Συντάκτης: Kostas Bertsias

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί…

•Κορνήλιος Καστοριάδης γεννήθηκε τον1922 στην Κωνσταντινούπολη και απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου 1997 στο Παρίσι. Από το 1945 διέμενε στο Παρίσι, εργάστηκε στον ΟΟΣΑ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγραφε επίσης με διάφορα ψευδώνυμα, συνεισφέροντας κυρίως στο περιοδικό της ομάδας Socialisme ou barbarie, της οποίας ήταν μέλος. Ολοκλήρωσε τη θητεία του στον ΟΟΣΑ το 1970 και στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα επαγγελματία ψυχαναλυτή από το 1973 και μετά. Το 1979 ανέλαβε καθήκοντα διευθυντή σπουδών στην EHESS (Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) στο Παρίσι. Ο Καστοριάδης είναι γνωστός για το έργο του «Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας» και αναγνωρίζεται ως φιλόσοφος που έδωσε έμφαση στην έννοια της αυτονομίας.

Τζον Στάινμπεκ: «Τα σταφύλια της οργής»

Στο χώρο της λογοτεχνίας, ορισμένα έργα ξεπερνούν την εποχή τους και γίνονται διαχρονικές αντανακλάσεις των ανθρώπινων εμπειριών. Το αριστούργημα του Τζον Στάινμπεκ, “Τα σταφύλια της οργής”, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Το μυθιστόρημα, που δημοσιεύτηκε το 1939, εξακολουθεί να γοητεύει τους αναγνώστες με την οδυνηρή απεικόνιση της εποχής της Μεγάλης Ύφεσης και τη βαθιά διερεύνηση της κοινωνικής και οικονομικής αδικίας. Η αφηγηματική δεξιοτεχνία του Στάινμπεκ και η ικανότητά του να φωτίζει τους αγώνες των καταπιεσμένων έχουν εδραιώσει τη θέση του μυθιστορήματος ως κλασικού λογοτεχνικού έργου που συνεχίζει να εμπνέει ενσυναίσθηση, να πυροδοτεί συζητήσεις και να μας υπενθυμίζει τη διαρκή δύναμη της λογοτεχνίας να ρίχνει φως στις πολυπλοκότητες του κόσμου μας.

Γουόρεν Μπάφετ:

“όταν υποχωρεί η παλίρροια βλέπεις ποιος κολυμπούσε γυμνός“

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Τους αναγκάζαμε αμέσως να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων!

*Ο Ουμπέρτο Έκο, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας, μυθιστοριογράφος, γεννήθηκε στην Αλεσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου του 1932. Φημολογείται ότι το επώνυμο “Έκο” είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων “Ex Caelis Oblatus”, που σημαίνει “θεϊκό δώρο”. Ακολούθησε σπουδές μεσαιωνικής φιλοσοφίας και λογοτεχνίας και έκανε το διδακτορικό του στη φιλοσοφία το 1954, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του για τον Θωμά Ακινάτη.

interamerican: Γιώργος Ψαρράς, Καίτη Ζερβού, Δημήτρης Κοντομηνάς,Ιούλιος Σοφός, Κωνσταντίνος Μπερτσιάς

Μινεττα Ασφαλιστικη

Απανταχού ποιητές Λαλάκηδες,
άντε γινείτε Κασσελάκηδες –
τι κόμματα τι σωματεία!
Δεν είμαι εγώ που κάνω πλάκα
μα ο καπιταλισμός, μαλάκα,
που τα ’χει κάνει όλα αστεία.

Λαλάκηδες και Κασσελάκηδες
ένα και το αυτό, ρε μάγκα!
Τράβα με τους σαχλαμαράκηδες
ειδάλλως σ’ έφαγε η μαρμάγκα.

Μην πάρετε την νέα ταυτότητα
– με τσιπ ή με χωρίς τσιπάκι –
πάνω αν δεν γράφει «υπηκοότητα:
κορόιδο κι Αμερικανάκι».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΣΟΛΔΑΤΟΣ