Άπαντες απόντες…

Τα πρόβατα απήργησαν.
Ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής!

Ντίνος Χριστιανόπουλος ;

Ομάδα στελεχών πωλήσεων της interamerican με τον Δ.Κοντομηνά στις αρχές της δεκαετίας του 90

Το Χάνι του Γκέκα.Ένα από τα Χάνια που σκέπασαν τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου.

Ένα χελιδόνι (ή ένας κούκος) δεν φέρνει την άνοιξη.
Μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεἶ – Ειπώθηκε απο τον Αίσωπο και έμεινε ως παροιμία που χρησιμοποιούσαν συχνά ο Αριστοτέλης.

Ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από την στάση του έναντι της ιερότητας του θανάτου και του σεβασμού στους ανθρώπους που κλείνουν τον βιολογικό τους κύκλο

Δρ. Νίκος Ντάσιος, Αρθρογράφος

Στέλεχος Μονάδας Οργάνωσης της Διαχείρισης Προγραμμάτων του ΕΚΤ_Υπ. Ανάπτυξης

Μερικές σκέψεις με αφορμή πρόσφατα βιώματα με τους αποθανόντες γονείς μου. Μια τεράστια έλλειψη την οποία επωμίζεται με ιδιαίτερο βάρος και εν τέλει ανεπιτυχώς η μέση οικογένεια, είναι η φροντίδα ασθενών τελικού σταδίου, είτε πρόκειται για νέο-πλασματικές νόσους (καρκίνους), είτε για βαριά εγκεφαλικά, Alzheimer κοκ.

Τα δημόσια νοσοκομεία εκ των πραγμάτων επικεντρώνονται στην νοσηλευτική φροντίδα εκτάκτων περιστατικών και στην θεραπεία των ασθενών. Και το πράττουν ως ένα βαθμό, παρά τα οξυμένα προβλήματα της υπο-στελέχωσης, της έλλειψης ειδικοτήτων, ιδιαίτερα στα περιφερειακά νοσοκομεία, την φθορά του εξοπλισμού, τις περιορισμένες υποδομές.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

null

Τι γίνεται όμως μ’ αυτούς τους ασθενείς που δεν υπάρχει δυνατότητα θεραπείας και βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους, μη γνωρίζοντας πόσο είναι αυτό το υπόλοιπο της ζωής;

Οικονομικά και ψυχολογικά βάρη

Το κόστος των κέντρων αποκατάστασης είναι ιδιαίτερα υψηλό, τα δημοσιά γηροκομεία υπερ-κορεσμένα, τα αντίστοιχα ιδιωτικά, παρά το υψηλό κόστος που ξεπερνάει τα 1500 € μηνιαίως, δεν διαθέτουν το απαραίτητο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, παραπέμποντας εν τέλει τον ασθενή όταν υποτροπιάζει στα δημόσια νοσοκομεία ενώ οι ιδιωτικές κλινικές για την νοσηλεία πχ ενός καρκινοπαθούς απαιτούν πάνω από 500€ ημερησίως!

Το βάρος λοιπόν το επωμίζεται εν τέλει η οικογένεια -εφόσον υπάρχει- εγκλωβίζοντας μέλη της ή αλλοδαπές κυρίες ως φροντιστές ή επιβαρυνόμενη με το κόστος της κατ οίκον νοσηλείας.Και κάπως έτσι αποδημούν κάποιοι συν-άνθρωποι μας ταλαιπωρημένοι, με ωδίνες, εξαντλώντας (ψυχικά, σωματικά και οικονομικά) το οικογενειακό τους περιβάλλον στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν δεν είναι εγκαταλειμμένοι.

Επανασχεδιασμός και νέο κοινωνικό κράτος

Μια ευρύτερη συζήτηση λοιπόν για την ακρίβεια που πλήττει τα νοικοκυριά θα πρέπει να συμπεριλάβει κι αυτές τις διαστάσεις, επαναπροσδιορίζοντας τα χαρακτηριστικά του νέου κοινωνικού κράτους που δεν θα περιορίζεται στις συντάξεις, στα επιδόματα και σε μερικές σακούλες τροφίμων για τους άπορους.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

null

Α) Επανασχεδιασμός που θα πρέπει να συμπεριλάβει δομές εξειδικευμένης νοσηλείας και υποστήριξης ασθενών τελικού σταδίου κατά τα πρότυπα της παρεχόμενης ανακουφιστικής φροντίδας της πρότυπης δομής Γαλιλαία υπό την αιγίδα του Μητροπολίτη Μεσογαίας ή του Σπηλιοπούλειο Νοσοκομείου στην Αθήνα, που χρειάζονται την εθελοντική μας υποστήριξη.

Η διεύρυνση των δομών αυτών σε κάθε δήμο ή περιφερειακή ενότητα αποτελεί σημαντική ανάγκη που θα αυξάνεται κατακόρυφα τα επόμενα χρόνια λόγω της συντελεσμένης γήρανσης του πληθυσμού και του ελλείμματος υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος, είτε λόγω της έλλειψης παιδιών, είτε της μετανάστευσης τους είτε της αδιαφορίας τους.

Β) Το εργασιακό πλαίσιο θα πρέπει να υιοθετήσει και να εφαρμόσει μοντέλα εξ αποστάσεως εργασίας προκειμένου εργαζόμενοι να μπορούν ν ανταποκριθούν στις ανάγκες ασθενών του οικογενειακού περιβάλλοντος τους.

Γ) Τα διαρθρωτικά ταμεία της Ε.Ε και το Ταμείο Ανάκαμψης θα πρέπει να ανακατανείμουν πόρους και να χρηματοδοτήσουν άμεσα μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε υποδομές και εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό όπως και στην περίπτωση του οξυμένου δημογραφικού προβλήματος.

Εν τέλει ο κάθε πολιτισμός κρίνεται από την στάση του έναντι της ιερότητας του θανάτου και του σεβασμού στους ανθρώπους που κλείνουν τον βιολογικό τους κύκλο, συνιστώντας την εντονότερη σχέση μας με την συλλογική μας μνήμη.

Πηγή: Huffpost

Χρόνια πολλά Γρηγόρη και πάντα με νεανική διάθεση!

Αλλαγή κολώνας της ΔΕΗ έφερε ζημιά στο δίκτυο νερού…

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έγιναν μαζικές αγοροπωλησίες ακινήτων. Σπίτια και χωράφια πουλήθηκαν στο 1/10 έως και το 1/20 της προπολεμικής τους αξίας, ενώ ο αγοραστής με διάφορα προσχήματα καθυστερούσε την υπογραφή των συμβολαίων ώστε η τιμή έχανε και άλλο την αξία της ενώ ο πωλητής ήταν υποχρεωμένος να καταθέσει το ποσό της πώλησης στην τράπεζα και να κάνει αναλήψεις μικρών ποσών. Με τον καλπάζοντα πληθωρισμό τα ελάχιστα χρήματα της πώλησης έχαναν εντελώς την αξία τους και ο πωλητής έφτανε να εισπράττει το 1/100 της αξίας του ακινήτου.

Χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στην ανάγκη να ξεπουλήσουν το σπίτι τους με ελάχιστο τίμημα και έμειναν χωρίς στέγη παλεύοντας να επιβιώσουν. 350.000 ήταν συνολικά τα ακίνητα που άλλαξαν χέρια κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Οι περισσότερες αγοροπωλησίες ακινήτων, σύνολο 259.000, έγιναν τα έτη 1941-1942, την περίοδο του λιμού που ο κόσμος πέθαινε στους δρόμους από την πείνα.

Το 77% των πωλητών ήταν ιδιοκτήτες μικρής κατοικίας που μεταπολεμικά αντιμετώπισαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα στέγασης. “Πέντε χιλιάδες Έλληνες βγήκαν από την Κατοχή αισθητά πλουσιότεροι αγοράζοντας πάνω από τέσσερα ακίνητα”. Οι αγοραστές είχαν διασυνδέσεις με τους μαυραγορήτες, ήταν δοσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών.

Το φαινόμενο των μαζικών αγοροπωλησιών ακινήτων σε εξευτελιστική τιμή είχε επισημανθεί και από την κυβέρνηση του Καΐρου του Εμμανουήλ Τσουδερού αλλά και του Γεωργίου Παπανδρέου όταν έφτασε στην Ελλάδα στις 18 Οκτωβρίου 1944. Και οι δύο με δικά τους λόγια είχαν υποσχεθεί αποκατάσταση της αδικίας και της υφαρπαγής των σπιτιών. Περιττό να πούμε πως δεν έκαναν τίποτα και οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Όταν οι ηττημένοι Γερμανοί έφυγαν, άφησαν πίσω τους μία ρημαγμένη χώρα, με κατεστραμμένες υποδομές, χρεωμένη, με το 13% του πληθυσμού της να έχει χάσει τη ζωή του, 3.700 ήταν τα καμένα και λεηλατημένα χωριά, οι οικισμοί και οι πόλεις, πάνω από 1 εκατομμύριο Έλληνες ήταν άστεγοι και αντιμετώπιζαν πρόβλημα επιβίωσης, περίπου οι 2 στους 10 ζούσαν σε συνθήκες ανέχειας χωρίς τα βασικά αυτονόητα αγαθά όπως νερό, ρεύμα κ.λπ.

Μετά το τέλος της Κατοχής δημιουργήθηκε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πωλησάντων Ακίνητα επί Κατοχής και η αντίστοιχη των Αγοραστών. Παρά τις προσπάθειές τους δεν κατάφεραν να πάρουν πίσω τα σπίτια τους ενώ και μία Συντακτική Πράξη που εκδόθηκε λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές του 1946 ήταν καθαρά ψηφοθηρική. Και πως να μην ήταν όταν, για παράδειγμα, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γεώργιος Μαύρος είχε αγοράσει ένα μεγάλο οικόπεδο στο Πεδίον του Άρεως, αξίας 500 χρυσών λιρών;

Πολλοί πίστεψαν πως θα αλλάξει η κατάσταση με τη νέα ελληνική κυβέρνηση, μάταια όμως ήλπιζαν μία δικαίωση. Τα σπίτια τους είχαν χαθεί εκείνες τις μαύρες μέρες της Κατοχής.

Πηγή: Παναγιώτης Σάμιος, Αγοραπωλησίες ακινήτων, 1941-1944. Οι “χρυσές” ευκαιρίες της Κατοχής, εκδόσεις Εταιρεία Σύγχρονης Ιστορίας