 

Πίσω στα χωράφια και στα κοπάδια…

«Πίσω στα χωράφια» έχει ως τίτλο η καινούργια έκθεση του καθηγητή στη Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας Γιάννη Καστρίτση και με την άδεια του βέβαια τον συμπληρώνουμε και στα κοπάδια..

Κι αυτό γιατί μπροστά ή δίπλα από τους πίνακές του, έργα των τελευταίων χρόνων που συμπίπτει με την επιδημία και επικεντρώνονται στην φύση της Φλώρινας, τον κάμπο της κυρίως ο Γιάννης έχει απολύσει ένα κοπάδι από 200 περίπου γίδια που κινείται συντεταγμένα προς το τοπίο του μεγάλου πίνακα απέναντί τους! Γίδια από ψημένο πηλό, χρωματισμένο που θυμίζουν για όσους πρόλαβαν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο τα γίδια και τις γιδοβίτσες των χωριών. Γίδια που ενώ έζησαν δίπλα στον άνθρωπο χιλιάδες χρόνια δεν κατάφερε να τα εξημερώσει όσο άλλα ζωντανά.

Ιδιαίτερα πλάσματα τα γίδια, κανένα δεν είναι ίδιο με το άλλο σε χρώμα, μέγεθος, συμπεριφορά, αντιδράσεις. Δαιμονικά και αναρχικά συνάμα συγκροτούν κοπάδι αλλά διατηρούν μια αυτονομία που απελπίζει όποιον τα έχει ζήσει και έχει την φροντίδα τους. Πλάσματα που μοιάζουν σαν να τα έχει γεννήσει το ίδιο το τοπίο και κατοικία τους είναι το δάσος, ζωντάνευαν μέχρι πριν από λίγα χρόνια κάθε γωνιά της Ελλάδας και σήμερα ελάχιστα πια κοπάδια με αυτά έχουν μείνει και για όσα απόμειναν, άρχισε ήδη η εκμετάλλευσή τους σε κλειστά μαντριά, πράγμα που βεβαίως είναι πέρα από τη φύση τους αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια που δεν ενδιαφέρει καθόλου την αδίστακτη αγορά.

Ο Γιάννης έβαλε τα γίδια του να συνομιλούν σιωπηλά με το τοπίο. «Πολλές φορές αναρωτήθηκα» γράφει, «στις μακρινές περιπλανήσεις μου μέσα στα χωράφια κι ανάμεσα στα βουνά τι βλέπουν τα ζώα και αποζήτησα την βοήθειά τους, ακολουθώντας τις διαδρομές που χαράσσουν στο τοπίο. Τώρα κατεβάζω το κοπάδι στην πόλη, αντί να αναζητήσω κάποιο ψηλό βουνό».

«Θέλησα» συνεχίζει «να παρουσιάσω ζώα και τοπία να συνυπάρχουν ως ισότιμες έλλογες υποκειμενικότητες όπως άλλωστε έκαναν επί αιώνες. Προσπάθησα να δω την φύση ως άγνωστη οντότητα, ως νέα πρόκληση και ταυτόχρονα ως ερώτημα, κατά πόσον στις μέρες μας μπορεί να αποτελεί σημείο αναφοράς, δημιουργική αφετηρία. Η ιδέα να ξανασυναντήσω τον νεαρό μυθικό βοσκό Άττη, που βόσκει σε ένα βουνό το κοπάδι του πάντα με συνεπαίρνει. Ως τότε θα φτιάχνω πήλινα ζώα και αναπαραστάσεις τοπίων ευελπιστώντας να συμπεριλάβω κάτι από την ακατέργαστη ματιά των ζώων…».

«Έκφραση – Γιάννα Γραμματοπούλου», Βαλαωρίτου 9α, Αθήνα

Διάρκεια έκθεσης: 12 Μαΐου – 10 Ιουνίου 2023. Ώρες λειτουργίας: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12.00 – 20.00, Τετάρτη 12.00 – 18.00 Σάββατο 12.00 – 15.00, Κυριακή, Δευτέρα κλειστά. Πληροφορίες: tel:0030 210-3607598, [email protected], www.ekfrasi-art.gr

Πηγή: Nextdeal.gr

ο έξυπνος άνθρωπος τρώει για να ζήσει, ο ανόητος ζει για να φάει!

Διαλέγοντας ανάμεσα σε δύο κακά ο απαισιόδοξος παίρνει και τα δύο.

Ο ελληνικός στρατός νίκησε τον βουλγαρικό στην περιοχή Σκρα του Κιλκίς, στις 17 Μαΐου 1918 (30 Μαΐου με το νέο ημερολόγιο), κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρξε η σπουδαιότερη απ’ όσες μάχες έγιναν την άνοιξη εκείνης της χρονιάς στο Μακεδονικό Μέτωπο και η πρώτη εμπλοκή των ελληνικών δυνάμεων σε μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση.

Από το Δεκέμβριο του 1915 τα στρατεύματα των Κεντρικών Δυνάμεων (Βούλγαροι και Γερμανοί) είχαν πλησιάσει κοντά στο Σκρα και την άνοιξη του 1916 οι δυνάμεις της Αντάντ άρχισαν να προχωρούν προς το Σκρα ντι Λέγκεν, όπως είχαν ονομάσει οι Γάλλοι την τοποθεσία, με σκοπό να καθηλώσουν τις γερμανικές δυνάμεις, ώστε να μην μεταφερθούν μονάδες τους στο Δυτικό Μέτωπο. Από τον Απρίλιο του 1917 άρχισαν αψιμαχίες μεταξύ των δύο αντιπάλων, την ίδια ώρα που οι Γερμανοβούλγαροι οχύρωναν την περιοχή.

Ως εκ τούτου, ο γάλλος αρχιστράτηγος του Μετώπου, στρατηγός Γκιγιομά, αποφάσισε την κατάληψη της οχυρωμένης περιοχής του Σκρα. Τα σχέδια της επίθεσης συμπληρώθηκαν και υλοποιήθηκαν από τον αντικαταστάτη του, στρατηγό Φρανσέ ντ’ Εσπερέ.

Την επίθεση ανέλαβε να υλοποιήσει το Σώμα Στρατού Εθνικής Αμύνης υπό τον αντιστράτηγο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη, ενώ τις δυνάμεις κρούσης οδηγούσε ο υποστράτηγος Ιωάννου. Για το σκοπό αυτό διατέθηκαν το 5ο και 6ο Σύνταγμα Αρχιπελάγους, το 7ο και το 8ο Σύνταγμα της Μεραρχίας Κρητών και το 1ο Σύνταγμα της Μεραρχίας Σερρών. Η ελληνική δύναμη διέθετε 14.546 πεζικάριους, τους οποίους υποστήριζαν 287 βαρέα και ελαφρά πυροβόλα. Υποστηριζόταν από την 16η Γαλλική Αποικιακή Μεραρχία και το 1ο Σύνταγμα Αφρικής. Οι Βούλγαροι διέθεταν πέντε συντάγματα πεζικού, υποστηριζόμενα από ισχυρό πυροβολικό, βαρύ και ελαφρύ.

Η επίθεση άρχισε στις 5 το πρωί της 16ης Μαΐου με μπαράζ πυροβολικού. Τα προορισμένα για την επίθεση πεζοπόρα τμήματα εξόρμησαν το πρωί της 17ης Μαΐου και μέχρι το απόγευμα, έπειτα από σκληρές μάχες και παρά την πείσμονα αντίσταση των Βουλγάρων, κατέλαβαν το Σκρα. Το τίμημα ήταν βαρύ για τα ελληνικά στρατεύματα. Οι νεκροί ανήλθαν σε 434 και οι τραυματίες σε 1.925. Σε πολλές εκατοντάδες υπολογίζονται οι νεκροί και οι τραυματίες Βούλγαροι και σε 2.000 οι αιχμάλωτοι.

Η νίκη των Ελλήνων στο Σκρα προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στους Συμμάχους κι ενθουσίασε τον ελληνικό λαό. Κατέδειξε ότι ο ελληνικός στρατός, παρ’ όλες τις εσωτερικές διαμάχες λόγω του Εθνικού Διχασμού, τα οργανωτικά και λειτουργικά του προβλήματα, εξακολουθούσε να είναι αξιόμαχος και εμπειροπόλεμος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Από την Καθημερινή:
Το Μάτι και η ντροπή του Δημοσίου

Ιωάννα Μάνδρου/Καθημερινή

  

Την ώρα που η δίκη για τους υπευθύνους της εκατόμβης των νεκρών από την πυρκαγιά στο Μάτι βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και οι αρμόδιοι της Δικαιοσύνης έχουν ξεκινήσει αγώνα δρόμου για να γλιτώσουν –έστω και τώρα– την παραγραφή, άρχισαν να εκδίδονται και οι πρώτες αποφάσεις για αστικές αποζημιώσεις των θυμάτων.

Τα διοικητικά δικαστήρια ήδη έχουν εκδώσει δύο αποφάσεις αποζημίωσης συγγενών θυμάτων, επιδικάζοντας χρηματικά ποσά από 150.000 ευρώ έως 300.000 ευρώ.

