Συντάκτης: Kostas Bertsias

Τάσος Μίχος, ένας αφανής ήρωας…
Σε ηλικία 94 ετών, πέθανε προχθές ο Τάσος Μίχος, ο γεωπόνος από την Καστοριά που έφερε το ακτινίδιο στην Ελλάδα πριν 45 χρόνια περίπου και σήμερα η χώρα μας είναι 4η παγκόσμια δύναμη σε παραγωγή.

Ο ίδιος είχε πει:

“Μία μέρα, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, έπεσε στα χέρια μου ένα ξενόγλωσσο αγροτικό περιοδικό, το “L’ Arboriculture Fruitière” όπου διάβασα ότι στη Νέα Ζηλανδία υπάρχει ένα δέντρο με το όνομα kiwi, το οποίο καλλιεργείται σε περιοχές όπου ευδοκιμούν ο αραβόσιτος, τα μήλα, τα αχλάδια, τα κυδώνια. Και λέω: Aυτές τις συνθήκες τις έχουμε κι εμείς.

Χωρίς καθυστέρηση, επικοινώνησα με το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας και σύντομα βρέθηκα με δέκα δέντρα kiwi στα χέρια μου. Όμως, το δέντρο έπρεπε να λάβει μία ελληνική ονομασία. Στα αγγλικά αποκαλείται kiwi, από ένα εξωτικό πουλί που ζει στη Νέα Ζηλανδία και μοιάζει με το…ακτινίδιο.

Το ακτινίδιο είναι δικό μου όνομα. Εγώ είμαι ο “νονός”. Διότι, αν το κόψεις στη μέση, φαίνεται ένα σχήμα μίας ρόδας ποδηλάτου και οι ακτίνες της.”

Στην Ελλάδα, το 2022 παρήχθησαν 310.000 τόνοι ακτινιδίων, εκ των οποίων περίπου 160.000 τόνοι εξήχθησαν. Το ακτινίδιο άλλαξε τη ζωή χιλιάδων Ελλήνων αγροτών, ενισχύοντας σημαντικά το εισόδημά τους.

Για την ιστορία, το πρωτο φυτώριο αναπτύχθηκε στον Σβορώνο της Πιερίας, αρχές της δεκαετίας του ’80…

Αιωνία η μνήμη…
Από Γιώργος Βλασσόπουλος

Ο άνθρωπος που σιωπά βλέπει και με μάτια κλειστά γιατί έχει μάθει να αφουγκράζεται…

Χάρις Αλεξίου:

Θα είχε τελειώσει ο κόσμος, αν δεν εμπιστευόμασταν τους νέους

«ας μην έχουμε την ψευδαίσθηση, ότι μπορούν να ξεριζωθούν τα ελαττώματα, τόσο που ο ένας να μην παρασύρεται από την παράφορη οργή, ο άλλος να μην κυριεύεται από φόβο με την πρώτη, ο τρίτος να μην υπομένει με μεγάλη καρτερία τις προσβολές. Τα απομεινάρια της αρχικής μας φύσης εκείνα που δεν μπορεί να εξαλείψει η φιλοσοφική σκέψη, οσοδήποτε μικρά, παραμένουν, αλλά είναι πολύ μικρά για να μας στερήσουν μια ζωή αντάξια των θεών»

Λουκρίτιος

Ένα ωραίο πρωινό του 1995 στο Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, ο McArthur Wheeler, ένας 44άχρονος άνδρας, αποφάσισε να ληστέψει μια τράπεζα. 

Κάπου είχε διαβάσει για τη χρήση του χυμού λεμονιού ως αόρατη μελάνη (δεν ξέρω αν το παίζατε κι εσείς μικροί – αλλά αν γράψουμε κάτι σ ένα χαρτί με λεμόνι, εκείνη τη στιγμή δεν διακρίνεται τίποτα, αλλά όταν βάλουμε το χαρτί να ζεσταθεί κοντά σε μια πηγή θερμότητας τα γράμματα θα εμφανιστούν δια μαγείας). Διαβάζοντας γι αυτή την ιδιότητα λοιπόν αποφάσισε πριν τη ληστεία να καλύψει το πρόσωπό του με μπόλικο χυμό, πιστεύοντας ότι έτσι θα γινόταν αόρατος μπροστά στις κάμερες ασφαλείας της τράπεζας.

Μάλιστα το καρατσέκαρε κιόλας. Πήρε μια polaroid (ξέρετε εκείνες τις παλιές φωτογραφικές που εκτύπωναν κατευθείαν) κι έβγαλε μια selfie. Δεν ξέρω αν το φιλμ ήταν ελαττωματικό, η φωτογραφική του είχε πρόβλημα, ή δεν στόχευσε σωστά, πάντως για κακή του τύχη έβγαλε μια κενή φωτογραφία. Και έτσι σιγουρεύτηκε.

Οπότε πήγε κι έκλεψε όχι μια αλλά δύο τράπεζες. Φυσικά λίγες ώρες μετά, η αστυνομία πήρε τις κασέτες των καταγραφικών από τις τράπεζες και τον έδειξε στις ειδήσεις. Σε μια ωρίτσα, κάποιος τον εντόπισε ειδοποίησε την αστυνομία και τον συνέλαβαν. Λέγεται πως ακόμη και κατά τη διάρκεια της ανάκρισης από την αστυνομία, δεν μπορούσε να πιστέψει πως στο καλό είχε αποτύχει.

“Δεν έχει σημασία το πόσο αργά πηγαίνεις σημασία έχει να μην σταματάς”

Κομφούκιο