Συντάκτης: Kostas Bertsias

Είσοδος αγροκτήματος

photo by streethacker

•Δεν αντέχω το αναδημοσιεύω όλο.Το καταπληκτικό κείμενο της αριστερής ταυτότητας σε αντίθεση με τον «δεξιό» Κασσελακη.Copy right Ομπρέλα.Αθλοθετώ δείπνο σε όποιο/α με πείσει οτι κατάλαβε.Στο δείπνο θα αναγνωρίσω πανηγυρικά την πνευματική μου αδυναμία και θα του απονείμω το μεγαλόσταυρο του iq.

«με σαφή ταξική τοποθέτηση υπέρ των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων

με σαφή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική ενάντια στις ανισότητες

με εναλλακτικό παράδειγμα παραγωγής και κατανάλωσης

με στρατηγικό στόχο τις δομικές μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν την υπάρχουσα οργάνωση της κοινωνίας

με τολμηρή ριζοσπαστική πολιτική για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με επίκεντρο πολιτικές δίκαιης μετάβασης στην πράσινη οικονομία

με ανάκτηση της στενής σχέσης με τα κινήματα προάσπισης των δικαιωμάτων (πρώτιστα των προσφύγων/-ισσών και το αντιρατσιστικό, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, των αναπήρων, με το νεανικό αντιαυταρχικό κίνημα)

με ισχυρούς δεσμούς με το φεμινιστικό κίνημα

με οργανικούς δεσμούς με τα κινήματα της νέας γενιάς, τις προσδοκίες και τους αγώνες της για ένα αξιοβίωτο σήμερα και ένα καλύτερο αύριο σχεδιασμένο με τη δικιά της συμμετοχή με σαφείς θέσεις για τη διάκριση κράτους και εκκλησίας.»
•Bourdologie generale.Επιστήμονες στο είδος.Καθηγητές της κενολογιας.Με το Κασσελακη μπορείς να διαφωνησεις,μπορεί να μη γουστάρεις το στυλ και την προβολή της ιδιωτικής του ζωής.Όμως είναι καλύτερος γιατί παρά τα όσα του προσάπτουν οι ξεβολεμενοι του κόμματος κσι πολιτική άποψη έχει και καταλαβαίνεις τι σου λεει.Οι λοιποί νομίζουν οτι η απροσδιοριστία θα εκληφθεί ως σοφια.
Αλλά δεν είναι ότι δεν θέλουν.Δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι θέλουν πέραν της παρουσίας τους.
•Εμπρός για το αξιοβιωτο σήμερα και το καλύτερο αύριο.Εμπρός της γης…

Πάνος Μπιτσαξής

13 τρισεκατομμύρια δολάρια !!!
κατέχουν 2700 άνθρωποι
Παγκοσμίως!
Αυτοί,πληρώνουν τους λιγότερους κατά πολύ προσωπικούς φόρους,επειδή ο πλούτος τους «στοιβάζεται» σε εταιρίες φαντάσματα.
Τα πιό πάνω και πολλά άλλα
συντελούν ώστε οι Κυβερνήσεις να καλούνται να ανοίξουν Μέτωπο κατά της Φοροδιαφυγής.
Τό φορολογικό Παρατηρητήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπολογίζει πως εάν επιβάλλετο μία εισφορά της τάξεως του 2%
στους εκατομμυριούχους αυτούς θα συγκεντρωνότανε το ποσόν των 250 δισεκατομμυρίων ετησίως.
Ε, τότε ας κάναμε κι εμείς έναν Ανδριάντα στους Επενδυτές ,όπως σκέφθηκε και είπε ο κ.Μητσοτάκης!

Δημήτρης Ρουχωτάς εκδότης -δημοσιογράφος

 

Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος.

Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε…!!!! Η φράση όμως έμεινε…

Θεόδωρος πρίν, Θεοδόσιος αὖθις

Η μονή του Οσίου Λουκά κοντά στο Στείρι της Βοιωτίας, η οποία απειλήθηκε από τις μεγάλες πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού, συνιστά έναν αληθινό θησαυρό για την ιστορία της βυζαντινής αρχιτεκτονικής και τέχνης. Εδώ μπορεί κανείς να αντιληφθεί, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, τον αισθητικό και συμβολικό κόσμο των εκκλησιών του μεσαιωνικού Βυζαντίου. Οι δύο ναοί –η Παναγία των μέσων του 10ου αιώνα και το καθολικό των αρχών του 11ου– οφείλονται σε μεγάλο βαθμό σε αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες της Κωνσταντινούπολης. Τα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη και ανάγλυφα της Παναγίας συνομιλούν με την κλασική αρχαιότητα αλλά μεταφέρουν και αραβικές επιδράσεις, σε μία ανεπανάληπτη για την εποχή ποιότητα. Το μεγάλο, πάμφωτο καθολικό είναι επενδεδυμένο με πολύχρωμες μαρμάρινες συνθέσεις στα δάπεδα και τους τοίχους, και διασώζει μερικές από τις σημαντικότερες ψηφιδωτές παραστάσεις της βυζαντινής τέχνης, σε ένα λιτό, γραμμικό ύφος, όπου ξεχωρίζουν τα γεμάτα εκφραστική δύναμη πορτρέτα μιας χορείας αγίων μοναχών.

Οι επιγραφές που συνοδεύουν το συγκρότημα των δύο κτηρίων είναι δυστυχώς πολύ λίγες — τουλάχιστον όσες έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα— και δεν βοηθούν στα αναπάντητα ακόμη ερωτήματα γύρω από την ίδρυση της μονής και τους συντελεστές της. Μέσα στο καθολικό διαβάζουμε σε μία πλάκα το όνομα ενός μοναχού Γρηγορίου, που δώρησε τη μαρμάρινη επένδυση των τοίχων, και την επίκλησή του, Χριστέ μοι δίδου ὀφλημάτων τὴν λύσιν. Την ίδια επίκληση απευθύνει o Γρηγόριος στον όσιο Λουκά, σε άλλη επιγραφή στον νάρθηκα του ίδιου ναού, τονίζοντας ότι προσφέρει το έργο τούτο, τὴν μαρμάρωσιν, ἐκ χειρῶν του. Τα δύο κείμενα είναι τυπικά του τρόπου με τον οποίο απευθύνονταν προς το θείον οι αφιερωτές ναών, εικόνων και άλλων αντικειμένων, ζητώντας πάντοτε ανταπόδοση για τη δωρεά τους – κατά κανόνα την άφεση των αμαρτιών τους και την προσωπική τους σωτηρία.

Στην ιδιαίτερα αξιόλογη συλλογή αρχιτεκτονικών μελών και γλυπτών που στεγάζεται στην τράπεζα της μονής, εκτίθεται μεταξύ άλλων μία ταφική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα, ευανάγνωστη σχεδόν στο σύνολό της, με κάποια μικρά κενά. Πρόκειται για το επιτύμβιο επίγραμμα ενός μοναχού Θεοδοσίου, ο οποίος είχε ταφεί στο καθολικό ή σε άλλο σημείο του μοναστηριού, κάπου μέσα στον 11ο αιώνα. Στους στίχους του αναπτύσσεται ένα παιχνίδι αντιθέσεων ανάμεσα στην προηγούμενη, κοσμική ζωή του νεκρού, όταν λεγόταν Θεόδωρος, και στον μοναχικό του βίο, με το όνομα Θεοδόσιος.

☩ Τὰς κλήσεις πάσας φερωνύμως πλουτήσας
τάς τε γενικὰς καὶ τὰς ἐκ βασιλέως
ἐν τῷ ἐρᾶν με τεύξασθαι σωτηρίας
αἱ κλήσεις [……] μετημείφθησαν οὕτως·
Θεόδωρος πρίν, Θεοδόσιος αὖθις·
ἀνθύπατος δ’ α[………]τὸς μονάζων·
ὁ πατρίκιος, πατρικῶς ὑπηγμένος·
ὁ κατεπάνω, κάτω τῶν ὑψαυχούντων·
ὁ δέ γε βέστης, μύστης τριχινοφόρος,
οὐδὲν ἐπαγόμενος τῶν ὑπαρξάντων
τῆς λάρνακος πλὴν ἧς κέρδος οὐδὲν ἄλλο
τῶν ἐν τῷ βίῳ συγκάλυμμα θανοῦσι. ☩

Ο Θεοδόσιος απολάμβανε στην κοσμική του ζωή πλούτο και επίσημους τίτλους, ορισμένους από τους οποίους του είχε μάλιστα απονείμει ο αυτοκράτωρ των Ρωμαίων. Τα εγκατέλειψε όμως όλα, όταν πόθησε τη σωτηρία του. Εισερχόμενος στις τάξεις των μοναχών, άλλαξε το όνομά του από Θεόδωρος σε Θεοδόσιος και οι λαμπροί του τίτλοι –ἀνθύπατος, πατρίκιος, κατεπάνω, βέστης– έδωσαν τη θέση τους στην πνευματική και υλική ταπείνωσή του. Η αντίθεση μεταξύ των δύο καταστάσεων εκφράζεται πολύ ευρηματικά, με λέξεις που συνηχούν με εκείνες των τίτλων. Ο άλλοτε πατρίκιος υπακούει στους πατέρες· ο κατεπάνω τίθεται κάτω από τους αλαζόνες· ο βέστης γίνεται μύστης ντυμένος τρίχινα ρούχα. Ο Θεοδόσιος δεν φέρει πλέον μαζί του τίποτα από ό,τι υπήρξε άλλοτε και δηλώνει ότι εντέλει το μόνο κέρδος στη ζωή ήταν η λάρνακα –ο τάφος– που καλύπτει τους νεκρούς.

*

Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος· λεπτομέρεια από την ψηφιδωτή παράσταση της Σταύρωσης στο καθολικό της μονής του Οσίου Λουκά, πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα.

*

Η αφοριστική φράση με την οποία κλείνει το επίγραμμα, δεν συνηθίζεται στις βυζαντινές ταφικές επιγραφές, όπου κυριαρχεί η προσδοκία για την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή. Τη συναντούμε άλλη μία φορά, σε παρόμοια μορφή, χαραγμένη σε μαρμάρινη σαρκοφάγο του ίδιου αιώνα από την Αθήνα: Ὦ πῶς ἔδραμον οὐδὲν εὗρον τοῦ βίου τέλος | πλὴν τὴν λάρνακα καὶ λύσιν τῆς εἰκόνος. Αυτή η απαισιόδοξη προσέγγιση των ανθρώπινων πραγμάτων, που φαίνεται ότι πρέσβευε ο μοναχός Θεοδόσιος, αποτελεί μία εξαιρετικά σπάνια χαραμάδα αμφισβήτησης της απόλυτης πίστης των Βυζαντινών στη μετά θάνατον ζωή και την τελική Κρίση.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΛΗΣ

«Έλληνες θα ειπεί το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Έλληνες θα ειπεί όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθάνεις να μαζεύουνται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί, και να σε τραγουδάνε:
“Τρεις αντρειωμένοι εβούλησαν να βγουν από τον Άδη.
Ένας το Μάη θέλει να βγει κι άλλος τον Αλωνάρη.
Κι ο Δήμος τ’ αγια-Δημητριού ν’ ανοίξει γιοματάρι…
Μια λυγερή τους άκουσε, γυρεύει να την πάρουν.
Κόρη, βροντούν τ’ ασήμια σου, το φελλοκάλιγό σου,
και τα χρυσά γιορντάνια σου, θα μας ακούσει ο Χάρος”.»