Τέτοιες αποφάσεις αποζημίωσης αναμένονται πολλές, καθώς πολλοί συγγενείς θυμάτων αλλά και εγκαυματίες έχουν προσφύγει δικαστικά, αξιώνοντας από το Δημόσιο αποζημιώσεις για τις παραλείψεις –κυρίως αυτές– που συνετέλεσαν στο τραγικό αποτέλεσμα απώλειας τόσων συμπολιτών μας.

Από τις δύο δικαστικές αποφάσεις που έχουν ήδη εκδοθεί, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ο τρόπος που επιλέγουν να υποστηρίξουν τα συμφέροντα του Δημοσίου στις δίκες αυτές οι αρμόδιοι νομικοί σύμβουλοι του κράτους.

Και στις δύο περιπτώσεις αποζημίωσης θυμάτων, η νομική επιχειρηματολογία του Δημοσίου περιλαμβάνει δύο βασικά επιχειρήματα. Το πρώτο επιχείρημα είναι ότι τα θύματα της πυρκαγιάς (κάηκαν οι άνθρωποι…) ευθύνονται πρωτίστως για την τραγική τους κατάληξη! Και το δεύτερο, ότι όλες οι εμπλεκόμενες κρατικές υπηρεσίες –Πυροσβεστική, Πολιτική Προστασία, Αστυνομία κ.λπ.– τα έκαναν όλα τέλεια. Καμία λάθος ενέργεια, καμία παράλειψη. Προφανώς οι του Νομικού Συμβουλίου που χειρίζονται τις συγκεκριμένες δικογραφίες, δεν λαμβάνουν υπόψη τους τα στοιχεία (πραγματογνωμοσύνη του Δημήτρη Λιότσιου, ειδικού εμπειρογνώμονα της Πυροσβεστικής και άλλων) που οδήγησαν σε ποινικές διώξεις και πάνω στα οποία βασίζεται το βαρύ κατηγορητήριο για όσους δικάζονται ως υπεύθυνοι τραγικών παραλείψεων, που επέφεραν την οδυνηρή εξέλιξη.

Πέραν αυτών των επιχειρημάτων, για τα οποία ο καθένας αντιλαμβάνεται επιεικώς το άτοπο και το προσβλητικό για τα θύματα της τραγωδίας, από τη δεύτερη απόφαση (αυτή που επιδικάζει 150.000 ευρώ για την τραγική κατάληξη μιας 73χρονης) προκύπτει ένα ακόμη επιχείρημα χειρότερο των προηγουμένων.

Η νομική επιχειρηματολογία του Δημοσίου στην υπόθεση της 73χρονης συμπληρώνεται με την απαίτηση να αφαιρεθούν από την όποια αποζημίωση επιδικαστεί στους συγγενείς της, τα 10.000 ευρώ που δόθηκαν στους συγγενείς των θυμάτων από την τότε κυβέρνηση, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ως άμεση στήριξη για τις τραγικές απώλειες της φονικής πυρκαγιάς.

Δηλαδή, ο αρμόδιος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σε περίπτωση που δεν γίνουν δεκτά τα επιχειρήματα που επικαλείται περί προσωπικής ευθύνης –και μάλιστα σε ποσοστά πάνω από 90%– του θύματος, γιατί βγήκε από το σπίτι του ενώ εκείνο τελικά δεν κάηκε, αλλά και εκείνα περί αποτελεσματικής δράσης της κρατικής μηχανής και αποφασιστεί η επιδίκαση αποζημίωσης στους συγγενείς του, ζητεί να τους αφαιρεθούν οι 10.000! Τι να πει κανείς! Ουδέν σχόλιον…

•Την ίδια ώρα που κάθε μέρα χάνουν τη ζωή στη πρώτη νιότη ,στο Μπαχμουτ και όχι μόνο ,εκατονταδες στρατιώτες.Την ίδια ώρα που άνθρωποι πανικόβλητοι εγκαταλείπουν εστίες για να αποφύγουν πιθανή έκλυση ραδιενέργειας από έκρηξη.Την ίδια ωρα που εκατομμύρια άνθρωποι στηρίζουν τον υπέρ πάντων άνισο αγώνα για την εθνική τους υπόσταση σε βάρος της ζωής τους.Σε αυτή την ώρα διαβάζουμε άναυδοι.

Η υπηρεσία καταπολέμησης της διαφθοράς της Ουκρανίας συνέλαβε τον πρόεδρο του Ανώτατου Δικαστηρίου με 3 εκ δολλαρια στο σπίτι του σε χαρτονομίσματα.Τα άπλωσαν και τα φωτογράφισαν στον καναπέ του.Ερευνούν τώρα αλλά μέλη του Ανώτατου Δικαστηριου γιατί το κυκλωμα είναι εκτεταμένο.Είπαν πως τα χρήματα δόθηκαν για να εξασφαλίσουν ενδιαφερόμενοι «διάφορες χάρες».
•Αν το πράγμα είναι όπως φαίνεται τι άραγε ποινή αναλογεί σε αυτούς τους αλήτες;Δεν το χωράει ο νους.

Πάνος Μπιτσαξής

Mία παρέμβαση για τα κολέγια, τα πτυχία, αλλά και το Harvard κάνει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας κ. Δημήτρης Κουρέτας.

«Αυτό που λέμε ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν αρκετές διαβαθμίσεις. Το Harvard είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός. Δηλαδή δεν βγάζει δολάρια να τα πάρουν κάποιοι επενδυτές όπως γίνεται σε πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια. Νομίζουν πολλοί ότι οι άνθρωποι που κάνουν διοίκηση σε σχολές του harvard θα ψήφιζαν Νέα Δημοκρατία. Κάνουν λάθος. Δεν σκέφτονται έτσι.

Σκέφτονται πως θα αναδείξουν τα καλύτερα μυαλά και αυτά να αναδειχθούν προς όφελος των αξιών που έχουν οι ΗΠΑ. Μπορεί αυτό να ακούγεται κάπως αλλά υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δουλεύουν εκεί στην έρευνα με αξίες και αξιοκρατία όπως θα έπρεπε να είναι και η πατρίδα μας. Να επικρατεί η αξιοκρατία.

Στα 100 ιδιωτικά πανεπιστήμια της Αμερικής υπάρχουν τα 5 καλύτερα του κόσμου και τα 95 χειρότερα. Η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτικών κολλεγίων στις ΗΠΑ είναι χειρότερα από το μέσο πανεπιστήμιο της Ελλάδος. Τα ιδιωτικά κολλέγια σχεδόν παντού στον κόσμο (πάτε μια βόλτα στην Κύπρο) έχουν καλό περιτύλιγμα. Παίρνουν νέους διδάκτορες για μάθημα και τους βάζουν να κάνουν 20 ώρες μάθημα την εβδομάδα χωρίς να κάνουν έρευνα. Και σε δέκα χρόνια όταν αυτοί θα είναι 40 ετών φέρνουν άλλους πιο νέους γιατί είναι πιο φτηνοί.

Όταν φέρνουν το harvard στην Ελλάδα και πουλάνε μαϊμού εξωστρέφεια ξέρουν ότι το harvard δεν θα έρθει ποτέ εδώ να κάνει οτιδήποτε. Ούτε βοηθάει αυτό τα ελληνόπουλα ότι δήθεν ήρθε εδώ ένα μεγάλο πανεπιστήμιο και κάτι έγινε. Τίποτα δεν έγινε.

Το harvard πάντοτε λειτουργούσε και θα λειτουργεί με τον ίδιο εξαιρετικό τρόπο. Οπότε μην μασάτε ότι ήρθαν στην Ελλάδα πανεπιστήμια της Αμερικής. Αυτά είναι για ξεκάρφωμα. Αυτά είναι για να πηγαίνει η μάζα όσων δεν πέρασαν την βάση του 10 σε κολλέγια της συμφοράς ( τα πιο πολλά ). Αν έχει τα κοτσια οποίος δεν πήρε την βάση να απευθυνθεί στο harvard.

Επίσης όσοι μεταπτυχιακοί φοιτητές λέει ότι θα πάνε στο yale να κάνουν λέει τσάμπα μαθήματα, εντάξει όχι άλλο κάρβουνο…

Τα καλά πανεπιστήμια των ΗΠΑ είναι όπως ήταν. Και όποιος θέλει να πάει εκεί πρέπει να το θέλει πολύ και να το πιστέψει. Και να τους πείσει ότι το κάνει πολύ κέφι. Αυτό μετράνε. Να ξέρουν ότι το να πας εκεί, θα σου αλλάξει τη ζωή. Όσοι είναι έτοιμοι για τέτοιο ταξίδι ας το προσπαθήσουν. Αξίζει…»

Προσπαθήστε να μη φύγετε οφειλέτες,
να μη σας τραβάν εκεί απάνω στα δικαστήρια ….

Κ. Μόντης

Ο Κώστας Μόντης ήταν Κύπριος συγγραφέας. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνοκύπριους ποιητές και συγγραφείς