Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Η δανειοδότηση του κόμματος ήταν απαραίτητη και αναπόφευκτη επιλογή. Αλλιώς, θα έπρεπε να καταφύγει σε επιχειρηματίες ζητώντας χαρτζιλίκι μέσα σε σακούλα.
Ούτε η ιδέα για τις Σπέτσες ήταν κακή. Είναι όμως η συνολική συμπεριφορά και η ανεπάρκεια του προέδρου Κασσελάκη που εισάγουν το στοιχείο του γελοίου σχεδόν σε κάθε πρωτοβουλία του…
Κώστας Γιαννακίδης/ protagon.
Τα στοιχεία για την επιβατική κίνηση πέρυσι επισφραγίζουν τόσο το ιστορικό ρεκόρ που κατέγραψε το «Ελευθέριος Βενιζέλος» στην Αθήνα, αλλά και με τα υπόλοιπα αεροδρόμια που διαχειρίζεται τόσο η ΥΠΑ (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας) όσο και η Fraport Greece (που και σ´ αυτά αναμένεται ρεκόρ ανόδου διακίνησης επιβατών και πτήσεων σε σύγκριση με το 2022 και το 2019).
Ειδικότερα, το διεθνές αεροδρόμιο της Αθήνας, φέτος- έσπασε για πρώτη φορά το φράγμα των 28 εκατομμυρίων επιβατών.
Διακινήθηκαν συνολικά 28.174.150 επιβάτες, ξεπερνώντας κατά πολύ το αντίστοιχο προηγούμενο ρεκόρ του 2019 που ήταν 25,57 εκατομμύρια.
Τα θετικά μηνύματα ξεκίνησαν από τον Μάιο, με το ρεκόρ του 2019 να σπάει ήδη από τον Νοέμβριο καθώς η επιβατική κίνηση μέσα στο 2023 παρουσίασε εκρηκτική άνοδο και κάθε μήνας δημιουργούσε και ένα νέο ρεκόρ.
Η επιβατική κίνηση του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών κατά τη διάρκεια του έτους 2023 ανήλθε σε 28,17 εκατ., αυξημένη κατά 24% σε σύγκριση με το 2022, αλλά και κατά 10,2% σε σύγκριση με το 2019.
Τόσο η εγχώρια, όσο και η διεθνής επιβατική κίνηση, ξεπέρασαν τα επίπεδα του 2022 κατά 18,9% και 26,4% αντίστοιχα, ενώ παρουσίασαν άνοδο και σε σύγκριση με το 2019, κατά 13,3% και 8,8% αντίστοιχα.
«Η δυνατότητα του διαδικτύου ως ελεύθερου χώρου τελείωσε,πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε εισέλθει σε αυτόν τον ουσιαστικά θλιβερό χώρο, αυτόν τον καταθλιπτικό χώρο των εικονικών σχέσεων»..
Φράνκο Μπεράρντι, φιλόσοφος
Σαν παράδειγμα για τον σωστό τρόπο να βοηθάς τους φίλους ο κ. Κ. αφηγήθηκε τούτη την ιστορία:
Πήγαν κάποια παλικάρια σ’ έναν γέρο Άραβα και του είπαν:
«Ο πατέρας μας πέθανε. Μας άφησε κληρονομιά δεκαεφτά γκαμήλες και στη διαθήκη του ορίζει να πάρει ο μεγαλύτερος τις μισές, ο δεύτερος το ένα τρίτο και ο μικρότερος το ένα ένατο. Τώρα δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στη μοιρασιά, βγάλε λοιπόν εσύ την απόφαση».
Ο Άραβας σκέφτηκε και είπε:
«Καθώς βλέπω για να κάνετε σωστή μοιρασιά, σάς χρειάζεται άλλη μιά γκαμήλα. Εγώ έχω μιά μονάχα, μά… ας είναι, σάς την παραχωρώ. Πάρτε την, κάντε τη μοιρασιά και φέρτε σε μένα ό,τι περισσέψει».
Τα παλικάρια πήραν την γκαμήλα, τον ευχαρίστησαν για τη φιλική εξυπηρέτηση και μοίρασαν μετά τις δεκαοχτώ γκαμήλες, έτσι που ο μεγαλύτερος πήρε τις μισές, που ήταν εννιά, ο δεύτερος το ένα τρίτο, που ήταν έξη, και ο μικρότερος το ένα ένατο που ήταν δυο.
Σαν χώρισαν όμως τις γκαμήλες είδαν με απορία ό,τι τους περίσσευε μία! Αυτή την επέστρεψαν στον γέρο φίλο τους και τον ευχαρίστησαν πάλι.
Ο κ. Κ. είπε ότι αυτή ήταν μια σωστή φιλική εξυπηρέτηση, γιατί δεν απαιτούσε μεγάλες θυσίες.
* γερμανός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, ήταν μια επιδραστική φυσιογνωμία του γερμανικού θεάτρου κατά τον 20ό αιώνα. Πρωτεργάτης του “Επικού Θεάτρου,” θεωρίας που υποστηρίζει ότι το θέατρο πρέπει να ενημερώνει και όχι να αφηγείται, επιδίωξε να αποστασιοποιήσει το κοινό από τα γεγονότα στη σκηνή, προκειμένου να προκαλέσει σκέψη και ανάλυση. Τα έργα του, όπως το “Μάνα κουράγιο,” “Η όπερα της πεντάρας,” “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν” και “Ο κύκλος με την κιμωλία,” αντιπροσώπευαν τον κοινωνικό προβληματισμό, ενθαρρύνοντας το κοινό να αμφισβητεί τις κοινωνικές ανισότητες και τις δομές εξουσίας. Με την κληρονομιά του, ο Brecht άφησε ένα εντυπωσιακό ίχνος στον κόσμο του θεάτρου, ενθαρρύνοντας τη σκέψη και την αναστάτωση σε πολιτιστικό επίπεδο.
Τίποτα δεν θέτει σε μεγαλύτερη δοκιμασία τη δύναμή μας να ζήσουμε, όσο ο θάνατος – και τούτο, πάνω απ’ όλα, εξαιτίας της οδύνης μας για το ότι πρέπει να ζήσουμε δίχως εκείνους που φεύγουν πριν από μας…
Δεν έχουμε τίποτα δικό μας, παρά μόνο τον χρόνο, τον οποίο μπορούν να απολαύσουν και όσοι δεν έχουν που την κεφαλήν κλίνει …
Μπαλτάσαρ Γκρασιάν , Ισπανός συγγραφέας της Χρυσής Εποχής που καλλιέργησε διδακτική και φιλοσοφική πεζογραφία.