Δημήτρης Λιαντίνης (1942-1998)

1947

Ο Σοβιετικός αντιπρόσωπος Aντρέι Γκρομύκο θα δηλώσει από το βήμα του ΟΗΕ σχετικά με την ίδρυση Εβραϊκού κράτους:

«Θα ήταν αδικαιολόγητο να αρνηθούμε αυτό το δικαίωμα στον Εβραϊκό λαό ιδίως μετά από όλα αυτά που υπέστη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Είναι η μεγάλη έκπληξη στη συνεδρίαση του ΟΗΕ.

Η Σοβιετική Ένωση λέει ναι στην ίδρυση Ισραηλινού κράτους.

Ο αντιπρόσωπος του Ισραήλ Αμπί Εμπάν μένει εμβρόντητος.

Αυτή η αναπάντεχα ευνοϊκή τροπή των πραγμάτων ανοίγει το δρόμο για την πραγματοποίηση του Εβραϊκού ονείρου. Ο αραβικός κόσμος είναι σκυθρωπός. Όλα βέβαια δεν έχουν χαθεί τελειωτικά.

Ο ΟΗΕ βλέποντας τις τεράστιες αντιθέσεις και τον φανατισμό μεταξύ Εβραίων και Αράβων πριν πάρει την τελική απόφαση θα προσπαθήσει να καταλήξει σε ένα συμβιβασμό. Θα συστήσει μία ερευνητική επιτροπή με επικεφαλής τον Σουηδό διπλωμάτη Εμίλ Σάντρενγκ, η οποία για δύο μήνες θα μεταβεί στην Παλαιστίνη για να δει από κοντά την κατάσταση, να συνομιλήσει με τις δύο πλευρές και να συντάξει μία τελική έκθεση-πρόταση στον ΟΗΕ. Το καλοκαίρι του 1947 η επιτροπή καταφθάνει στην Παλαιστίνη. Οι Άραβες αρνούνται να συνεργαστούν μαζί της. Είναι ανένδοτοι· η Παλαιστίνη είναι η γη τους και η προοπτική ενός Ισραηλινού κράτος είναι αδιανόητη για αυτούς. Από την άλλη πλευρά ο Εβραϊκός πληθυσμός τους επιφυλάσσει μία ενθουσιώδη υποδοχή και ο Μπέν Γκουριόν τους εκθέτει όλα τα επιτεύγματα της εβραϊκής κοινωνίας σε ατμόσφαιρα γιορτής με χορούς και τραγούδια. Την βιομηχανία τους, την αγροτική ανάπτυξη, το εκπαιδευτικό τους σύστημα. Η επιτροπή δεν θα παραλείψει να παρατηρήσει την έντονη παρουσία των Βρετανικών στρατευμάτων. Συρματοπλέγματα, σημεία ελέγχου, φυλάκια, στρατιωτικά οχήματα· ένα αστυνομικό κράτος στην κυριολεξία.

Η εβραϊκή κοινότητα εκμεταλλευόμενη την παρουσία της επιτροπής του ΟΗΕ θα σκηνοθετήσει ένα γεγονός που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην περαιτέρω πορεία.

Στις 12 Ιουλίου 1947, ένα παλιό πλοίο εμφανίζεται στα ανοιχτά της Γάζας, το όνομα του «Exodus». (Η θρυλική ομώνυμη ταινία με ένα από τα πιο όμορφα σάουντρακ στην ιστορία της κινηματογραφικής μουσικής έχει σαν θέμα αυτό το γεγονός). Στο «Exodus» είναι επιβιβασμένοι 4500 Εβραίοι, όλοι επιζήσαντες των Γερμανικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο Μπεν Γκουριόν θέλει να εργαλειοποιήσει και να εκμεταλλευτεί την καταστολή τους από τους Βρετανούς κατά την άφιξή τους, οι οποίοι, όταν αντιλαμβάνονται το πλοίο στα ανοιχτά του λιμανιού, επεμβαίνουν για να αποτρέψουν την αγκυροβόληση· δημιουργούνται επεισόδια με νεκρούς και τραυματίες και όταν τελικά το πλοίο αγκυροβολεί με τη βοήθεια ρυμουλκών, οι Άγγλοι αμέσως μετά την αποβίβαση των επιβατών, τους επιβιβάζουν με τη βία σε πλοία-κελιά και τους στέλνουν αμέσως πίσω στη Γερμανία. Όλα αυτά μπροστά στα εμβρόντητα μάτια της επιτροπής του ΟΗΕ, η οποία έχει ειδοποιηθεί και παρευρίσκεται στο λιμάνι τη στιγμή της άφιξης του πλοίου παρακολουθώντας τα γεγονότα. Οι εικόνες συγκλονίζουν την επιτροπή και όλο τον δυτικό κόσμο. Το σκηνοθετικό τέχνασμα του Μπεν Γκουριόν αποδίδει τα μέγιστα.

Με την επιστροφή της στον ΟΗΕ η επιτροπή ανακοινώνει την πρότασή της:

1: Να σταματήσει άμεσα η βρετανική εντολή διακυβέρνησης στην Παλαιστίνη.

2: Να δημιουργηθούν δύο ανεξάρτητα κράτη ένα Παλαιστινιακό και ένα Εβραϊκό.

3: Η ζώνη της Ιερουσαλήμ θα είναι διεθνής.

Στην είδηση της πρότασης η Συρία, η Αίγυπτος και η Ιορδανία απειλούν με άμεσο πόλεμο σε περίπτωση που η πρόταση ψηφιστεί. Στην είδηση της απόφασης της επιτροπής τα υπόλοιπα Αραβικά κράτη ξεσηκώνονται· οι Άραβες όλων των χωρών διαδηλώνουν στους δρόμους και απειλούν με πόλεμο.

Ο Στάλιν νοιώθει ικανοποίηση για αυτές τις εξελίξεις· ο ξεσηκωμός των Αράβων ενάντια στην Δύση είναι μία ανέλπιστη τύχη που εξυπηρετεί τα σχέδια του.

Ο Τζωρτζ Μάρσαλ ανησυχεί για την στενότητα των σχέσεων Στάλιν-Σιωνιστών. Οι πιέσεις της διεθνούς εβραϊκής κοινότητας εντείνονται προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως προς τους Αμερικανούς πριν την τελική ψηφοφορία.

Στις 11 Οκτωβρίου 1947, οι ΗΠΑ δηλώνουν επίσημα ότι θα ψηφίσουν υπέρ της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών στον ΟΗΕ. Το ίδιο δηλώνει και η Σοβιετική Ένωση λίγο αργότερα, όπως και όλες οι χώρες- δορυφόροι της στο ανατολικό μπλοκ.

Στις 29 Νοεμβρίου 1947, ο ΟΗΕ συνεδριάζει και αποφασίζει την ίδρυση δύο ανεξάρτητων κρατών· 33 ψήφοι υπέρ, 13 κατά και 10 αποχές.

Οι Εβραίοι πανηγυρίζουν.

Οι Άραβες ξεσηκώνονται……

«Υπάρχουν αναρχικοί, άναρχα άτομα δεν υπάρχουν. Έχω τις προσωπικές μου αρχές που άλλες συμφωνούν κι άλλες δεν συμφωνούν με αυτές της κοινωνίας. Δεν είμαι απόλυτος πάνω σ’ αυτές τις αρχές. Είμαι ρευστός και αυτό εξαρτάται από την καθημερινή μου ζωή και από τις εμπειρίες. Για να μη γίνει ρευστότητα, διάλυση, αυτοκαταστροφή, ισορροπώ αυτή τη ρευστότητα με μια συνέπεια που φαίνεται στις σχέσεις μου με τους άλλους.»

Παύλος Σιδηρόπουλος

ήταν δισέγγονος του Ζορμπά, και έχει σπέρμα από την γενιά των Αλεξίου. Της Έλλης της Αλεξίου, η οποία ήταν θεία του. Κι έτσι είχε μέσα του τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο έβγαινε άλλοτε η καταστροφή κι άλλοτε η δημιουργία, όπως δήλωνε ο ίδιος..

Δημιουργία: ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή.