Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η τακτοποίηση της βιβλιοθήκης συνεχίζεται….

Ένα από τα πιο παλιά μου βιβλία είναι αυτό της φωτό:

Στοιχεία του Βιβλίου

Συγγραφέας: Ζ. Π. Σαρτρ (Jean-Paul Sartre)

Γενικός Τίτλος Σειράς: Δρόμοι της Ελευθερίας

Τίτλος Βιβλίου: Η Αναστολή (Le Sursis)

Εκδόσεις: Ρούγκας (ιστορικός εκδοτικός οίκος που μετέφραζε σπουδαία έργα στα μέσα του 20ού αιώνα).

Λίγα λόγια για το περιεχόμενο:

Η Αναστολή είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Σαρτρ. Το έργο διαδραματίζεται τον Σεπτέμβριο του 1938, κατά τη διάρκεια των οκτώ ημερών που οδήγησαν στη Συμφωνία του Μονάχου.

• Το θέμα: Ο Σαρτρ περιγράφει την αγωνία της Ευρώπης μπροστά στο φάσμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι χαρακτήρες του βιώνουν μια “αναστολή” της μοίρας τους, περιμένοντας να δουν αν θα γίνει επιστράτευση ή αν θα σωθεί η ειρήνη.

• Το στυλ: Είναι διάσημο για την τεχνική του “σιμουλτανισμού“. Ο Σαρτρ αλλάζει σκηνές, πόλεις και χαρακτήρες μέσα στην ίδια παράγραφο (ή και πρόταση), δίνοντας την αίσθηση ότι όλη η Ευρώπη βιώνει το ίδιο δράμα την ίδια ακριβώς στιγμή.

• Φιλοσοφία: Μέσα από τις σελίδες του αναδεικνύονται οι βασικές αρχές του υπαρξισμού: η προσωπική ελευθερία, η ευθύνη των επιλογών μας και το πώς η Ιστορία εισβάλλει στην ιδιωτική ζωή του ατόμου.

Ξεφυλλίζοντας το μετά από τόσα χρόνια τις υπαρξιακές ιδέες του Σαρτρ τις προσάρμοσε κάπως για να ταιριάζουν σε θέματα διοίκησης:

Η «Αναστολή» ως μάθημα διοίκησης

1. Η αναστολή = τοξική ουδετερότητα

Στη διοίκηση, η μη απόφαση δεν είναι ουδέτερη κατάσταση.

Είναι ενεργή επιλογή — συνήθως η χειρότερη.

Ο manager που «κρατά ανοιχτές όλες τις επιλογές»:

χάνει χρόνο, θολώνει την κατεύθυνση της ομάδας και δημιουργεί αβεβαιότητα

Συμπέρασμα:

Η καθυστέρηση πολλές φορές κοστίζει περισσότερο από μια λάθος απόφαση.

2. Ελευθερία = ευθύνη χωρίς άλλοθι

Ο Σαρτρ λέει: είσαι ελεύθερος → άρα είσαι υπεύθυνος.

Στη διοίκηση αυτό μεταφράζεται ωμά:

Δεν υπάρχει:

«η αγορά φταίει» «οι συνθήκες δεν βοήθησαν» «η ομάδα δεν ήταν έτοιμη»

Ο ηγέτης ιδιοποιείται το αποτέλεσμα.

3. Analysis Paralysis

Ο ήρωας σκέφτεται συνεχώς — αλλά δεν πράττει.

Κλασικό λάθος στελεχών:

υπερ-ανάλυση αναζήτηση τέλειας πληροφορίας αναβολή απόφασης

Δεν υπάρχει τέλεια πληροφορία — μόνο επαρκής.

4. Οι αποφάσεις σε ορίζουν

Δεν είσαι αυτό που λες.

Είσαι αυτό που αποφασίζεις.

Στον οργανισμό:

στρατηγική = συσσωρευμένες αποφάσεις κουλτούρα = επαναλαμβανόμενες επιλογές

5. Το κόστος της μη δράσης

Η «αναστολή» δημιουργεί:

χαμένες ευκαιρίες αόρατο κόστος στασιμότητα που δεν φαίνεται άμεσα

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο:

δεν φαίνεται στα νούμερα — μέχρι να είναι αργά…

Ιντεραμέρικαν από τα παλιά :

Γ. Χριστοδούλου (από Βόλο) και Α. Τσιρτσίκος

Κάπου ανάμεσα σε μια σύσκεψη χωρίς τέλος και σε ένα email που δεν έπρεπε ποτέ να σταλεί, ζει και βασιλεύει ο Dilbert. Όχι ως σκίτσο πια, αλλά ως καθημερινή εμπειρία.

Δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ. Θα τον βρεις σε ένα γραφείο με χαμηλό φωτισμό, μπροστά σε μια οθόνη γεμάτη παρουσιάσεις που εξηγούν τα αυτονόητα. Δίπλα του, ένας προϊστάμενος που μιλάει πολύ, χωρίς να λέει τίποτα — μια πιο κομψή εκδοχή του «Pointy-Haired Boss».

Στο ελληνικό γραφείο, το φαινόμενο έχει τη δική του ιδιαιτερότητα.

Δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία. Είναι και η συνήθεια. Η ανοχή. Εκείνη η σιωπηλή συμφωνία ότι «έτσι γίνονται τα πράγματα».

Και κάπως έτσι, το παράλογο αποκτά διάρκεια.

Συσκέψεις για να αποφασίσουμε αν θα κάνουμε άλλη σύσκεψη.

Στρατηγικές που αλλάζουν πριν προλάβουν να εφαρμοστούν.

Λέξεις μεγάλες — «όραμα», «μετασχηματισμός», «καινοτομία» — που μικραίνουν μόλις ακουμπήσουν την πράξη.

Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και κάτι πιο ενδιαφέρον.

Ο Dilbert δεν είναι ο ήρωας. Είναι ο μάρτυρας.

Βλέπει το παράλογο, το καταγράφει, το αντέχει. Δεν το αλλάζει — αλλά δεν το νομιμοποιεί κιόλας. Και ίσως εκεί βρίσκεται η πρώτη ρωγμή: στη συνείδηση ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Γιατί κάθε οργανισμός, αν δεν προσέξει, γλιστράει προς τη γελοιοποίηση χωρίς να το καταλάβει. Όχι από κακή πρόθεση, αλλά από αδράνεια. Από την ευκολία του «έτσι το βρήκαμε».

Και τότε, ο Dilbert παύει να είναι αστείο.

Γίνεται καθρέφτης.

Ίσως, τελικά, η διαφορά δεν είναι ανάμεσα σε καλές και κακές εταιρείες.

Αλλά ανάμεσα σε εκείνες που γελούν με τον Dilbert —

και σε εκείνες που δεν καταλαβαίνουν ότι μιλούν για τον

ημιούργησε ο Scott Adams το 1989

.

Τι σατιρίζει

Το κόμικ Dilbert σατιρίζει τον κόσμο των εταιρειών:

την κακή διοίκηση

τη γραφειοκρατία

τις άχρηστες συσκέψεις

τις «μεγάλες ιδέες» χωρίς ουσία

Ο πιο γνωστός χαρακτήρας μετά τον Dilbert είναι ο Pointy-Haired Boss (ο «διευθυντής με το μυτερό μαλλί»), σύμβολο του κακού manager.

Δια χειρός Άννας

Ιντεραμέρικαν

Συνέδριο